Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бодмин және Уэйдбридж темір жолы – 1834 жылы Англияның Корнуолл графтығында ашылған темір жол желісі. Ол Уэйдбридждегі кемежайларды Бодмин қаласымен және Венфордбридждегі карьерлермен байланыстырды. Оның негізгі мақсаты – Уэйдбридж портына минералдарды тасымалдау, сондай-ақ ауыл шаруашылығы жерлерін жақсартуға қолданылатын теңіз құмын жеткізу болды. Желінің бір бөлігінде жолаушылар да тасымалданды. Бұл графтықтағы алғашқы бумен жүретін темір жол желісі еді және Лондонға бағытталған негізгі темір жолдан 25 жыл бұрын салынды. Ол әрқашан, бастапқы құрылысына да, күнделікті жұмысына да, қаржы тапшылығымен күресті. 1847 жылы оны Лондон және Оңтүстік-Батыс темір жолы сатып алды, бұл компания өз желісі үшін Корнуоллға ертерек кіруді жоспарлаған, бірақ бұл ниеттер көпке соғылып, кішкентай желі ұзақ уақыт бойы оқшауланды. Венфордбриджде қытай балшығының өндірісі дамыды, бұл желідегі минералды тасымалдарды көп жылдар бойы қамтамасыз етті. Алайда, жолаушылар ағыны азайды және 1967 жылы желі жолаушылар тасымалы үшін жабылды, ал қытай балшығының тасымалы 1978 жылға дейін жалғасты. Қазіргі таңда жолдың көп бөлігі Вельмож жолының бір бөлігін құрайды, ол Вельможден Падстоуға дейінгі велосипед және жаяу жолы болып табылады.
The Bodmin and Wadebridge Railway was a railway line opened in 1834 in Cornwall, England, United Kingdom. It linked the quays at Wadebridge with the town of Bodmin and also to quarries at Wenfordbridge. Its intended traffic was minerals to the port at Wadebridge and sea sand, used to improve agricultural land, inwards. Passengers were also carried on part of the line. It was the first steam powered railway line in the county and predated the main line to London by 25 years. It was always desperately short of money, both for initial construction and for actual operation. In 1847 it was purchased by the London and South Western Railway, when that company hoped to gain early access to Cornwall for its network, but in fact those intentions were much delayed, and the little line was long isolated. China clay extraction was developed at Wenfordbridge and sustained mineral traffic on the line for many years, but passenger use declined and the line closed to passengers in 1967, the china clay traffic continuing until 1978. Much of the route now forms part of the Camel Trail, a cycle and footpath from Wenfordbridge to Padstow
Қалпына алу
1835 жылдан бастап, Фалмут ауданындағы кәсіптік мүдделер сол қаланың азайып бара жатқан маңыздылығын қайта жаңғыртуға тырысты және олардың ойларында Лондонмен теміржол байланысы болды. Бірнеше ұсыныстар жасалып, сәтсіз аяқталды, бірақ Корнуолл және Девон орталық темір жолы деп аталатын жоба ішкі бағытты ұстанатын стандартты калибрлі желіге қолдау тапты, Лондонға қол жеткізу үшін Лондон және Оңтүстік-Батыс темір жолымен одақ құрды. Корнуолл және Девон орталық компаниясы құрылысқа парламенттік келісім алуы керек еді, бірақ Bodmin & Wadebridge желісін 35 000 фунт стерлингке сатып алды. Шындығында, C&DC өз желісін бекітуге үміткер болған өтініші қабылданбады, ал 1847 жылы Лондон және Оңтүстік-Батыс компаниясы C&DC компаниясынан Bodmin & Wadebridge желісін сол 35 000 фунт стерлингке сатып алды. LSWR енді өте зиянды, өзінің желісінен жүз шақырымнан астам қашықтықтағы кішкентай желінің иесі болды. Сатып алу парламенттік өкілеттіксіз жасалды және көбінесе заңсыз деп есептелді. Парламент актісімен құрылған компаниялардың қызметі актінің шарттарымен шектелген, ал LSWR-дің басқа теміржол компаниясын сатып алуға құқығы болмады; олардың әрекеті "ultra vires" деп сипатталуы тиіс. Жаңа иесінің алыстығына қарамастан, LSWR қаржылық ресурстарды жұмылдырды және жергілікті желі бұрынғыдан сәл сенімдірек жұмыс істей берді, бірақ әлі де үлкен шығынға ұшырады. Дегенмен Bodmin & Wadebridge LSWR және оның одақтастары, GWR және оның серіктері арасындағы күресте маңызды рөл атқаруды жалғастырды. Бірнеше номиналды тәуелсіз компаниялар Бодмин және Уэдбридж желілерімен байланысатын желілерге қолдау және парламенттік өкілеттіктерді іздеді; олардың ішінде 1864 жылы өкілеттік алған, бірақ оны пайдаланбаған Лансестон, Бодмин және Уэдбридж темір жолы болды. 