Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ Қорғаныс департаментінің басқаруы
United States Department of Defense command
Біріккен жауынгерлік басқару, сондай-ақ жауынгерлік басқару (CCMD) деп аталатын бұл басқару, АҚШ Қорғаныс департаментінің бірлескен әскери басқаруы болып табылады. Ол АҚШ Қарулы Күштерінің екі немесе одан көп түрінен құралған бөлімшелерді біріктіреді және кең ауқымды, үздіксіз миссияларды орындайды. Қазіргі таңда 11 біріккен жауынгерлік басқару бар. Олардың әрқайсысы бейбіт немесе соғыс уақытында, қызмет түріне қарамастан, АҚШ әскери күштерінің тиімді басқаруын және бақылауын қамтамасыз ету мақсатында әскери басқарудың жоғарғы деңгейі ретінде құрылған. Біріккен жауынгерлік басқарулар географиялық принцип бойынша ("жауапкершілік аймағы" деп белгіленген) немесе функционалдық принцип бойынша ұйымдастырылады, мысалы, арнайы операциялар, күштерді тасымалдау, көлік және киберқорғаныс. Қазіргі уақытта жеті басқару географиялық, ал төртеуі функционалдық болып белгіленген. Біріккен жауынгерлік басқарулар "бірлескен" басқару болып табылады және олардың құрамына жататындығын көрсететін арнайы белгілері бар. Бірыңғай басқару жоспары (ББЖ) басқарудың міндеттерін, жауапкершілігін және жауынгерлік басқарулардың географиялық жауапкершілік аймақтарын анықтайды. Бірыңғай басқару жоспары жаңартылған сайын, жауынгерлік басқарулардың ұйымдастырылуы әскери тиімділік және нәтижелілік, сондай-ақ ұлттық саясатқа сәйкестік тұрғысынан қарастырылады. Әр біріккен жауынгерлік басқаруды төрт жұлдызды генерал немесе адмирал – жауынгерлік командир (CCDR) басқарады. Жауынгерлік командирлерге, қызмет түріне қарамастан, берілген күштерге қатысты операциялық басқарудың ерекше, қайтарылмайтын билігі сеніп тапсырылған. Операциялық мақсаттар үшін (Голдуотер-Николс заңына сәйкес) басшылық тізбегі АҚШ Президентінен Қорғаныс министрі арқылы жауынгерлік командирлерге дейін жүзеге асырылады.
A unified combatant command, also referred to as a combatant command (CCMD), is a joint military command of the United States Department of Defense that is composed of units from two or more service branches of the United States Armed Forces, and conducts broad and continuing missions. There are currently 11 unified combatant commands, and each is established as the highest echelon of military commands, in order to provide effective command and control of all U. S. military forces, regardless of branch of service, during peace or during war time. Unified combatant commands are organized either on a geographical basis (known as an "area of responsibility", AOR) or on a functional basis, e. g., special operations, force projection, transport, and cybersecurity. Currently, seven combatant commands are designated as geographical, and four are designated as functional. Unified combatant commands are "joint" commands and have specific badges denoting their affiliation. The Unified Command Plan (UCP) establishes the missions, command responsibilities, and geographic areas of responsibility of the combatant commands. Each time the Unified Command Plan is updated, the organization of the combatant commands is reviewed for military efficiency and efficacy, as well as alignment with national policy. Each unified combatant command is led by a combatant commander (CCDR), who is a four star general or admiral. The combatant commanders are entrusted with a specific type of nontransferable operational command authority over assigned forces, regardless of branch of service. The chain of command for operational purposes (per the Goldwater–Nichols Act) goes from the president of the United States through the secretary of defense to the combatant commanders.
Тарих
АҚШ әскеріндегі бірыңғай басқарудың қазіргі жүйесі Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде пайда болды, ол бірнеше әскер түрінен құралған күштерге бір командир бағынып, оған бірлескен штаб көмектесетін географиялық операция аймақтарын құру арқылы қалыптасты. Біріккен штаб басшылары комитеті мен АҚШ-тың Біріккен штаб басшыларынан тұратын Біріккен штаб басшыларының басшылығымен жұмыс істейтін британдық және американдық әскерлерін үйлестіру үшін де бірыңғай басқару құрылымы болды.
