Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Фильм жанры
Фильм жанры
Film genre
the film genre
"Түн ортасындағы фильм" термині 1950-ші жылдары АҚШ-тың жергілікті телеарналарының төмен бюджетті жанрлық фильмдерді кешкі бағдарлама ретінде көрсетуден бастау алады, көбінесе олар ирониялық пікірлер білдіретін жүргізушімен бірге көрсетілетін. Кино құбылысы ретінде, ерекше фильмдердің түн ортасында көрсетілуі 1970 жылдардың басында бірнеше қалалық орталықтарда, әсіресе Нью-Йоркте, "Эль Топо" фильмімен Эльгин театрында басталды, кейіннен бүкіл елге тарады. Түн ортасындағы негізгі емес фильмдерді көрсетудің мақсаты – культты фильмдердің көрермендерін қалыптастыру, оларды қайта-қайта қарауға және бастапқыда контрмәдениеттің ортасында әлеуметтік байланысқа түсуге ынталандыру болды. "Қорқынышты Рокки" фильмінің ұлттық сәттілігі және кино көрсету индустриясының экономикалық өзгерістері "түн ортасындағы фильм" құбылысының мәнін өзгертті. 1980-ші жылдары мәдени және саяси қарсылықтың кең таралған тенденцияларымен байланысы әлсіреген соң, түн ортасындағы фильм таза ойын-сауыққа айналды – нәтижесінде, ол өзімен аттас теледидар форматына жақындады. "Түн ортасындағы фильм" термині қазір екі түрлі, бірақ байланысты мағынада қолданылады: төмен бюджетті B фильмдердің синонимі ретінде, театрларда да, теледидарда да кешкі көрсетілімдерге тән арзандықты көрсетеді, және культты фильмнің синонимі ретінде.
The term midnight movie is rooted in the practice that emerged in the 1950s of local television stations around the United States airing low budget genre films as late night programming, often with a host delivering ironic asides. As a cinematic phenomenon, the midnight screening of offbeat movies began in the early 1970s in a few urban centers, particularly in New York City with screenings of El Topo at the Elgin Theater, eventually spreading across the country. The screening of non mainstream pictures at midnight was aimed at building a cult film audience, encouraging repeat viewing and social interaction in what was originally a countercultural setting. The national success of The Rocky Horror Picture Show and the changing economics of the film exhibition industry altered the nature of the midnight movie phenomenon; as its association with broader trends of cultural and political opposition dwindled in the 1980s, the midnight movie became a more purely camp experience—in effect, bringing it closer to the television form that shares its name. The term midnight movie is now often used in two different, though related, ways: as a synonym for B movie, reflecting the relative cheapness characteristic of late night movies both theatrically and on TV, and as a synonym for cult film.
Теледидарда
1953 жылы Экрандағы актерлер гильдиясы B сериялы фильмдерді теледидарға таратуды жеңілдететін қалдық төлемдер жоспарына келісті. АҚШ-та көптеген жергілікті телеарналар кешкі уақытта арзан жанрлық фильмдерді көрсетуді бастады; бұл кешкі уақыттағы көрсетілімдер қауіпсіз уақыттан кейін болды, яғни олар әдепсіз мазмұнға қатысты Федералды байланыс комиссиясының ережелерінен көп жағдайда босатылған еді. 1954 жылдың көктемінде Лос-Анджелес телеарнасы KABC фильмдерді таныстыру үшін ерекше алып барушыны пайдаланып, бұл тұжырымдаманы кеңейтті: бір жыл бойы сенбі күнгі кештерде Майла Нурми жаңа қабылдаған секси қан сорғыш кейіпкері ("Сенің бағынышты қызың") болып табылатын "Вампир шоуы" қара юмормен және кесілген қара көйлекпен төмен бюджетті фильмдерді ұсынды. Шоу төрт апта бойы түнгі ортада, кейін сағат 23:00-ге, содан кейін 22:30-ға ауыстырылды. Онда "Жыншыл жарғақтың қызы" және "Бұздықтың қыспағы" сияқты қорқынышты фильмдер мен "Кісі шақырып өлтіру", "Қозғау – кісі өлтіру" және "Кісі өлтіру үшін кешірім" сияқты триллерлер көрсетілді. Бұл форматты бүкіл елдегі станциялар қайталап, Zacherley және Morgus the Magnificent сияқты кейіпкерлермен кешкі B фильмдерін көрсетіп, ирониялық пікірлер айтты. Екі ширек ғасырдан кейін Кассандра Петерсон Вампираның жағымсыз, толыққанды нұсқасы болатын тұлғаны қалыптастырды. Эльвира, қараңғының қожайыны ретінде Петерсон түн ортасындағы киноның ең танымал жүргізушісі болды. 