Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ұлы Солтүстік темір жолының (GNR) No. 1 класты Стирлинг Single – экспресс жолаушылар тасымалы үшін жасалған бу локомотивтерінің класы. Патрик Стирлинг жобалаған, олардың ерекшелігі – бір жұп ірі (8 фут 1 дюйм) жетек дөңгелектері, соның салдарынан "сегіз футтық" деген лақап аты қалыптасқан. Алғашқыда локомотив 26 жолаушы вагонын орташа жылдамдықпен тартуға арналған еді. Олар сағатына 85 миль (137 км/сағ) жылдамдыққа дейін жете алатын.
British steam locomotive
The Great Northern Railway (GNR) No. 1 class Stirling Single is a class of steam locomotive designed for express passenger work. Designed by Patrick Stirling, they are characterised by a single pair of large (8 ft 1 in) driving wheels which led to the nickname "eight footer". Originally the locomotive was designed to haul up to 26 passenger carriages at an average speed of They could reach speeds of up to 85 mph (137 km/h).
Даму
ГНР-ге келгеннен кейін Стирлинг теміржолдың жылжымалы құрамдарын стандарттауға кірісті. Ол сондай-ақ Ұлы Шығыс темір жолынан "бір дөңгелекті" локомотивті алып, 1868 жылы 2-2-2 схемасының екі нұсқасын 7 фут (2 метр) диаметрлі қозғалтқыш дөңгелектерімен жасады. 1870 жылы 8 фут (2 метр) диаметрлі қозғалтқыш дөңгелектері бар локомотив құрастырылды, ол Йорк пен Лондон арасындағы жоғары жылдамдықты экспрестер үшін арнайы жобаланды. Сол кездегі британдық стандарт – цилиндрлердің ішкі орналасуы еді. Бірақ, мұндай үлкен қозғалтқыш дөңгелектерімен бұрандалы осьтердің жиі жұмыс істен шығуымен қатар, қазандықтың тым биік орналасуына мүмкіндік бермеуші еді. Сондықтан Стирлинг сыртқы цилиндрлерді және алдыңғы жағындағы жақсартылған тұрақтандыру үшін төрт дөңгелекті богиді пайдаланды. Гамильтон Эллистің «Пэт Стирлингтің шедеврі» деген сипаттамасында, бұл дизайн Стирлингтің Глазго және Оңтүстік-Батыс темір жолы үшін салған 2-2-2 локомотивінің «көп ұлғайтылған және алдыңғы богимен жабдықталған» нұсқасы екені айтылады. 1870 мен 1895 жылдар аралығында Донкастерде үш серияда барлығы 53 локомотив салынды, олар 1870, 1884 және 1894 жылдары енгізілді. Джордж Фредерик Бёрд 1910 жылы осы үш серияны «G, G2 және G3 кластары» деп атады, бұл классификация басқа да көздерде қолданылды, бірақ ГНР ресми түрде қолданған жоқ. ГНР локомотивтерін тізбектеп нөмірлемеді, ескі локомотивтерді алып тастау арқылы босатылған нөмірлерді пайдаланды. Осылайша, 1870 жылғы серия GNR No. 1 мен 671 аралығында, 1884 жылғы серия 771-ден 8-ге және 1001-ден 2-ге дейін, ал 1894 жылғы серия 1003-тен 8-ге дейін нөмірленді.
On his arrival at GNR, Stirling set out to standardise the railway's rolling stock. He also borrowed a 'single wheeler' from the Great Eastern Railway and, in 1868, designed two versions of a 2 2 2 arrangement with 7 feet (2 m) driving wheels. The outcome in 1870 was a locomotive with 8 feet (2 m) driving wheels, designed specifically for high speed expresses between York and London. The British norm at the time were inside cylinders. However, not only were there frequent failures of the cranked axle shafts, with such large driving wheels they would have set the boiler too high. Stirling therefore used outside cylinders, with a four wheeled bogie for lateral stability at the front end. According to Hamilton Ellis's description, entitled 'Pat Stirling's masterpiece,' the design was a version of a 2 2 2 built by Stirling for the Glasgow and South Western Railway, "considerably enlarged, and provided with a leading bogie." A total of 53 were built at Doncaster Works between 1870 and 1895, in three series introduced in 1870, 1884, and 1894. George Frederick Bird referred to the three series as "G, G2 and G3 classes" in 1910, and this classification has been used in other sources but it does not appear to have been used officially by the GNR. The GNR did not number its locomotives sequentially, instead using numbers freed up by withdrawing older locomotives. Thus the 1870 series was numbered between GNR No. 1 and 671, the 1884 series 771 8 and 1001 2, and 1894 series 1003 8.