1873 жылы Devon & Cornwall Railway, тар калибрлі компания, екі округте кеңейтулер жасау үшін, соның ішінде Океэмптоннан Венфордбриджге дейінгі теміржолға, Уэдбриджге қол жеткізу үшін парламенттік өкілеттік алуға тырысты, бірақ бұл Парламентте қабылданбады. 1880 жылдары ату полигоны үшін жаңа платформа ашылды. Ол бір вагонға сыятын, желінің оңтүстік-батыс жағында орналасқан. Ату полигоны теміржол мен Камель өзені арасындағы, Дерри орманына қарама-қарсы, басқаша қол жеткізуге болмайтын жерде болды. Пойыздар тек әскерилердің жазбаша рұқсатымен тоқтатылды. 1882 жылы Солтүстік Корнуолл темір жолы деп аталатын теміржол үшін Пэдстоудан Уэдбридж арқылы Хэлвиллге дейінгі желі салу туралы акт қабылданды, онда LSWR-дің желісі болды; Солтүстік Корнуолл пойыздарының Океэмптонға дейінгі қозғалысы келісілді. Солтүстік Корнуолл компаниясы Эксетерге дейін жүру құқығын алғысы келді, бірақ LSWR енді өзінің бәсекелесі GWR-мен жақсы қарым-қатынас орнатуға тырысты және оларды ренжітпеу үшін Океэмптон қаласында тоқтатылды. Пэндеви көпірінде үшбұрышты қиылыс болуы керек еді, онда жаңа Хэлвилл желісі Бодмин мен Уэдбриджке, Уэдбриджден сәл шығысқа қарай кездесетін еді. Заң Бодмин мен Уэдбридж желісін жақсартуға, соның ішінде желідегі өткір бұрылыстарды жою үшін жеті өзгеріс жасауға мүмкіндік берді. Шындығында, 1883 жылы Заң бойынша LSWR осы жақсартуларды жасау рөлін өз мойнына алды және 1886 жылдың 1 шілдесінде LSWR ресми түрде Bodmin & Wadebridge желісін сіңірді, бұрынғы жартылай заңды сатып алу енді 1886 жылғы 25 маусымдағы Парламент актісімен бекітілді. 1887 жылдың 27 мамырында GWR Бодмин жолынан қаладағы өзінің Бодмин станциясына дейін желі ашты. Кейіннен станция Бодмин Генерал деп аталды. Келесі жылы, 1888 жылдың 3 қыркүйегінде GWR Бодмин станциясынан Боскарн торабында Бодмин және Уэдбридж желісіне қосылу үшін кеңейту салды. LSWR енді Bodmin & Wadebridge желісінде өзінің жолаушылар пойыздарын 1886 жылдың 1 қарашасынан бастап тоқтатты, желіні жақсарту үшін жүк пойыздары да тоқтатылды, ал Great Western Railway пойыздары өздерінің Bodmin станциясынан жүретін желідегі жалғыз пойыз болды. 1891 жылы тағы бір Парламент актісі осы жұмыстардың мерзімін ұзартуға рұқсат беру үшін қажет болды, оған Грогли мен Данмердегі өткір бұрылыстарды едәуір жеңілдету, Боскарн торабынан Бодминге дейінгі (B&WR станциясы) барлық бөлімнің едәуір жақсаруы және Уэдбридж станциясының кеңейтілуі кірді. Сондай-ақ, 1906 жылы ашылған және 1917 жылы жабылған Нансталонға баратын жолдың жанында орналасқан Сент-Лоуренс ауруханасының платформасы туралы айтылады. Сент-Лоуренс ауруханасы 1908 жылғы Ordnance Survey картасында "Аудандық психиатриялық ауруханасы" ретінде көрсетілген, бірақ платформа көрсетілмеген. Бұл жер Сент-Лоуренс жолында орналасқан болуы керек. Уэдбриджке екі желі салынды, біреуі Солтүстік Корнуолл желісінен, екіншісі Бодмин желісінен. Қиылысқа орналасқан сигналдық будка жойылды, ал Уэдбриджге баратын екі желі екі жеке желі ретінде пайдаланылды. Бұл тәртіп 1907 жылдың 4 ақпанынан бастап қолданылды. Рутерн көпірі бастапқыда аймақтағы бірнеше кішкентай кендер үшін салынған еді, бірақ олардың саны 20 ғасырда азайды және соңғы пойыз 1933 жылдың 29 қарашасында жүрді, басты желіге қосылыс 1934 жылдың 1 қаңтарында жабылды. Маңызды нысана деп есептелмесе де, теміржол соғыстан толығымен зардап көрмеді, өйткені 1941 жылдың 7 тамызында Бодмин Солтүстік станциясына бомба шабуыл жасалды және Боскарн торабынан Бодмин Генералға қарай көтеріліп келе жатқан оқ-дәрі пойызына шабуыл жасалды. 1974 жылы қоғамдық қор құрылды, ол Бодмин және Венфорд темір жолы болып өзгерді. Олар Бодмин Генералдағы сәтті теміржол мұражайын құрды және Бодмин Паркуэйге және Боскарнеге парлық локомотивтермен жолаушылар пойыздарын жүргізеді. Олардың мақсаты Бодмин және Уэдбридж желісінің бағытымен, трасса бойында Боскарн торабынан Уэдбриджге дейін кеңейту.