The current system of unified commands in the U. S. military emerged during World War II with the establishment of geographic theaters of operation composed of forces from multiple service branches that reported to a single commander who was supported by a joint staff. A unified command structure also existed to coordinate British and U. S. military forces operating under the Combined Chiefs of Staff, which was composed of the British Chiefs of Staff Committee and the U. S. Joint Chiefs of Staff.
Екінші дүниежүзілік соғыс дәуірі
Еуропалық театрде одақтас әскери күштер Жоғарғы Бас Штабтың одақтас экспедициялық күштерінің (SHAEF) басқаруында болды. SHAEF соғыс аяқталғаннан кейін таратылған соң, американдық күштер бір басшылыққа біріктірілді, АҚШ күштері, Еуропа театрдегі (USFET) күштері, армия генералы Дуайт Д. Эйзенхауэрдің басшылығымен. Тынық мұхитындағы соғыс үшін толыққанды біріккен басшылық құру қиынға түсті, себебі армия генералы Дуглас Макартур да, флот адмиралы Честер В. Нимиц те қызмет аралық бәсекелестікке байланысты біріншісіне бағынуға дайын болмады. Бірлескен Штабтар Басшылары тұрақты біріккен басшылықтар құруды қолдауын жалғастырды, ал президент Гарри С. Трумэн 1946 жылдың 14 желтоқсанында алғашқы жоспарды бекітті. "Біріктірілген Басшылық Жоспары" деп аталған ол, біріктірілген басшылық жоспарларының алғашқысы болды. 1946 жылғы бастапқы "Басшылық Жоспары" жеті біріктірілген басшылық құрды: Қиыр Шығыс Басшылығы, Тынық мұхиты Басшылығы, Аляска Басшылығы, Солтүстік-Шығыс Басшылығы, АҚШ Атлантикалық Флоты, Кариб Басшылығы және Еуропа Басшылығы. Алайда, 1947 жылдың 5 тамызында CNO CINCLANTFLT-ті Атлантиканың Бас Командирі (CINCLANT) деген кең атаумен толыққанды біріктірілген командир ретінде құруды ұсынды. Армия мен Әуе күштері қарсылық білдірді, және CINCLANTFLT 1947 жылдың 1 қарашасында біріктірілген басшылық ретінде іске қосылды. Бірнеше күннен кейін CNO Атлантика Басшылығын құру туралы ұсынысын қайталады. Бұл жолы әріптестері қарсылықтарын қайтарып алды, және 1947 жылдың 1 желтоқсанында Атлантиканың Бас Командирі (CINCLANT) басшылығымен АҚШ Атлантикалық Басшылығы (LANTCOM) құрылды. Бастапқы жоспар бойынша, әрбір біріктірілген басшылықтың құрамында қызмет басшыларының бірі (Армия немесе Әуе күштері Бас Штабының Бастығы немесе Әскери-теңіз операциялары Бастығы) Бірлескен Штабтар Басшыларын білдіретін атқарушы агент ретінде жұмыс істеді. Бұл келісім 1948 жылдың 21 сәуірінде "Қарулы Күштердің және Бірлескен Штабтар Басшыларының Жұмысы" (бейресми түрде "Кей-Вест Келісімі" деп аталады) атты саясат құжатының бөлігі ретінде ресмилендірілді. Біріктірілген басшылықтардың жауапкершілігі 1948 жылдың 7 қыркүйегінде кеңейтілді, командирлердің өкілеттіктері жауынгерлік міндеттерімен қатар әкімшілік және логистикалық функцияларды үйлестіруді де қамтыды.