1981 жылы L.A. қаласындағы KHJ телеарнасынан бастап "Эльвираның киносы" көп ұзамай бүкіл елде таратылды; Петерсон көбінесе төмен бағалы қорқынышты фильмдерді ұсынды, олар тілге тиекті пікірлер үшін үзілістер жасады. Кейбір жергілікті станциялар Movie Macabre пакетін кешкі уақытта көрсетті. Басқалары оны демалыс күндері кешкі уақытта көрсетті; жергілікті жаңалықтардан кейін, басқа жанрлық фильм – түске дейінгі кино – көрсетілуі мүмкін, нәтижесінде "Др. Хекл және мырза Хайп" және "Эвелин қабірден шыққан түн" сияқты виртуалды қосарлы көрсетілімдер пайда болды. USA Network 1989 жылы түн ортасындағы кино пакетін іске қосты – Up All Night, ол негізінен қорқынышты және жұмсақ порнографиялық фильмдерді көрсетті, ол 1998 жылға дейін жұмыс істеді. 1993 жылы Буффало қаласындағы WKBW телеарнасы төмен бюджетті жанрлық фильмдер, шетелдік көркем фильмдер және ақырында белгілі классикалық фильмдердің кешкі қоспасын көрсетуді бастады; Off Beat Cinema кейіннен ұлттық синдикатталды (қазіргі уақытта Retro Television Network арқылы) және 2013 жылдан бастап WBBZ телеарнасынан шықты. 2000-шы жылдары қорқынышты фильмдерге бағытталған кешкі кино бағдарламалары көптеген телеарналардан жоғалып кетті, бірақ B фильмдері, көбінесе мелодрамалық сипатта, әлі де кеңінен қолданылады. America One телеарнасы 1960 жылдардағы The Munsters шоуында Эдди Мунстер рөлін сомдағаны үшін белгілі Буч Патрик жүргізетін Macabre Theatre кино пакетін таратады. 2006 жылы Turner Classic Movies өзінің жаңа кешкі сериясы TCM Underground аясында культ фильмдерін көрсетуді бастады. Ұлыбританияда BBC BBC Two телеарнасында сенбі күндері кешке фильмдер көрсетілді. 1966 жылдың 20 тамызынан бастап BBC Two әр сенбі сайын "Түн ортасындағы кино" эфиріне шықты. Алғашқы "Түн ортасындағы кино" Харди Крюгердің "Көрмеу кездесуі" болды. "Түн ортасындағы кино" әр сенбі сайын BBC Two телеарнасында көрсетіліп, 1970 жылдар бойы жалғасты. The Midnight Movie – BBC-нің түнгі уақыттағы балама ұсынысын жасауға жасаған әрекеті, онда BBC One және ITV басқа екі арналар әдетте сенбілік бағдарламаларын түнгі сағат 12 шамасында аяқтаған кезде. Бұл, ішінара, британ үкіметі BBC және ITV телеарналарының хабар тарату сағатына қойған шектеулеріне байланысты болды, әдетте, бір күнде 8 сағаттан аспайды. BBC Two күндізгі бағдарламаларды көп таратпағандықтан, олар түнгі уақытта, әсіресе сенбіде, эфирде болу үшін жеткілікті уақыт қалдырды, сондықтан "Түн ортасындағы кино" желісі құрылды. Эфирге шығарылған фильмдердің көпшілігі кем дегенде он жыл бұрын болған, бірақ 1967 жылдан бастап эфирге шығарылған фильмдердің барлығы дерлік түсті түсірілген, өйткені BBC Two 1967 жылы түсті теледидар тарату үшін Ұлыбританияның алғашқы каналы болды. Алайда, "Түн ортасындағы кино" ешқашан түн ортасында басталмағанын атап өткен жөн. Фильм түн ортасында көрсетілуге арналған, ол кешкі сағат 11.15-де басталуы мүмкін. 1983 жылы "Түн ортасындағы кино" BBC Two телеарнасынан тоқтатылды, BBC One телеарнасы жұма күні кешке кешке фильмді, әдетте қорқынышты фильмді көрсетті. BBC Two-дегі "Түн ортасындағы кино" слоты кейде кешкі спорттық немесе басқа жанрдағы фильмдермен алмастырылатын болды, олар "Түн ортасындағы кино" желісін қолданбады.