Өнер көрсету
Бұл локомотивтер пойыздарды орташа есеппен , ал жеңіл пойыздардағы ең жоғары жылдамдығы - . 1895 жылғы Солтүстікке жарысқа қатысқан GNR Stirling No. 775 локомотиві Грантемнен Йоркке дейінгі 82 мильді (132 км) 1 сағат 16 минутта жүрді. Бұл орташа жылдамдығын құрайды. 1894 жылғы серияға жататын локомотивтер бастапқыда салмағымен салынған, бірақ 1895/96 жылдары болған екі жоғары жылдамдықтан туындаған апаттан кейін салмағы 1% - ға азайтылып, құрады.
These locomotives were able to haul trains at an average of , with a top speed on lighter trains of When taking part in the 1895 Race to the North, GNR Stirling No. 775 made the 82 mile (132 km) from Grantham to York in 1 hour 16 minutes. This translates to an average speed of
Members of the 1894 series were originally built weighing but following two high speed derailments in 1895/6 the weight was reduced by 1% to .
Апаттар мен оқиғалар
1895 жылдың 10 қарашасында 1006 нөміріндегі локомотивпен жүргізілген түнгі шотланд экспресі Сент-Ньотс қаласының жанында сынған рельске тап болғандықтан рельстен шығып кетті. Бір адам қаза тапты. Оның Ұлылықтарының теміржол инспекциясының апат туралы баяндамасында локомотивтің тым ауыр осьтік жүктемесіне назар салынды: жетекші оське шамамен 20 тонна жүк түскен. 1896 жылдың 7 наурызында 1003 нөміріндегі локомотивпен жүргізілген жолаушылар поезді Литтл Байтемде, Линкольнширде рельс жаңартылғаннан кейін жылдамдық шектеуін мерзімінен бұрын алып тастау салдарынан рельстен шығып кетті. Екі адам қаза тапты.
On 10 November 1895, an overnight Scottish express hauled by locomotive No. 1006 derailed at St Neots when it encountered a broken rail. One person was killed. The accident report by Her Majesty's Railway Inspectorate commented on the abnormally heavy axle loading of the locomotive: nearly 20 tons on the driving axle. On 7 March 1896, a passenger train hauled by locomotive No. 1003 was derailed at Little Bytham, Lincolnshire due to the premature removal of a speed restriction after track renewal. Two people were killed.
Қайтарып алу және сақтау
1898 жылдан кейін Ivatt Atlantics пайда болғаннан бастап, бұл модель ең беделді экспресс бағыттарынан ығыстырыла бастады. Бірнеше мысал Генри Иватт тарапынан 1898 жылдан кейін күмбезді қазанмен қайта жабдықталды, бірақ 1870 жылғы серияны шығару 1899 жылы басталды. Осы модельдің соңғы мысалдары 1916 жылға дейін екінші деңгейдегі қызметтерде қолданылды. Модельдің алғашқысы, №1 – сақталған жалғыз локомотив. Ол Йорк қаласындағы Ұлттық теміржол мұражайында көрсетілуде. Ол 1930 жылдары Солтүстікке жасалған жарыстың 50 жылдығына орай қалпына келтіріліп, 1980 жылдары қайтадан бумен жұмыс істеді. Локомотив 1985 жылдан бері бумен жұмыс істемесе де, механикалық жағынан жақсы күйде. Ол жақында Йорк Корольдік театрының «Теміржол балалары» қойылымында орталық элемент ретінде пайдаланылды, онда ол бастапқыда 2008-2009 жылдары Ұлттық теміржол мұражайында, ал 2010-2011 жылдары қолданыстан шығарылған Уотерлоо Интернешнл теміржол станциясында құрылған кезеңдік станцияның декорациясына көшірілді. Кейінгі Торонто және Кингс-Кросс қойылымдары үшін LSWR T3 классының №563 локомотиві қолданылды. Локомотив өнер көрсету кезінде бумен жұмыс істегендей көрінді, бірақ шындығында буды еліктеу үшін тұман машинасы жасаған түтін пайдаланылды, ал орындау кезінде негізгі сахнадан жасырылған British Rail Class 08 локомотивімен жылжытылды.