In the European Theater, Allied military forces fell under the command of the Supreme Headquarters Allied Expeditionary Force (SHAEF). After SHAEF was dissolved at the end of the war, the American forces were unified under a single command, the US Forces, European Theater (USFET), commanded by General of the Army Dwight D. Eisenhower. A truly unified command for the Pacific War proved more difficult to organize, as neither General of the Army Douglas MacArthur nor Fleet Admiral Chester W. Nimitz was willing to be subordinate to the other, for reasons of interservice rivalry. The Joint Chiefs of Staff continued to advocate in favor of establishing permanent unified commands, and President Harry S. Truman approved the first plan on 14 December 1946. Known as the "Outline Command Plan", it would become the first in a series of Unified Command Plans. The original "Outline Command Plan" of 1946 established seven unified commands: Far East Command, Pacific Command, Alaskan Command, Northeast Command, the U. S. Atlantic Fleet, Caribbean Command, and European Command. However, on 5 August 1947, the CNO recommended instead that CINCLANTFLT be established as a fully unified commander under the broader title of Commander in Chief, Atlantic (CINCLANT). The Army and Air Force objected, and CINCLANTFLT was activated as a unified command on 1 November 1947. A few days later, the CNO renewed his suggestion for the establishment of a unified Atlantic Command. This time his colleagues withdrew their objections, and on 1 December 1947, the U. S. Atlantic Command (LANTCOM) was created under the Commander in Chief, Atlantic (CINCLANT). Under the original plan, each of the unified commands operated with one of the service chiefs (the Chief of Staff of the Army or Air Force, or the Chief of Naval Operations) serving as an executive agent representing the Joint Chiefs of Staff. This arrangement was formalized on 21 April 1948 as part of a policy paper titled the "Function of the Armed Forces and the Joint Chiefs of Staff" (informally known as the "Key West Agreement"). The responsibilities of the unified commands were further expanded on 7 September 1948 when the commanders' authority was extended to include the coordination of the administrative and logistical functions in addition to their combat responsibilities.
Салқын соғыс дәуірі
Қиыр Шығыс командалығы мен АҚШ-тың Солтүстік-Шығыс командалығы 1956–1957 жылдарғы Біріккен командалық жоспар бойынша таратылды. 1958 жылы "Ұлттық командалық биліктің бірлескен командалармен қарым-қатынасын қайта ұйымдастыру", яғни Континенттік әуе қорғанысы командасы (CONAD) сияқты біріктірілген командаларға "тікелей байланыс" орнату жүзеге асырылды. Бұл Президент Дуайт Эйзенхауэрдің ядролық қаруды басқару және бақылау мәселесіне алаңдаушылық білдіргеннен кейін жасалды. CONAD өзі 1975 жылы таратылды. Бастапқы жоспарға кірмегенімен, Біріккен штабтар комитеті (JCS) бір қызметтен ғана күштерді біріктіретін, кең және үздіксіз міндеттері бар арнайы командаларды құрды. Мысалдарға АҚШ Теңіз күштерінің Шығыс Атлантика және Жерорта теңізіндегі күштері мен АҚШ Әуе күштерінің Стратегиялық әуе командалығы жатады. Біріктірілген командалар сияқты, арнайы командалар да өздерінің қызмет басшыларына емес, тікелей JCS-ке есеп берді. Стратегиялық әуе командалығы 1992 жылы таратылғаннан бері бұл командалар жоқ. Дегенмен, федералды заңның тиісті бөлімі өзгеріссіз күйінде қалды және Президент жаңа арнайы команда құру құқығын сақтайды. 1986 жылғы Голдвотер-Николс қорғаныс реорганизациясы заңы бас қолбасшылардың (CINCs) міндеттерін нақтылады және заң жүзінде бекітті, ал оларға алғаш рет 1947 жылы заңдық мәртебе берілді. Осы заңнан кейін CINCs тікелей АҚШ Қорғаныс министріне, ал ол арқылы АҚШ Президентіне есеп берді.