In 1953, the Screen Actors Guild agreed to a residuals payment plan that greatly facilitated the distribution of B movies to television. A number of local television stations around the United States soon began showing inexpensive genre films in late night slots; these late night slots were after the safe harbor time, meaning they were largely exempt from Federal Communications Commission regulations on indecent content. In the spring of 1954, Los Angeles TV station KABC expanded on the concept by having an appropriately offbeat host introduce the films: for a year on Saturday nights, The Vampira Show, with Maila Nurmi in her newly adopted persona of a sexy bloodsucker ("Your pin down girl"), presented low budget movies with black humor and a low cut black dress. The show—which ran at midnight for four weeks before shifting to 11 p. m. and, later, 10:30 p. m.—aired horror pictures like Devil Bat's Daughter and Strangler of the Swamp and suspense films such as Murder by Invitation, The Charge Is Murder, and Apology for Murder. The format was echoed by stations across the country, who began showing their late night B movies with in character hosts such as Zacherley and Morgus the Magnificent offering ironic interjections. A quarter century later, Cassandra Peterson established a persona that was essentially a ditzier, more buxom version of Vampira. As Elvira, Mistress of the Dark, Peterson became the most popular host in the arena of the TV midnight movie. Starting at L. A. 's KHJ TV in 1981, Elvira's Movie Macabre was soon being syndicated nationally; Peterson presented mostly cut rate horror films, interrupted on a regular basis for tongue in cheek commentary. Some local stations aired the Movie Macabre package in late night slots. Others showed it during prime time on weekend nights; after a break for the local news, another genre film—a literal midnight movie—might follow, resulting in such virtual double bills as Dr. Heckyl & Mr. Hype and The Night Evelyn Came Out of the Grave. USA Network launched a midnight movie package in 1989—Up All Night, which showed mainly horror and soft core sexploitation films, ran until 1998. In 1993, Buffalo's WKBW TV began airing a late night hosted mix of low budget genre movies, foreign art films and eventually well known classic films; Off Beat Cinema later became nationally syndicated (currently through Retro Television Network) and, as of 2013, originates from WBBZ TV. In the 2000s, horror oriented late night movie programming has disappeared from many broadcast stations, though B pictures, mostly of a melodramatic nature, are still widely used in post–prime time slots. The small America One broadcast network distributes the Macabre Theatre movie package hosted by Butch Patrick, known for his portrayal of Eddie Munster on the 1960s show The Munsters. In 2006, Turner Classic Movies began airing cult films as part of its new late night series, TCM Underground. In the United Kingdom, the BBC launched a regular late night movie slot on Saturday nights on BBC Two. From Saturday August 20, 1966, BBC Two started to air a "Midnight Movie" every Saturday night on the channel. The first "Midnight Movie" was "Blind Date" starring Hardy Krüger. The Midnight Movie would air every Saturday night on BBC Two, and would continue through the 1970s. The Midnight Movie was an attempt by the BBC to provide a late night alternative, when the two other channels BBC One and ITV would normally end their Saturday programming at around 12 midnight. This was partly due to the restrictions imposed on the broadcasting hours of both BBC and ITV by the British government, normally no more than 8 hours in a given day. As BBC Two did not broadcast a large amount of daytime programming, they had plenty of hours to spare to remain on the air late into the night, especially on a Saturday, thus the creation of the "Midnight Movie" strand was started. Most of the films aired were at least a decade old, but from 1967 nearly all of the films broadcast were made in color, as BBC Two became the first UK channel in 1967 to transmit color television. It is also noted however, that the "Midnight Movie" never actually started at Midnight. The movie was designed to air "through" the midnight hour, and could start as early as 11.15pm. By 1983 the "Midnight Movie" strand was abandoned by BBC Two, with BBC One airing a late night movie on a Friday night instead, usually a horror film. The "Midnight Movie" slot on BBC Two would be replaced with late night sporting coverage or different genre of films on occasions, which would not use the "Midnight Movie" strand.