In the period from 1835, business interests in the Falmouth area were concerned to regenerate that town's waning importance, and railway connection to London was in their thoughts. Several proposals came forward and failed, but a scheme called the Cornwall & Devon Central Railway gained support for a standard gauge line following an inland route, forming an alliance with other lines to get access to London over the London & South Western Railway. The Cornwall & Devon Central company had yet to get parliamentary approval for construction, but it purchased the Bodmin & Wadebridge line for £35,000. In fact the C&DC lost out in its bid for approval for its line, and the London & South Western company itself purchased the Bodmin & Wadebridge line for the same £35,000 from the C&DC company in 1847. The LSWR now owned a heavily loss making little line more than a hundred miles from its own network. The purchase did not have parliamentary authority, and the purchase is often described as illegal. In fact the activities of companies incorporated by Act of Parliament were limited by the terms of the Act, and the LSWR did not have the power to acquire another railway company; their action in doing so would better be described as ultra vires. Notwithstanding the remoteness of the new owner, the LSWR brought financial resources to bear and the local line continued its operations with a little more certainty than previously, while still making considerable losses. However the Bodmin & Wadebridge continued to play a role in the battle between the LSWR and its allies, and the GWR and its satellites. Several nominally independent companies sought support and parliamentary powers for lines connecting with the Bodmin & Wadebridge; among these was the Launceston, Bodmin & Wadebridge Railway, which obtained its powers in 1864 but never succeeded in using them. In 1873 the Devon & Cornwall Railway, a narrow gauge company, tried to obtain parliamentary authority to make extensions in the two counties in its name, including a railway from near Okehampton to Wenfordbridge, so as to gain access to Wadebridge; but this was rejected in Parliament. A new halt, called Shooting Range Platform, was opened about 1880. It was long enough for a single coach, located on the south west side of the line; the shooting range was in the otherwise inaccessible land between the railway and the loop of the River Camel, opposite Derry's Wood. Trains stopped there only with written authority from the Army. In 1882 an Act was passed for a railway called the North Cornwall Railway to build a line from Padstow via Wadebridge to Halwill, where the LSWR now had its line; running arrangements for the North Cornwall trains as far as Okehampton were agreed. The North Cornwall Company had wanted running rights as far as Exeter, but by now the LSWR sought friendlier terms with its rival, the GWR, and to avoid offending them, the powers were stopped short at Okehampton. There was to be a triangular junction at Pendevy Bridge, the point where the new Halwill line met the Bodmin & Wadebridge, a little east of Wadebridge, and the Act included powers to improve the Bodmin & Wadebridge line, including the making of seven deviations to eliminate the very sharp curves on the line. In fact by an Act in 1883 the LSWR took over the role of making those improvements, and on 1 July 1886 the LSWR formally absorbed the Bodmin & Wadebridge line, the previous semi legal purchase now being authorised by Act of Parliament of 25 June 1886. and on 27 May 1887 the GWR opened a line from Bodmin Road to its own Bodmin station in the town. The station later became known as Bodmin General. In the following year, on 3 September 1888 the GWR built an extension from their Bodmin station to join the Bodmin & Wadebridge line, at Boscarne Junction. The LSWR now suspended its own passenger trains on the Bodmin & Wadebridge line from 1 November 1886 for the improvements to the line to be undertaken; goods trains were also suspended, and Great Western Railway trains were the only ones on the line, running from their own Bodmin station. In 1891 yet another Parliamentary Act was required to permit extension of time for these works, which still included the substantial easing of the sharp curves at Grogley and Dunmere, and substantial improvement of the whole of the section