Far East Command and U. S. Northeast Command were disestablished under the Unified Command Plan of 1956–1957. A 1958 "reorganization in National Command Authority relations with the joint commands" with a "direct channel" to unified commands such as Continental Air Defense Command (CONAD) was effected after President Dwight Eisenhower expressed concern about nuclear command and control. CONAD itself was disestablished in 1975. Although not part of the original plan, the Joint Chiefs of Staff also created specified commands that had broad and continuing missions but were composed of forces from only one service. Examples include the U. S. Naval Forces, Eastern Atlantic and Mediterranean and the U. S. Air Force's Strategic Air Command. Like the unified commands, the specified commands reported directly to the JCS instead of their respective service chiefs. These commands have not existed since the Strategic Air Command was disestablished in 1992. The relevant section of federal law, however, remains unchanged, and the President retains the power to establish a new specified command. The Goldwater–Nichols Defense Reorganization Act of 1986 clarified and codified responsibilities that commanders in chief (CINCs) undertook, and which were first given legal status in 1947. After that act, CINCs reported directly to the United States Secretary of Defense, and through him to the President of the United States.
Кеңес Одағынан кейінгі кезең
АҚШ Атлантикалық қолбасшылығы 1990 жылдары Солтүстік Атлантикадағы қатер азайғаннан кейін Біріккен күштердің қолбасшылығына айналды, сондай-ақ Америка Құрама Штаттарының құрлықтағы күштері үшін интеграциялық және тәжірибелік команда қажет болды. Біріккен күштердің қолбасшылығы 2011 жылдың 3 тамызында таратылды, ал оның құрамдас бөлімдері Біріккен штаб пен басқа да жауынгерлік қолбасшылықтарға бағындырылды. 2002 жылдың 24 қазанында Қорғаныс министрі Дональд Рамсфелд АҚШ кодексінің (USC) 10-тарауына сәйкес, «Бас қолбасшы» атағы АҚШ Конституциясының II-бабына сәйкес президентке ғана беріледі деп жариялады. Осыдан кейін әскери қолбасшылар «жауынгерлік қолбасшылар» деп аталатын болды, олар бірыңғай жауынгерлік қолбасшылықтардың басшылары ретінде танылды. Африка үшін бекітілген және 2007 жылы құрылған алтыншы географиялық бірыңғай қолбасшылық – Америка Құрама Штаттарының Африка қолбасшылығы (USAFRICOM) алғашқы жылы АҚШ Еуропалық қолбасшылығының құрамындағы бөлімше ретінде жұмыс істеді және 2008 жылдың қазан айында тәуелсіз Бірыңғай қолбасшылық мәртебесіне ие болды. 2009 жылы Африкадағы АҚШ әскери қарым-қатынастарын үйлестірген үш аймақтық қолбасшылықтан мұрагерлік еткен жүздеген шараларды синхронизациялауға баса назар аударылды. 2017 жылдың 18 тамызында президент Дональд Трамп АҚШ Киберкомандасының (USCYBERCOM) бірыңғай жауынгерлік қолбасшылық мәртебесіне көтерілетінін мәлімдеді. Сондай-ақ, қолбасшылықтың ҰҚА-дан (NSA) бөлінуі де қарастырылатыны хабарланды. USCYBERCOM 2018 жылдың 4 мамырында мәртебесі жоғарылатылды. Вице-президент Майк Пенс 2018 жылдың 18 желтоқсанында президент Дональд Трамптың АҚШ Ғарыш қолбасшылығын (USSPACECOM) құру туралы жарлыққа қол қойғанын мәлімдеді. Бұрынғы бірыңғай ғарыш операциялары бойынша жауынгерлік қолбасшылық 2002 жылы таратылған болатын. Жаңа USSPACECOM “(1) Бірыңғай жауынгерлік қолбасшылықтың барлық жалпы міндеттерін; (2) бұрын АҚШ Стратегиялық қолбасшылығының қолбасшысына берілген ғарышқа қатысты міндеттерді; және (3) Ғарыш операциялары күштеріне бірлескен күштерді ұсынушы және бірлескен күштерді даярлаушы міндеттерін” қамтиды. USSPACECOM 2019 жылдың 29 тамызында қайта құрылды.