Кинотеатрда
Кем дегенде 1930 жылдардан бері, пайдалану фильмдері кейде түнгі сеанстарда көрсетіліп, көбінесе тәуелсіз роудшоу ұйымдарының бөлігі ретінде ұсынылатын. 1957 жылы Hammer Films компаниясының «Франкенштейн қарғысы» фильмі түнгі көрсетімдерге жол ашты. 1970 жылдары қалыптасқан терминнің мағынасында қандай фильм алғашқы нағыз түнгі кино ретінде саналатыны әлі де ашық мәселе. Критик Дженифер М. Вуд Сан-Францисконың Солтүстік жағалауындағы Palace Theater театрына тоқталады, онда 1969 жылдың ақпан айының соңында Сан-Франциско өнер институтының түлектері Стивен Арнольд пен Майкл Виз, олардың Дали еске түсіретін дипломдық фильмі «Хабарламалар, хабарламалар» сатылып кеткеннен кейін, түнгі сеанстарда ерекше фильмдерді бағдарламалауға шақырылды. Автор Гэри Лахман Кеннет Ангердің «Менің жын-шайтанымның ағайынына шақыру» (1969) атты қысқа фильмінің, «Роллинг Стоунз» концертінің кадрларымен араласып, үстіне қосылған оккульттік символиканың қоспасы, «Эльгин театрында түнгі кино культын ашты» деп мәлімдейді. Нью-Йорк қаласының Челси ауданындағы Эльгин көп ұзамай түнгі кино көрсетілімдерімен танымал болды, ол АҚШ-та өте ерекше мексикалық фильмнің премьерасын өткізді, оны чилилік Дали еске түсіретін режиссер және сценарийші жазған. Кинодағы түнгі кино қозғалысын ояндырған фильм деп танылған – Алехандро Ходоровскийдің 1970 жылы желтоқсанда Эльгинде көрсетілген сюрреалистік «Эль Топо» фильмі. Спагетти-вестерннің конвенцияларын ойнап, фильмді бір газет сыншысы «сынақтар мен жұмбақтарға толы» және «20 жыл бойы «Жабайы топтан» гөрі жалған қанға толы» деп сипаттады. «Эль Топо» бірнеше ай бойы әр түні сатылып, көптеген жанкүйерлер апта сайын қайта оралады. Ол 1971 жылдың маусымына дейін театрларда көрсетілді, бірақ Джон Леннонның ұсынысымен – ол фильмді кем дегенде үш рет көргені хабарланды – Beatles менеджері Аллен Клейн ABKCO кинокомпаниясы арқылы фильмді сатып алып, салыстырмалы түрде дәстүрлі қайта шығаруды жасады. Эльгин көп ұзамай Питер Богдановичтің «Тагтар» (1968) фильмімен тағы бір түнгі хитке ие болды, ол қорқынышты фильмдердің басты кейіпкері Борис Карлоффтың соңғы рөлдерінің бірі және сол дәуірдегі кісі өлтірулер мен басқа да саяси зорлық-зомбылыққа байланысты әңгіме болды. 1971 жылдың қарашасына қарай, Эльгиннің жанында Манхэттеннің төрт театры түнгі кино көрсетілімдерін ұйымдастырды: St. Marks (Луис Бунюэльдің франко-испан дәстүріндегі сюрреализмнің жарқылы «Viva la muerte», сондай-ақ Леннонның тағы бір сүйіктісі), Waverly («Тірі өлілердің түнін» алмастырған «Equinox»), Bijou («Freaks» және «Тірі өлілердің түні») және Olympia (бразилиялық саяси қара комедия «Macunaíma»). «Equinox» (1970) және «Тірі өлілердің түні» (1968) екеуі де төмен бюджетті қорқынышты фильмдер, бұл түнгі киноның ескі теледидарлық бренді мен жаңа құбылыстың арасындағы байланысты көрсетеді. Джордж А. Ромероның зомби шедеврі ерекше айырмашылықтардың бірін көрсетті: ол Нью-Йорк пен/немесе Лос-Анджелестен тыс жерде түсірілді, өйткені Ромеро сол кезде Питтсбургте өнеркәсіптік фильмдер түсіріп жатқан. 