Карлос де Оливейра: Португалиялық ақын және жазушы өмірі мен шығармалары
Carlos de Oliveira
Карлос де Оливейра – португалиялық ақын, жазушы. Бразилияда туып, Португалияға көшкен. Коимбра университетін тарих және философия мамандығы бойынша бітірген.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Португалиялық ақын және романист Карлос де Оливейра, ГОСЕ (10 тамыз 1921 – 1 шілде 1981) – португалиялық ақын және романист.
Portuguese poet and novelist
Carlos de Oliveira, GOSE (10 August 1921 – 1 July 1981), was a Portuguese poet and novelist.
Өмірбаян
Ол Бразилияның Белем қаласында португалдық отбасында дүниеге келді, ал отбасы 1923 жылы Португалияға қайтып оралды. Олар Кантанхедеде, әкесі дәрігерлікпен айналысқан Носса Сеньора дас Фебрес деген шағын ауылға қоныстанды. 1933 жылы ол Коимбраға көшіп, оқуын аяқтау үшін 15 жыл тұрды. 1947 жылы Коимбра университетін тарих және философия мамандықтары бойынша бітірді. Келесі жылы ол Лиссабонда тұрақты түрде қоныстанды. 1949 жылы ол университетте танысқан, Мадейра аралдық Анжелаға үйленді, ол оның серігі және ынтымақтасы болды. 1981 жылдың 1 шілдесінде Лиссабондағы үйінде қайтыс болды.
He was born in Belém, Brazil, to a Portuguese family which moved back to Portugal in 1923. They settled in Cantanhede, in the small village of Nossa Senhora das Febres, where his father practiced medicine. In 1933 he moves to Coimbra, where he will stay for 15 years, in order to complete his studies. He graduates from the University of Coimbra in history and philosophy in 1947. The following year he settles definitively in Lisbon. In 1949 he marries Ângela, whom he had met at the university and was from Madeira, who will become his constant companion and collaborator. He died in his home in Lisbon on 1 July 1981.
Жазбалар
1942 жылы «Ново Кансьонеиро» жинағының құрамында Фернандо Намораның суреттерімен өзінің алғашқы «Туризм» өлеңдер кітабын жариялады, ал 1943 жылы алғашқы романы «Каса на Дуна» жарық көрді. 1944 жылы «Алькатея» романы «Estado Novo» режимінің цензурасымен тәркіленді, сол жылы «Каса на Дуна» романының екінші басылымы жарыққа шықты. 1945 жылы «Мауэ Побре» атты жаңа өлеңдер жинағы жарияланды. 1945 және одан кейінгі жылдар Карлос де Оливейра үшін өте жемісті болды, ол «Seara Nova» және «Vértice» журналдарына қатысып, Фернандо Лопестің «Маршас, Дансас е Кансьонс» кітабын бірлесіп жасады – әртүрлі ақындардың өлеңдерінен құралған жинақ, оған Лопес Грасаның әндері жазылды, кейін «батырлық әндері» деп белгілі болған туындылар. 1953 жылы оның төртінші романы «Uma Abelha na Chuva» жарық көрді және ол португал әдебиетінің ең маңызды туындыларының бірі ретінде мойындалды, орта мектептердегі португал тілі курсының бағдарламасына енгізілді. 1957 жылы Жозе Гомес Феррейрамен бірлесіп, «Contos Tradicionais Portugueses» екі томдығы арқылы португал халық қиялына жол ашты, олардың кейбіреулері кейін Жоао Сезар Монтейромен фильмге бейімделді. 1968 жылы «Sobre o Lado Esquerdo» және «Micropaisagem» атты екі жаңа поэзия кітабы жарияланды, сондай-ақ Фернандо Лопеспен бірлесіп «Uma Abelha na Chuva» фильмінің бейімделу жобасында жұмыс істеді, ол 1971 жылы аяқталды. 1971 жылы «O Aprendiz de Feiticeiro» мақалалар мен хроникалар жинағы және «Entre Duas Memórias» поэзия кітабы жарық көрді. 1976 жылы ол барлық өлеңдерін «Trabalho Poético» екі томдық жинағында біріктірді, онда бұрынғы кітаптары, жаңартылған және жарияланбаған өлеңдері, сондай-ақ «Pastoral» кітабынан өлеңдері ұсынылды, ол келесі жылы жеке басылым түрінде жарық көретін болды. 1978 жылы оның соңғы романы «Финистерра» жарық көрді. Ол неореалистік ақындардың қатарында саналады. Ол 20 ғасырдың ең ұлы ақындарының бірі, әлеуметтік араласуды (неореализмді) және шығармашылық процестің мәнін зерделеуді үйлестірген. Оның жазу стилі тығыз және нақты (Mãe Pobre, 1945, Entre Duas Memórias, 1971). Романдық туындыларында ол таза неореализмнен (Casa na Duna, 1943) сезім мен наразылықтың тереңдігіне (Uma Abelha na Chuva, 1953) көшті, ал соңғы туындысы күрделілікпен ерекшеленеді (Finisterra, 1978). Ол 59 жасында Лиссабонда қайтыс болды.
In 1942 he published his first book of poems Tourism, with illustrations by Fernando Namora, as part of the Novo Cancioneiro collection and in 1943 published his first novel Casa na Duna. In 1944, the novel Alcateia is seized by the censorship of the Estado Novo regime, and the same year is released the second edition of Casa na Duna. In 1945 he publishes a new book of poems, Mãe Pobre. 1945 and the subsequent years will be very fruitful for Carlos de Oliveira, with his participation in the Seara Nova and Vértice magazines and collaboration on the book by Fernando Lopes Graça Marchas, Danças e Canções a collection of poems by various poets, with compositions by Lopes Graça, songs that came to be known as "heroic". In 1953 publishes Uma Abelha na Chuva, his fourth novel, and universally acknowledged as one of the most important works of Portuguese literature, being integrated into the syllabus of the course of Portuguese in secondary schools. In 1957 he organized, with José Gomes Ferreira, an approach to the Portuguese popular imagination with the two volumes of Contos Tradicionais Portugueses, some of which were later adapted to film by João César Monteiro. In 1968 he published two new books of poetry, Sobre o Lado Esquerdo and Micropaisagem and collaborates with Fernando Lopes in the film adaptation of Uma Abelha na Chuva, completed in 1971. He published in 1971 O Aprendiz de Feiticeiro, a collection of articles and chronicles, and Entre Duas Memórias, a poetry book. In 1976 he gathers all his poetry in Trabalho Poético, two volumes, which presents his previous books, reviewed, and unpublished poems of Pastoral, book to be published separately the following year. Publishes in 1978 his last novel, Finisterra. He is counted amongst the neorealist poets. He is one of the greatest poets of the 20th century combining social intervention (Neorealism) with reflection about the creative process of writing. His writing is dense and accurate (Mãe Pobre, 1945, Entre Duas Memórias, 1971). Regarding the novels, he goes from pure neo realism (Casa na Duna, 1943) to the sobriety of the sentiment and the protest (Uma Abelha na Chuva, 1953), ending with the complex (Finisterra, 1978). He died in Lisbon, aged 59.