The U. S. Atlantic Command became the Joint Forces Command in the 1990s after the Soviet threat to the North Atlantic had disappeared and the need rose for an integrating and experimentation command for forces in the continental United States. Joint Forces Command was disbanded on 3 August 2011 and its components placed under the Joint Staff and other combatant commands. On 24 October 2002, Secretary of Defense Donald H. Rumsfeld announced that in accordance with Title 10 of the US Code (USC), the title of "Commander in Chief" would thereafter be reserved for the President, consistent with the terms of Article II of the United States Constitution. Thereafter, the military CINCs would be known as "combatant commanders", as heads of the unified combatant commands. A sixth geographical unified command, United States Africa Command (USAFRICOM), was approved and established in 2007 for Africa. It operated under U. S. European Command as a sub unified command during its first year, and transitioned to independent Unified Command Status in October 2008. In 2009, it focused on synchronizing hundreds of activities inherited from three regional commands that previously coordinated U. S. military relations in Africa. President Donald Trump announced on 18 August 2017 that the United States Cyber Command (USCYBERCOM) would be elevated to the status of a unified combatant command from a sub unified command. It was also announced that the separation of the command from the NSA would be considered. USCYBERCOM was elevated on 4 May 2018. Vice President Mike Pence announced on 18 December 2018 that President Donald Trump had issued a memorandum ordering the stand up of a United States Space Command (USSPACECOM). A previous unified combatant command for unified space operations was decommissioned in 2002. The new USSPACECOM will include "(1) all the general responsibilities of a Unified Combatant Command; (2) the space related responsibilities previously assigned to the Commander, United States Strategic Command; and (3) the responsibilities of Joint Force Provider and Joint Force Trainer for Space Operations Forces". USSPACECOM was re established on 29 August 2019.
Жауынгерлік командашылар
Әрбір ұрыс командасын (CCMD) Қорғаныс министрі ұсынған, АҚШ Президенті тағайындаған, Сенат бекіткен және Президенттің бұйрығымен Қорғаныс министрі тағайындаған төрт жұлдызды генерал немесе адмирал (CCDR) басқарады. Голдвотер-Николз заңы және оны іске асыруға қатысты заңнама офицерлерге арнаулы бірлескен кәсіби әскери білім беру (JPME) талаптарын қойды, олар флаг немесе генерал офицерінің шеніне қол жеткізу алдында, UCC штабы немесе Біріккен штаб басшыларының бірлескен қызметтері сияқты бірлескен қызметтерге дайындады, бұл қызметтер қатаң бақыланатын кезеңдік ротациялар болып табылады. Алайда, Голдвотер-Николз заңы қабылдалғаннан бергі ондаған жылдар ішінде бұл JPME талаптары толыққанды іске асырылмады. Бұл, әсіресе, жоғары теңіз офицерлері үшін айқын, онда теңіз және құрлықтағы қызметтік ротациялар мен теңіз күштерінің мәдениеті көбінесе PME және JPME-ні кәсіби дамудың маңызды өлшемі ретінде қарастырмады. Баяу өзгерістер болғанымен, JPME талабы осы лауазымдарға үміткер аға адмиралдар үшін жиі қолданылмайды. Оперативтік басқару тізбегі Президенттен басталып, Қорғаныс министрі арқылы ұрыс командаларының қолбасшыларына дейін жалғасады. Біріккен штаб басшыларының төрағасы Президент пен Қорғаныс министрінен ұрыс командаларының қолбасшыларына хабарламаларды жеткізе алады және оларға әлеуетті әрекеттер бойынша кеңес бере алады, бірақ төраға ешқандай ұрыс күштеріне әскери басшылық жасамайды. Голдвотер-Николз заңы бойынша, қызмет басшылары (сондай-ақ төрт жұлдызды шенде) стратегиялық бағыт беруге, ұрыс командаларының біріктірілген жұмысын қамтамасыз етуге және барлық құрлық, теңіз және әуе күштерін тиімді "бірлескен ұрыс командасы" күштеріне интеграциялауға жауапты. Сонымен қатар, Әскери департаменттер хатшылары (яғни, Армия хатшысы, Теңіз күштері хатшысы және Әуе күштері хатшысы) заңды түрде "ұйымдастыру, оқыту және жарақтандыру" үшін жауапты және Қорғаныс министрінің нұсқауымен өз күштерін ұрыс командаларының пайдалануына береді. Осылайша, Әскери департаменттер хатшылары өз күштеріне операциялық бақылаудың (OPCON – ұрыс қолбасшысының құқығы) орнына әкімшілік бақылауды (ADCON) жүзеге асырады. Әрбір ұрыс командасын әскери қызметтің кез келген генералы немесе флаг офицері басқара алады.