1971-1972 жылдардың қысында түсірілген Джон Уотерстің «жаман эпосы» «Pink Flamingos», инцест пен копрофагияны қамтиды, жыныстық бұзылулар мен фетишизмге бағытталған түнгі кинолардың ең танымал бөлігі болды. Уотерстің туған қаласы Балтиморда, электр желісі ретінде бір мильдік ұзындықтағы жалғау желісімен апта соңында түсірілген бұл фильм тәуелсіз кино қозғалысының өсуіне ықпал етуде маңызды рөл атқарды. 1973 жылы Эльгин театры «Pink Flamingos» және Жамайкадан келген криминалды драманың таңғажайып саундтрегімен түнгі сеанстарды бастады. Негізгі көрсетілімінде «The Harder They Come» (1972) сәтсіз болды, АҚШ дистрибьюторы Роджер Корманның New World Pictures оны блэксплойт фильм ретінде сатты. Түнгі кино ретінде қайта шығарылып, ол алты жыл бойы бүкіл елде көрсетілді, Реггидің АҚШ-тағы танымалдылығын арттыруға көмектесті. Кейбір фильмдердің түнгі кино әлеуеті олар ашылғаннан кейін біраз уақыт өткеннен кейін ғана танылса да, осы кезеңде нарықты пайдалану үшін таратылған фильмдердің арасында 1973 жылы, мысалы, «Broken Goddess», «Dragula», «Ақ жезөкше мен біт ойыншы» және «Бондаждағы лифті қыздары» (сондай-ақ «Pink Flamingos») Нью-Йоркте түнгі сеанстарда көрсетілді. Осы уақыт аралығында басқа мысалдар (әлі анимацияланған болса да) Ралф Бакшидің 1972 жылы шыққан Роберт Крамб комиксімен бір аттас «Fritz the Cat» фильмі және Салли Крукшанктың 1975 жылғы тәжірибелік қысқа фильмі «Quasi at the Quackadero» болды. Осы уақытта қара комедия «Harold and Maude» (1971) дәуірдегі маңызды Голливуд студиясының фильмінен тұрақты көрермендердің айқын культ аудиториясын дамытқан алғашқы фильм болды; көрінетін болса да, ол 1970 жылдары түнгі кино айналымына көп көңіл бөлмеді, бірақ құбылыс көбірек лагерь қайта жаңғыртуларына бұрылғанда кешкі көрсетімдерде тұрақты болды. Түнгі кино көрсетімдері құбылысы ел бойынша таралып жатты. Милуокиде ол 1974 жылдың мамырында, бұрын Сент-Луисте осындай көрсетімдерді сәтті демелеген жергілікті радио станциясының сату жетекшісінің ықпалымен басталды. Келесі ақпанға қарай Милуокидің төрт театры түнгі кино көрсетілімдерін жүзеге асырып, Marcus тізбегі, олардың бірінің иесі, осы тұжырымды өзінің төрт басқа орталық батыс қалаларындағы театрларына әкелді. «Тас концерттері бар фильмдер үлкен қызығушылық тудырады», - деп хабарлады Boxoffice, «сондай-ақ ғарыш пен фантастикамен айналысатын фильмдер де». Сауда газеті бір түнгі киноны атап өтті: Арло Гутридің саяси мәнді комедиясы «Alice's Restaurant» (1969). 1976 жылғы 1 сәуірден кейінгі түнгі сеанста, алдыңғы жылы бастапқы көрсетімде сәтсіз болған «The Rocky Horror Picture Show» Нью-Йорктің Гринвич-Виллиджіндегі Waverly Theater театрында, түнгі киноның жетекші орындарындағы бірінде ашылды. Фильмнің түнгі көрсетімдері көп ұзамай ұлттық сенсацияға айналып, бүкіл АҚШ-та культты жанкүйерлерді жинады. Әр жұма және сенбі күні кешкі сеанстарда көрермендер экранмен сөйлесіп, фильм кейіпкерлерінің киімдерін киіп, қосымша құралдармен көріністерді ойнап жатты. Әлеуметтік аспекті әрқашан түнгі киноның тартымдылығының бөлігі болса, «Rocky Horror» оны күшейтіп, тартымдылықтың өзіне айналдырды. 1979 жылдың жазында фильм Нью-Йорк аймағындағы жиырмадай қалалық театрларда апта соңындағы түнгі сеанстарда көрсетілді; 20th Century Fox фильмнің түнгі сеанстар үшін бүкіл елде шамамен екі жүз данасын шығарды. Түнгі киноның ең орталық дәстүрлерін қайта бекітті.