With the arrival of the Ivatt Atlantics after 1898, the class stated being displaced from the most prestigious express services. Several examples were rebuilt by Henry Ivatt after 1898 with a domed boiler, but withdrawals of the 1870 series began in 1899. The last examples of the class were in use on secondary services until 1916. The first of the class, No. 1 is the only engine to be preserved. It is exhibited at the National Railway Museum, York. It was restored to running order during the 1930s for the fiftieth anniversary of the Race to the North and steamed again during the 1980s. The locomotive remains in good mechanical condition, though it has not steamed since 1985. It was used recently to act as a centrepiece in York Theatre Royal's performance of The Railway Children play, in which it was seen to move into a stage set of a period station, created initially at the National Railway Museum in 2008 9, and then in the redundant Waterloo International railway station in 2010 11. For the later Toronto and Kings Cross performances, LSWR T3 class| No. 563 was used instead. The locomotive appeared to be in steam for its 'performances' but was not, using fog machine generated smoke to mimic escaping steam while being shunted during the performance using a British Rail Class 08 shunter that was hidden from the main stage.
Модельдеу
18 дюймдік ең төменгі өлшемді No. 1 моделі 1898 жылы Реджент-стрит политехникалық институтында, В. Г. Багналл ұсынған бөлшектер жиынтығынан салынды. Реджент-стритте бұл модельде жұмыс істеген студенттердің арасында кейіннен шағын локомотивтер жасаушы және Ромни, Хайт және Димчерч темір жолы үшін локомотивтермен қамтамасыз еткен Генри Гринли болды. Локомотив бастапқыда Кингс-Кростағы Ұлы Солтүстік теміржолы округінің локомотив инспекторы Е. Ф. С. Ноттерге сатылды, ол 1910 және 1914 жылдар аралығында оны Александр паркінде (Лондон) пайдаланды, ал кейіннен толық өлшемді Стирлинг Сингл локомотивтері орналасқан Кингс-Кросттағы «Жоғарғы сарайда» сақтап тұрды. 1926 жылы бұл локомотивті Фэрборн шағын темір жолы сатып алды, ал 1936 жылы оны 1939 жылға дейін пайдаланған Джейвик шағын темір жолына сатты. Содан кейін ол 1986 жылы Девон графтығының Эксмут қаласындағы Сэнди Бэйде орналасқан World of Country Life Museum сатып алғанға дейін бірнеше жеке меншік иелерінің қолынан өтті. Багналл 1893 жылы осыған ұқсас модельді (жұмыс нөмірі 1425) Истэмпстед паркі, Кроуторн, Беркширдегі Дауншир лордына ұсынған. Бұл локомотивті Хоар мырза кейіннен Хэмблдегі Меркурий оқу-жаттығу кемесіндегі оқу залында сақтап қалды. Кейін 1946 жылы Саутгемптондағы жеке меншік иесіне сатылды. Оның қазіргі орналасқан жері белгісіз. Нюрнбергтік ойыншық шебері Жорж Кареттің ассортиментіне шамамен 1900 жылы 2,5 дюймдік калибрлі Stirling Single 776 моделі кірді. Оны Ұлыбританияда Басетт Лоук 1904 жылғы каталогында жариялады. Денис Хеффорд жасаған 5 дюймдік, қозғалтқышы жоқ Stirling Single локомотивінің моделі Брайтон ойыншықтар және модельдер мұражайының екінші аркасының кіреберісінде қойылған. 1888 жыл шамасында «Р. Джексон» салған 1/12 масштабты No. 93 моделі Вортинг мұражайы мен өнер галереясында көрсетілген. Kitmaster 1950-ші жылдары Stirling Single локомотивінің инъекциялық қалыпталған пластикалық жиынтығын шығарды. Dapol Model Railways компаниясының негізін қалаушы Дэвид Бойл 1980-ші жылдардың басында қалыптардың жойылғанын көріп, қалған Kitmaster жиынтықтарына арналған құралдарды сатып алып, қайта шығарды. Aster Hobby 1996 жылы Gauge1 тірі бу моделін ұсынды. 2015 жылдың сәуір айында Rapido Trains компаниясы алдағы OO калибрлі модель Locomotion Models компаниясынан ғана қолжетімді болатынын хабарлады.