Each combatant command (CCMD) is headed by a four star general or admiral (the CCDR) recommended by the Secretary of Defense, nominated for appointment by the President of the United States, confirmed by the Senate and commissioned, at the President's order, by the Secretary of Defense. The Goldwater–Nichols Act and its subsequent implementation legislation also resulted in specific Joint Professional Military Education (JPME) requirements for officers before they could attain flag or general officer rank thereby preparing them for duty in Joint assignments such as UCC staff or Joint Chiefs of Staff assignments, which are strictly controlled tour length rotations of duty. However, in the decades following enactment of Goldwater–Nichols, these JPME requirements have yet to come to overall fruition. This is particularly true in the case of senior naval officers, where sea duty / shore duty rotations and the culture of the naval service has often discounted PME and JPME as a measure of professional development for success. Although slowly changing, the JPME requirement still continues to be frequently waived in the case of senior admirals nominated for these positions. The operational chain of command runs from the President to the Secretary of Defense to the combatant commanders of the combatant commands. The Chairman of the Joint Chiefs of Staff may transmit communications to the Commanders of the combatant commands from the President and Secretary of Defense and advises both on potential courses of action, but the Chairman does not exercise military command over any combatant forces. Under Goldwater–Nichols, the service chiefs (also four stars in rank) are charged with the responsibility of the strategic direction; unified operation of combatant commands; and the integration of all land, naval, and air forces in an efficient "unified combatant command" force. Furthermore, the Secretaries of the Military Departments (i. e., Secretary of the Army, Secretary of the Navy, and the Secretary of the Air Force) are legally responsible to "organize, train and equip" combatant forces and, as directed by the Secretary of Defense, assign their forces for use by the combatant commands. The Secretaries of the Military Departments thus exercise administrative control (ADCON) rather than operational control (OPCON—the prerogative of the combatant commander) over their forces. Each combatant command can be led by a general or flag officer from any of the military services.
Бөлшек біріктірілген командалар
Қорғаныс министрі немесе президент рұқсат берген жағдайда, жауынгерлік қолбасшылар қосалқы біріккен команданы немесе бағынысты біріккен команданы құруға құқылы. Олар өздерінің бағынышты географиялық немесе функционалдық командасының міндеттерінің бір бөлігін орындау үшін құрылады. Қосалқы біріккен командалар функционалдық немесе географиялық болуы мүмкін, ал олардың командирлері жауынгерлік қолбасшыларға ұқсас өкілеттіктерге ие. Ағымдағы және бұрынғы қосалқы біріккен командалардың мысалдары: USNORTHCOM құрамындағы Аляска командованиесі (ALCOM), USINDOPACOM құрамындағы Кореядағы АҚШ күштері (USFK) және Жапониядағы АҚШ күштері (USFJ), сондай-ақ USCENTCOM құрамындағы Ауғанстандағы АҚШ күштері (USFOR A).
A sub unified command, or, subordinate unified command, may be established by combatant commanders when authorized to do so by the Secretary of Defense or the president. They are created to conduct a portion of the mission or tasking of their parent geographic or functional command. Sub unified commands may be either functional or geographic, and the commanders of sub unified commands exercise authority similar to that of combatant commanders. Examples of current and former sub unified commands are the Alaskan Command (ALCOM) under USNORTHCOM, the United States Forces Korea (USFK) and United States Forces Japan (USFJ) under USINDOPACOM, and United States Forces—Afghanistan (USFOR A) under USCENTCOM.