Since at least as far back as the 1930s, exploitation films had sometimes been presented at midnight screenings, usually as part of independent roadshow operations. In 1957, Hammer Films' The Curse of Frankenstein set off a spate of midnight presentations. What film qualifies as the first true midnight movie in the sense of the term that emerged in the 1970s remains an open question. Critic Jennifer M. Wood points to the Palace Theater in San Francisco's North Beach district where, in late February 1969, San Francisco Art Institute graduates Steven Arnold and Michael Wiese, after a sellout screening of their Dalí esque thesis film Messages, Messages, were invited to program offbeat films at midnight. Author Gary Lachman claims that Kenneth Anger's short Invocation of My Demon Brother (1969), a mélange of occult symbology intercut with and superimposed on images from a Rolling Stones concert, "inaugurat[ed] the midnight movie cult at the Elgin Theatre." The Elgin, in New York City's Chelsea neighborhood, would soon become famous as a midnight venue when it gave the U. S. premiere of a very unusual Mexican movie directed and written by a rather Dalí esque Chilean. The movie generally recognized as igniting the theatrical midnight film movement is Alejandro Jodorowsky's surrealist El Topo, which opened in December 1970 at the Elgin. Playing with the conventions of the spaghetti Western, the film was described by one newspaper critic as "full of tests and riddles" and "more phony gore than maybe 20 years of The Wild Bunch." El Topo regularly sold out every night for months, with many fans returning on a weekly basis. It ran at the theater through June 1971, until at the prompting of John Lennon—who was reported to have seen the film at least three times—Beatles manager Allen Klein purchased the film through his ABKCO film company and gave it a relatively orthodox rerelease. The Elgin soon came up with another midnight hit in Peter Bogdanovich's spree killer thriller Targets (1968), featuring one of the last performances by horror movie mainstay Boris Karloff and a tale that resonated with the assassinations and other political violence of that era. By November 1971, four Manhattan theaters beside the Elgin were featuring regularly scheduled midnight movies: the St. Marks (Viva la muerte, a blast of surrealism in the Franco Spanish tradition of Luis Buñuel and another Lennon favorite), the Waverly (Equinox, which had just replaced Night of the Living Dead), the Bijou (both Freaks and Night of the Living Dead), and the Olympia (Macunaíma, a Brazilian political black comedy). Equinox (1970) and Night of the Living Dead (1968), both low budget horror pictures, demonstrate the ties between the old, TV brand of midnight movie and the newer phenomenon. George A. Romero's zombie masterpiece, in particular, highlighted one of the differences: produced completely outside of New York and/or Los Angeles as Romero was making industrial films in Pittsburgh at the time. Shot over the winter of 1971–72, John Waters's "filth epic" Pink Flamingos, featuring incest and coprophagia, became the best known of a group of campy midnight films focusing on sexual perversions and fetishism. Filmed on weekends in Waters's hometown of Baltimore, with a mile long extension cord as a power conduit, it was also crucial in inspiring the growth of the independent film movement. In 1973, the Elgin Theater started midnight screenings of both Pink Flamingos and a crime drama from Jamaica with a remarkable soundtrack. In its mainstream release, The Harder They Come (1972) had been a flop, panned by critics after its U. S. distributor, Roger Corman's New World Pictures, marketed it as a blaxploitation picture. Rereleased as a midnight film, it screened around the country for six years, helping spur the popularity of reggae in the United States. While the midnight movie potential of certain films was recognized only some time after they opened, a number during this period were distributed to take advantage of the market from the beginning—in 1973, for instance, Broken Goddess, Dragula, The White Whore and the Bit Player, and Elevator Girls in Bondage (as well as Pink Flamingos) had their New York premieres at midnight screenings. Other examples (albeit animated) during this time were Ralph Bakshi's 1972 debut feature Fritz the Cat based on the Robert Crumb comic of the same name and Sally Cruikshank's 1975 experimental short Quasi at the Quackadero. Around this time, the black comedy Harold and Maude (1971) became the first major Hollywood studio movie of the era to develop a substantial cult audience of repeat viewers; though apparently it was not picked up by much of the midnight movie circuit during the 1970s, it subsequently became a late show staple as the phenomenon turned more to camp revivals. The midnight screening phenomenon was spreading around the country. In Milwaukee, it began in May 1974, spurred by the sales manager of a local radio station who had already successfully sponsored such screenings in St. Louis. By the following February, four Milwaukee theaters were regularly showing midnight films, and the Marcus chain, the owner of one, had brought the concept to its theaters in four other Midwestern cities. "Films that feature rock concerts draw big", Boxoffice reported, "as do those dealing with outer space and fantasy". The trade paper noted one popular midnight film by name: Alice's Restaurant (1969), a comedy with political overtones starring folk singer Arlo Guthrie. On the midnight following April Fool's Day 1976, The Rocky Horror Picture Show, which had flopped on initial release the year before, opened at the Waverly Theater, a leading midnight movie venue in New York's Greenwich Village. Midnight screenings of the film soon became a national sensation, amassing a cult following all over the United States. Every Friday and Saturday night, audience members would talk back to the screen, dress up as characters in the film, and act out scenes complete with props. Where the social aspect had always been a part of the midnight movie's attraction, with Rocky Horror in an exaggerated way it became the attraction. By summer 1979, the film was playing on weekend midnights in twenty odd suburban theaters in the New York region alone; 20th Century Fox had approximately two hundred prints of the movie in circulation for midnight shows around the country. reaffirmed the midnight movie's most central traditions.
Құлдырау
Үлкен қалалардағы артхаус кинотеатрларының коммерциялық сәттілігі, түнгі кино көрсету арнасына арналған ерекше фильмдерді таныстырған, 1970 жылдардың соңында әлеуметтік және экономикалық өзгерістер олардың контрмәдени базасын әлсіреткен соң, төмендеді. 1977 жылдың өзінде жетекші түнгі кино орталықтары жабыла бастады – сол жылы Нью-Йорктегі Бижу кинотеатры құрылған кездегі тікелей ойын-сауыққа толығымен қайта өтті, ал Эльгин гей порнографиясын қысқа ғана көрсеткеннен кейін жабылды. Келесі жылдары бейнежазба құрылғыларының таралуы және кабельдік теледидарда фильм көру мүмкіндіктерінің кеңеюі көптеген тәуелсіз кинотеатрлардың жабылуына әкелді. «Рокки Хоррор» өзінің жеке құбылысы болып қалып келсе, «Хаус» (1977), «Зұлым өлілер» (1981), «Сұйық аспан» (1982), «Пинк Флойд» – «Диуар» (1982) сияқты жаңа фильмдер пайда болғанмен, театрлық түнгі киноның маңызды контрмәдени құбылыс ретіндегі дәуірі аяқталды.
The commercial viability of the sort of big city arthouse cinemas that launched outsider pictures for the midnight movie circuit began to decrease in the late 1970s, as broad social and economic shifts weakened their countercultural base. Leading midnight movie venues were beginning to fold as early as 1977—that year, New York's Bijou switched back permanently to the live entertainment for which it had been built, and the Elgin, after a brief run with gay porn, shut down completely. In succeeding years, the popularization of the VCR and the expansion of movieviewing possibilities on cable television meant the closure of many additional independent theaters. While Rocky Horror soldiered on, by then a phenomenon unto itself, and new films like House (1977), The Evil Dead (1981), Liquid Sky (1982), Pink Floyd – The Wall (1982), the days of the theatrical midnight movie as a significant countercultural phenomenon were already past.