from Boscarne Junction to Bodmin (B&WR station), and extension of Wadebridge station. also refer to a St Lawrence Hospital Platform, near the road to Nanstallon, opened in 1906 and closed in 1917. St Lawrence's Hospital is shown as "County Lunatic Asylum" on the 1908 Ordnance Survey map, but the Platform is not shown. The location must have been on St Lawrence Road. A second line was provided from Wadebridge Junction to Wadebridge, one line leading from the North Cornwall line and the other from the Bodmin line. The junction signalbox was abolished, and the two lines to Wadebridge were operated as two single lines. This arrangement applied from 4 February 1907. Ruthern Bridge had originally been provided for several small mineral mines in the immediate area; but these declined in the twentieth century, and the last train ran on 29 November 1933, the ground frame connection to the main line being closed on 1 January 1934. Although not considered a high value target, the railway did not totally escape the war unscathed as an attack on 7 August 1941 resulted in bomb damage to Bodmin North station and an ammunition train was strafed while climbing from Boscarne Junction towards Bodmin General. In 1974 a preservation society was formed, which became the Bodmin and Wenford Railway. They have established a successful railway museum at Bodmin General, and run steam hauled passenger trains to Bodmin Parkway and to Boscarne. It is their aim to extend from Boscarne Junction to Wadebridge alongside the trail, on the route of the Bodmin and Wadebridge line.
Жылжымалы құрам
Ұлттық теміржол мұражайы 1834 жылы ашылған Бодмин және Уэдбридж темір жолы үшін салынған үш вагондан тұрады. Ашық үшінші сынып вагоны орындықтар үшін тақтайшалары және ашылатын есіктері бар ашық жүк вагонына ұқсайды, екінші сынып вагоны екі бөлімге бөлінген, ал бірінші сынып вагоны (қазір аралас бірінші/екінші сынып) сол кездегі атпен тартылатын вагондарға ұқсас және жұмсақ орындықтары бар. Үшеуінің де инерциялық бұферлері және құйма темір дөңгелектері бар. Вагондар теміржолдың қоймасында табылған және 1915 жылы Лондонның Ватерлоо станциясында қойылған, ал 1975 жылы ұлттық коллекцияның бөлігіне айналған. Желінің қалған бөлігімен стандарттау кезінде, маршруттың ескілігі кейбір қиындықтар туғызды. Желіде SECR P классының 0-6-0 локомотиві сынақтан өтті, бірақ жеңіл төселген жол мен өткір бұрылыстарға байланысты сәтсіз аяқталды, бұл оған бейімделмеген локомотивтер үшін қиындықтар туғызды. Осының салдарынан, қалалық жолаушылар тасымалына арналған Виктория дәуірінің LSWR 0298 классының үш локомотиві өмірлік мерзімі біткеннен кейін де желіде қалды және алыс батыста локомотивтерге құмар жандар үшін көрікті орынға айналды, олар 1949 жылы C. Гамильтон Эллис тарапынан керемет сақталғандар ретінде тіркелді. 1962 жылы желі Британ темір жолдарының Батыс аймағына берілгеннен кейін олар GWR 1366 классының док танктерімен ауыстырылды.
The National Railway Museum includes three carriages built for the Bodmin and Wadebridge Railway when it opened in 1834. The open Third Class carriage resembles an open goods wagon with planks for seats and opening doors, the second class carriage is enclosed with two compartments, and the first class carriage (now mixed first/second) was built to look like the contemporary horse drawn carriages and has upholstered seats. All three have dumb buffers and cast iron wheels. The carriages were discovered in a shed on the railway and were put on display at London Waterloo station in 1915 before becoming part of the national collection in 1975. When the rolling stock came to be standardised with the rest of the network, the age of the route gave some difficulties. There was a trial of SECR P Class 0 6 0 on the line, which was a failure because of the lightly laid track and sharp curves, which made running difficult for locomotives not designed to accommodate it. As a result, three of the LSWR 0298 Class, Victorian locomotives designed for urban passenger duties, were retained on the line significantly past their life expiry, and became an attraction in the far west for locomotive enthusiasts, being recorded as prodigious survivors as early as 1949 by C. Hamilton Ellis. They were eventually replaced by GWR 1366 Class dock tanks in 1962 after the line had been transferred to the Western Region of British Railways.