Құласа қоятын ыңғайлы орындық

Кіріспе

Көшірмелі бүгілетін демалыс креслосы

Палуба креслосы – бұл әдетте өңделген ағаштан немесе басқа материалдан жасалған жақсы бүгілетін кресло. Бүгінде бұл термин көбінесе бір мата немесе винил жолағынан жасалған арқалық пен орындықпен жабдықталған, көшіруге оңай креслоны білдіреді. Ол бастапқыда мұхит лайнерінің немесе круиздік кеменің палубасында демалу үшін ойластырылған. Оны тасымалдау және жинау оңай, бірақ кейбір үлгілерін бүктеу және түзу қиын болуы мүмкін. Кейбір түрлері аяқ тірегі ретінде қолданылатын, биіктігі реттелетін ұзартылған орындыққа және қол тіректеріне ие болуы мүмкін.

Тарих және қолданылуы

Солтүстік Еуропада қола дәуірінен қалған бүгілетін орындықтардың қалдықтары табылған. Қалқалы орындықтар ежелгі Мысырда, Грецияда және Римде де қолданылған. Орта ғасырларда бүгілетін орындықтар діни ғұрыптарда қолданылатын жиһаз ретінде кеңінен таралған. Епископтың орнынан тұратын бөлігі – оның кафедрасы (ресми орындық немесе тағы) болды, ол оның кафедралық шіркеуінде (тағына орналасқан шіркеуде) орналасқан. Бірақ, оның міндеттері оның епархиясы бойынша уақыт-уақыт саяхаттауын талап еткендіктен, оның кафедрасының оңай тасымалданатын нұсқасы әрқашан оның багажында болар еді. Көбінесе бұл бүгілетін орындық түрінде болды (қадимгі римдік генералдар мен әкімшілер қолданған орындықтарға ұқсас), бірақ бірнеше бүгілетін немесе бөлінетін креслолар жасалды, олардың ең танымалсы – Гластонбери креслосы. Оның 19 ғасырдың басында қайта табылуы 19 ғасырда көптеген бүгілетін орындықтардың дамуына ықпал еткен болуы мүмкін (дегенмен, ол өзі бүгілетін орындық емес), оның көптеген көшірмелері жасалды. АҚШ-та 1855 жылы Джон Чам бүгілетін орындыққа патент алған. 1860 жылдардан бастап мұхит кемелерінің палубаларында тоқылған немесе ротангтан жасалған орындықтары мен арқалары бар бүгілетін ағаш орындықтар қолданыла бастады, сол кезде олар "палубалық орындықтар" деп аталды. Олардың алғаш рет АҚШ-та немесе Ұлыбританияда жасалғаны белгісіз. Англияда Джон Томас Мур (1864-1929) 1886 жылы реттелетін және тасымалданатын бүгілетін орындықтарға патент алып, оларды Макклсфилдте шығара бастады. Мур екі түр жасады: "ең жақсы кеме немесе теннис ойналатын орындық" деп сипатталған Уэверли және "ішек-қарнының қызметі бұзылғандар үшін пайдалы" шайқалатын Гигиеник. Палубалық орындықтың алғашқы нұсқалары екі тікбұрышты ағаш жақтаудан тұрды, олар біріктірілген, үшінші тікбұрыш оларды тік ұстап тұрды. Екі ағаш тікбұрыштың үстіне гамактарда қолданылатын матадан жасалған тікбұрышты бөлік бекітіліп, орындық пен тіреу қызметін атқарды. 19 ғасырдың соңында Аткинс есімді британдық өнертапқыш кең жолақты матаны қолдануға ұсыныс жасады, ол бастапқыда зәйтүн жасыл түсті болды, бірақ кейіннен көлденең жолақты түрге ие болды. Классикалық палубалық орындықты тек бір күйде бекітуге болады. Кейіннен артқа қарай бағытталған ағаш жолақтар ұзартылып, бірнеше отыру позицияларын қамтамасыз ететін тіреулермен жабдықталды. Алып тасталатын аяқ тіреуі де пайдаланушының ыңғайлылығын арттырады. Бүгілетін палубалық орындықтар 19 ғасырдың соңы мен 20 ғасырдың басында кеңінен танымал болды. Теңіз саяхатының алтын ғасырында кемелердің палубасындағы орындықтар кейде белгілі бір жолаушылар үшін резервтелген, экипаж олардың есімдерін қағаз тегтермен бекітетін. Мұндай тег 1912 жылы түсірілген апаттан аман қалғандардың суреттеріндегі бос орындықта көрінеді. Осындай жүйе екі жылдан кейін "Карпатия" кемесінде де қолданылды – 1914 жылғы суреттердің төменгі оң жағындағы бос орындықта резервтік тег көрінеді. Кейбір суреттерде көрсетілген орындықтар портативті матадан жасалған орындықтарға қарағанда, қатты "палубалық кресло" түрінде. "Титаник" кемесінде осындай 600 ағаш орындық болған.