Мұра
1983 жылы киносыншылар Дж. Хоберман мен Джонатан Розенбаум «Түн ортасының фильмі» деп аталатын түн ортасында көрсетілетін фильмдер туралы кітап жариялады. 1988 жылы Торонто халықаралық кинофестивалінің «Түн ортасындағы безуақыт» бөлімі ашылғаннан кейін түн ортасында кино көрсетудің жаңа форматы пайда болды. Содан бері, жаңа немесе соңғы фильмдер кейде түнгі кинотеатрларда «хит» болып табылады. 1990-жылдардағы ең табысты фильмдердің қатарында «Оскар» жүлдесіне ие болған австралиялық «Шөл патшайымы, Присцилланың бақи шарықталуы» (1994) және 1995 жылы «Рази» жүлдесіне ие болған «Шоугерлс» стриптиз драмасы, сондай-ақ «Бөлме» (2003) бар. (Тод Браунингтің 1932 жылғы «Freaks» қорқыныш фильмі, түнгі киноның қайта жандануының бастауы, лагерь ретінде қарастыру үшін тым қараңғы және тым әлеуметтік тұрғыдан өткір.) «Reefer Madness» фильмі түн ортасында сүйікті фильм ретінде қабылдануының ирониясы контрмәдениеттік сезімталдыққа негізделген болса, қазір оның орнына ностальгияның парадоксальды элементі пайда болды: аталған кинофестивальдегі ең танымал фильмдердің қатарында Джон Хьюздің ең үздік туындылары – «Таңғы ас клубы» (1985), «Жұмбақ қыз» (1986) және «Феррис Бюллердің күні» (1986), сондай-ақ «Goonies» (1985) жасөспірімдерге арналған фильмі бар. 2006 жылдың соңына қарай «Rocky Horror» әлі де елдегі отыз екі жерде апта сайын, ал тағы да екі ондаған жерде айына кем дегенде бір рет көрсетілуде. Бұл құбылыстың өркендеу кезеңінде түсірілген екі танымал түнгі фильм Ұлттық кино тізіліміне енді: «Eraserhead» (2004 жылы) және «The Rocky Horror Picture Show» (2005 жылы). «Freaks» (1932) және «Night of the Living Dead» (1968) фильмдері тиісінше 1994 және 1999 жылдары тізімге қосылды. «Гарольд пен Мод» түнгі кино ретінде қабылдаудан бұрын культты фильм болған, ол да 1997 жылы тізімге енді. Сондай-ақ, тізімде «Quasi at the Quackadero» (2009) және «Pink Flamingos» (2022) фильмдері де бар.
In 1983, film critics J. Hoberman and Jonathan Rosenbaum released a book about midnight movies simply titled Midnight Movies. In 1988, the midnight movie experience was institutionalized in a new manner with the introduction of the Toronto International Film Festival's nightly Midnight Madness section. In the years since, new or recent films still occasionally emerge as midnight movie "hits" on the circuit of theaters that continue to show them. The most successful of the 1990s generation were the Oscar winning Australian drag queen road saga The Adventures of Priscilla, Queen of the Desert (1994) and the 1995 Razzie winning stripper drama Showgirls. and The Room (2003). (Tod Browning's 1932 horror classic Freaks, the original midnight movie revival, is both too dark and too sociologically acute to readily consume as camp.) Where the irony with which Reefer Madness was adopted as a midnight favorite had its roots in a countercultural sensibility, in the latter's place there is now the paradoxical element of nostalgia: the leading revivals on the circuit currently include the crème de la crème of the John Hughes oeuvre—The Breakfast Club (1985), Pretty in Pink (1986), and Ferris Bueller's Day Off (1986)—and the preteen adventure film The Goonies (1985). As of late 2006, Rocky Horror itself continues to play on a weekly basis at thirty two venues around the country, and at least once a month at about two dozen others. Two popular midnight movies made during the phenomenon's heyday have been selected to the National Film Registry: Eraserhead (inducted 2004) and The Rocky Horror Picture Show (inducted 2005). Midnight movie staples Freaks (1932) and Night of the Living Dead (1968) were inducted in 1994 and 1999 respectively. Harold and Maude, a cult film before it was adopted as a midnight movie, was also inducted in 1997. Also in the mix are Quasi at the Quackadero (inducted 2009) and Pink Flamingos (inducted 2022).