Бланка де Кастехон: Пуэрто-Риколық актриса және Мексика киносының алтын ғасыры
Blanca de Castejón
Бланка де Кастехон (1906-1969) – пуэрториканская актриса, звезда мексиканского кино. Роль в фильме "Школа бродяг" принесла ей признание. Биография и фильмография.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Пуэрто-Рико актрисасы (1906–1969)
Puerto Rican actress (1906–1969)
Бланка де Кастежон (13 мамыр 1906 – 26 желтоқсан 1969) – пуэрторикалық актриса, ол ең алдымен мексика киносының алтын ғасырындағы жұмысымен, әсіресе «Escuela de vagabundos» фильміндегі жүлделі қосалқы рөлімен танымал. Ол Пуэрто-Риконың Комерио қаласында дүниеге келді және Мексика қаласында қайтыс болды.
Blanca de Castejón (May 13, 1906 – December 26, 1969) was a Puerto Rican actress who is best remembered for her work in the Golden Age of Mexican cinema, especially her award winning supporting role in Escuela de vagabundos. She was born in Comerío, Puerto Rico, and died in Mexico City.
Өмір және мансап
Бланка де Кастежон Отеро Пуэрто-Риконың Комерио қаласында телеграф операторы Рафаэль Кастежон Арнаиз бен үй шаруасындағы Джозефа Отеро Ривераның отбасында дүниеге келген. Маргарита есімді кіші қарындасы бар, ол биші еді. Ол өзінің кинодебютын 1931 жылы «Импостор» фильмінде жасады, бұл Фокс компаниясының испан тіліндегі бөлімінде түсірген үш фильмнің бірі болды. Мексика қаласы мен Гаванада театрда жұмыс істегеннен кейін Кастежон Буэнос-Айреске барды, онда екі көркем фильм түсірді: «Crimen a las tres» (1935, кассалық сәтсіздікке ұшыраған) және «Por buen camino» (1935). 1930 жылдардың соңында ол Голливудқа оралып, испан тіліндегі фильмдерде ойнады, ең белгілілері – 1938 жылғы «Mis dos amores», онда танымал мексикалық актер Тито Гуизар қатысты, және Габриэль Сорияның 1939 жылғы «Los hijos mandan» фильмі, Фернандо Солер мен Артуро де Кордовамен бірге. Кастежон «Los hijos mandan» фильмінің сценарийін бірлесіп жазды, ал екі фильмнің де продюсері пуэрторикалық Рафаэль Рамос Кобиан болды. Актриса мексикалық актер Рафаэль Банкельске үйленген кезде Мексика қаласына көшіп, ұлттық киноиндустриясына қосылды, онда ол отызға жуық фильмде ойнады, Мексика киносының «Алтын ғасыры» деп аталатын кезеңіне қатысты. Бастапқыда ол Педро Инфанте мен Мария Елена Маркес қатысқан «La razón de la culpa» (Хуан Хосе Ортега, 1943) және Рене Кардона мен Делия Маганья ойнаған «Divorciadas» (Алехандро Галиндо, 1943) сияқты мелодрамаларда ойнаса да, Бланка де Кастежон Луис Сандрини және Фернандо Солер сияқты танымал комедия актерлерімен бірге қосалқы рөлдердегі жұмысымен танымал болды. Ол 1954 жылы «Ариэль» сыйлығын (Мексикадағы «Оскар») «Escuela de vagabundos» («Шаяндар мектебі») фильміндегі, Педро Инфантемен қайта кездескен 1938 жылғы «Merrily We Live» комедиясының жаңартылған нұсқасындағы әуесқой әйел рөлі үшін жеңіп алды. Бланка де Кастежон 1969 жылы Мексика қаласында қайтыс болды.
Blanca de Castejón Otero was born in Comerío, Puerto Rico, to Rafael Castejón Arnáiz, a telegraph operator, and Josefa Otero Rivera, a housewife. Had a younger sister named Margarita, a dancer. She made her film debut in El impostor (1931), one of three films she made for Fox's Spanish language unit. After stops in Mexico City and Havana, where she worked in the theater, Castejón went to Buenos Aires, where she made two feature films: Crimen a las tres (1935, a box office flop) and Por buen camino (1935). By the late 1930s she returned to Hollywood and starred in Spanish language films, notably Mis dos amores (1938), starring the popular Mexican star Tito Guizar, and Los hijos mandan (Gabriel Soria, 1939), with Fernando Soler and Arturo de Córdova. Castejón co wrote the screenplay of Los hijos mandan and both films were produced by Puerto Rican Rafael Ramos Cobián. The actress was married to Mexican actor Rafael Banquells when she relocated to Mexico City and joined the national film industry, where she made about thirty movies, taking part in what is known as the Golden Age of Mexican Cinema. Though she initially starred in melodramas like La razón de la culpa (Juan José Ortega, 1943), with Pedro Infante and María Elena Marqués, and Divorciadas (Alejandro Galindo, 1943), with René Cardona and Delia Magaña, Blanca de Castejón became best known for her supporting roles in comedies with popular comedians like Luis Sandrini and Fernando Soler. She won the 1954 Ariel award (Mexico's version of the Oscars) for her supporting role as a ditzy socialite in Escuela de vagabundos (School for Tramps), a very popular remake of the 1938 screwball comedy Merrily We Live, which reunited her with Pedro Infante. Blanca de Castejón died in Mexico City, in 1969.