In Northern Europe, the remains of folding chairs have been found dating back to the Bronze Age. Foldable chairs were also used in Ancient Egypt, Greece and Rome. During the Middle Ages, the folding chair was widely used as a liturgical furniture piece – part of the standing of a bishop was his cathedra (official chair or throne), which was housed in his cathedral (church which housed his throne) – but, since his duties inevitably meant him travelling around his diocese from time to time, an easily transportable version of his cathedra was a standard part of his luggage. Often this took the form of a folding stool (virtually identical to those used by ancient Roman generals and administrators), but several folding or dismantle able armchairs were devised of which the Glastonbury Chair is the most famous. Its rediscovery in the early 19th century was possibly influential in the development of many folding chairs in the 19th century (despite the fact it is actually not a folding chair as such), certainly many reproduction copies of it were made. In the United States, an early patent for a folding chair was by John Cham in 1855. Folding wooden chairs with woven or cane seats and backs, of the type now known in the UK as "steamer chairs", began to be used on ocean liner decks from about the 1860s, and were known at the time as "deck chairs". It is unclear whether they were first made in the US or Britain. In England, John Thomas Moore (1864 1929) took out a patent for adjustable and portable folding chairs in 1886, and started manufacturing them in Macclesfield. Moore made two types: the Waverley, described as "the best ship or lawn tennis chair", and the Hygienic, which was a rocking chair "valuable for those with sluggish and constipated bowels". Early versions of the deck chair were made of two rectangular wooden frames hinged together, with a third rectangle to maintain it upright. A rectangular piece of canvas, of the type used in hammocks, was attached to two of the wooden rectangles to provide a seat and support. The use of a single broad strip of canvas, originally olive green in colour but later usually of brightly coloured stripes, has been credited to a British inventor named Atkins in the late 19th century, The classic deckchair can only be locked in one position. Later, the strips of wood going toward the back were lengthened and equipped with supports so that there were several possible sitting positions. A removable footrest can also add to the comfort of the user. Folding deckchairs became widely popular in the late 19th and early 20th centuries. During the golden age of ocean liner travel, the deckchairs upon ships' decks were sometimes reserved for particular passengers for whom crew would attach a paperboard name tag to the wicker seat back. Such a tag is visible on an empty deckchair near the center in a famous 1912 photo showing survivors of the disaster after rescue while they rest on the deck of The same system was in use aboard Carpathia two years later; a reservation tag is visible on the empty deckchair in the lower right of a 1914 photo. The deckchairs shown on some of those photographs are of the more solid "steamer chair" type, rather than the portable canvas seated chairs. The Titanic carried 600 such wooden chairs;

Күнделікті демалыс

Күнге арналған шезлон - шатыр креслосына ұқсас, ал жатуға арналған бөлігі - табиғаттағыдай. Арқалық бөлігін пайдаланушыға отырып оқуға ыңғайлы болу үшін көтеріп еңкейтуге болады, немесе көлденең жатып ұйықтау үшін жазық күйге келтіруге болады.

Метафоралық қолданысы

"Көліктің орындықтарын ауыстыру" деген халық арасында жиі қолданылатын мақал, ол нәрсенің тек сырттай ғана өзгергенін көрсетеді. "Титаник кемесіндегі орындықтарды ауыстыру" деген тіркес осы мағынаны күшейте түседі, яғни біреудің дағдарыс кезінде маңызсыз ұсақ-түйектерге артық көңіл бөлгенін білдіреді.