Флавий Кастиний: Римдік генерал және саяси тартыстар

Кіріспе

V ғасырдағы римдік генерал және консул Флавий Кастин Рим императоры Хонорий қайтыс болған кезде оның сарайында патриций лауазымын атқарды, және бұған дейін де біраз уақыт бойы осы қызметте болған болуы мүмкін. Ол сонымен қатар 424 жылы консул болды.

Мансап

422 жылы ол вандалдарды бағындыру үшін Испанияда сәтсіз жорыққа шықты. Ол вандалдардың жауы болған суэвтерді немесе суэбтерді қолдауға жіберілді және готикалық фодераттардың әскерімен келді. Бірақ, бір дерек бойынша, «оның билік етудегі мақтандығы мен тиімсіздігі» оның және императрица Галла Плацидияның қолдаушысы, әскери трибун Бонифацийдің арасында жанжалға себеп болды, сол арқылы жорық басталысымен-ақ қиындыққа тап болды. Бонифаций экспедицияны кенеттен тастап, Африкаға жетіп, билік құруға кірісті. Кастин Испанияға жол тартты, онда Баетикада вандалдарға қарсы елеулі табысқа жетіп, оларды қоршауға алып, дерлік жеңіліске жіберді. Алайда, осы кезде готикалық қосымша әскерлер оны белгісіз жолмен сатты, нәтижесінде Таррако шайқасында жеңіліске ұшырады; Кастин Тарракоға (Таррагона) қайта шегінуге мәжбүр болды. 15 тамыз 423 жылы белгілі емес император Гонорийдің кенеттен қайтысы, одан бұрын белсенді Констанций III (421) қайтысы және императрица Галла Плацидияның Константинопольге жер аударылуы (423 жылғы көктем) Джон Мэтьюзтің айтуынша, «егер осылай сипаттауға болатын болса», билік вакуумын тудырды, ол «күтілгендей, билікті басып алу арқылы толтырылды». Шығыс императоры Теодосий II Батыс императорының жаңасын тағайындауға тартынды; Стюарт Оост Гонорийдің өлімімен «техникалық және заңдық тұрғыдан ол бүкіл Рим империясының жалғыз билеушісіне айналды» деп көрсетті. Оост сондай-ақ Теодосий Кастинмен келісімге келгенін айтады, онда Кастин оның Батыстағы вице-регенті болып әрекет ететінін және Теодосий Кастин мен шығыстың Викторларын 424 жылға консулдар етіп тағайындайтынын мәлімдеді. Егер мұндай келісім болған болса, Кастин оны бұзып, 423 жылдың соңында жоғары лауазымды мемлекеттік қызметкер Жоаннды жаңа Батыс императоры деп жариялауға қатысты. Кастиннің осы оқиғалардағы рөлі белгісіз; Оост оның «билікті басып алғанның билігі кезіндегі іс-әрекеттері туралы ештеңе естімедік» деп жазады. Мэтьюз Кастиннің жер аударылғанын қысқаша айтады; Оост Мэтьюзбен келіседі, бірақ «сенімсіз дерек көзінің айтуынша, ол Африка графы Бонифацийдің христиандық кеңдігіне паналаған, бұрынғы жауы» деп қосады.

In 422 he fought an unsuccessful campaign in Hispania to subdue the Vandals. He was sent to support the Suevi or Suebians, enemies of the Vandals, and came with a force of Gothic foederati. However, the campaign was compromised at the very beginning when, according to one source, "his haughty and inept exercise of command" led to a quarrel between him and the military tribune Bonifacius, a protégé of Empress Galla Placidia. Bonifacius abruptly left the expedition, eventually arriving in Africa, where he began to build up a power base. Castinus continued on to Hispania, where at first he had considerable success against the Vandals in Baetica, managing to put them under a blockade and coming close to forcing them to surrender. Unfortunately at this point the Gothic auxiliaries betrayed him in some unspecified manner, which led to his defeat at the Battle of Tarraco; Castinus was forced to fall back to Tarraco (Tarragona). The sudden death of the nonentity Emperor Honorius 15 August 423, which followed the death of the more active Constantius III (421) and the exile of Empress Galla Placidia to Constantinople (Spring 423), created a power vacuum "if it can be so described", observes John Matthews, which "was filled, as we should expect, by usurpation." The Eastern Emperor Theodosius II hesitated to nominate a new emperor of the West; Stewart Oost points out that with Honorius' death, "technically and legally he became sole ruler of the whole Roman Empire". Oost also argues that Theodosius reached an agreement with Castinus, where Castinus would act as his vice regent in the West and in return Theodosius appointed Castinus and the Easterner Victor consuls for 424. If such an agreement was made, Castinus broke it when he joined in declaring Joannes, the senior civil servant, as the new Western Emperor in late 423. Castinus's role in these events is unknown; Oost notes of his "acts during the usurper's reign we hear absolutely nothing." Matthews succinctly states that Castinus was sent into exile; while agreeing with Matthews, Oost adds that a "doubtful source says that he found refuge in the Christian magnanimity of another old foe, Count Boniface of Africa."