An 18 inch minimum gauge model of No. 1 was built in 1898, at the Regent Street Polytechnic, from a set of parts supplied by W. G. Bagnall. Amongst the students at Regent Street who worked on the model was Henry Greenly who later became a celebrated miniature locomotive builder and supplied locomotives for the Romney, Hythe and Dymchurch Railway. The locomotive was initially sold to Mr. E. F. S. Notter, the Great Northern Railway District Locomotive Superintendent at Kings Cross, who between 1910 and 1914 operated it at Alexander Park (London) and later kept it in King Cross 'Top Shed', the home of the full size Stirling Singles. In 1926 this locomotive was bought by the Fairbourne Miniature Railway and in 1936 it was sold to the Jaywick Miniature Railway, which ran it until 1939. It then passed through the hands of a number of private owners until it was bought by the World of Country Life Museum at Sandy Bay, Exmouth, Devon, in 1986. Bagnall had earlier in 1893 supplied a similar model (works number 1425) to Lord Downshire of Easthampstead Park, Crowthorne Berkshire. This engine was later preserved by Mr Hoare in the Boys Reading Room at the Training Ship Mercury at Hamble. It was subsequently sold to a private owner in Southampton in 1946. Its current whereabouts is unknown. Nuremberg toymaker Georges Carette's range included a 2.5 inch gauge model of Stirling Single 776, in around 1900. It was marketed in the UK by Bassett Lowke, appearing in their 1904 catalogue. An unpowered 5 inch gauge model of a Stirling Single locomotive, engineered by Dennis Hefford, is on display at the entrance to Arch Two of Brighton Toy and Model Museum. A 1/12 scale model of No. 93, built by 'R Jackson' around 1888, is displayed at Worthing Museum and Art Gallery. Kitmaster produced an injection moulded plastic kit of the Stirling Single in the 1950s. David Boyle, founder of Dapol Model Railways, recalls seeing the moulds being destroyed in the early 1980s, leading him to purchase the tooling for and reissue the remaining Kitmaster kits. Aster Hobby introduced Gauge1 live steam model in 1996. In April 2015, Rapido Trains announced that a forthcoming OO gauge model would be exclusively available from Locomotion Models.
Көркем шығармаларда
"Томас және оның достары" мультсериалындағы Эмили осы класс локомотивтер негізінде жасалған. "Детектив Конан: Бейкер-стриттен келген көлеңке" аниме фильмінде, кейіпкерлер виртуалды шындық ойынында болғанда, олар Джек Жабдықшымен қашып бара жатқан жолаушылар вагонының үстінде бетпе-бет келеді, бұл вагон GNR Stirling Single Engine локомотивімен тартылып барады.
Emily from Thomas & Friends is based on this class. In the anime film Case Closed: The Phantom of Baker Street, in which the protagonists are in a virtual reality game, the protagonists confront Jack the Ripper on the top of a runaway passenger train, which is hauled by a GNR Stirling Single Engine.