Ирландиялық композитор Уильям Винсент Уоллес туралы
William Vincent Wallace
Ирландиялық композитор Уильям Винсент Уоллес (1812-1865) – пианист, скрипкашы, опера жазушы. «Маритиана», «Лурлин» операларымен танымал. 19 ғасырдағы музыка.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ирландиялық композитор
Irish composer
Уильям Винсент Уоллес (11 наурыз 1812 – 12 қазан 1865) – ирландиялық композитор және пианист. Өз заманында ол үш құрлықта скрипка мен фортепианода виртуоздықпен екі рет өнер көрсеткенімен танымал болды. Бүгінде ол, негізінен, «Маритана» (1845) және «Лурлайн» (1847/60) сияқты маңызды операларының авторы ретінде еске алынады, бірақ ол 19 ғасырда кең таралған көптеген фортепиано туындыларын (оның ішінде виртуоздық шығармалар) да жазды. Оның стиль және қиындық деңгейі жағынан алуан түрлі әндері мен балладалары да сол кезде танымал болды, олардың кейбіреулері сол заманғы белгілі әншілермен байланысты болған.
William Vincent Wallace (11 March 1812 – 12 October 1865) was an Irish composer and pianist. In his day, he was famous on three continents as a double virtuoso on violin and piano. Nowadays, he is mainly remembered as an opera composer of note, with key works such as Maritana (1845) and Lurline (1847/60), but he also wrote a large amount of piano music (including some virtuoso pieces) that was much in vogue in the 19th century. His more modest output of songs and ballads, equally wide ranging in style and difficulty, was also popular in his day, some numbers being associated with famous singers of the time.
Ерте өмір
Уоллес Ирландияның Уотерфорд қаласында, Колбек көшесінде дүниеге келді. Оның екі ата-анасы да ирландтықтар еді; оның әкесі, Майо округының Спенсер Уоллесы, 1789 жылы Майо округының Киллала қаласында дүниеге келген төрт баланың бірі, Баллинада орналасқан Солтүстік Майо жаяу әскер полкінің оркестр шебері болды. Уильям полк бір жыл бойы Уотерфордта орналасқанда туды, бұл Ирландия мен Ұлыбританиядағы бірнеше кезектес орналасулардың бірі еді. Отбасы төрт жылдан кейін, 1816 жылы Баллинаға оралды, ал Уильям өзінің ересек өмірін сол жерде өткізді, әкесінің оркестріне белсенді қатысып, тоғыз жасында оркестр концерттері үшін шығармалар жазды. Жоғары деңгейдегі шеберлігімен танымал болған оркестр, әскери міндеттерінен басқа, аймақтағы ірі үйлердегі қоғамдық шараларға қатысты. Әкесі мен еңісінің жетекшілігімен ол туған жерінің оркестрлері мен ансамбльдері үшін шығармалар жазды. Уоллес отбасы 1826 жылы әскерден кеткенге дейін (олардың полкі 29-шы жаяу әскер полкі болды) түрлі музыкалық аспаптарда ойнауды үйренді, Уотерфордтан Дублинге көшіп, астанада музыкалық өмірге белсенді қатысты. Уоллес бала кезінде скрипка, кларнет, орган және фортепиано сияқты бірнеше аспапта ойнауды үйренді. 1830 жылы, 18 жасында, Типперри округының Тюрлс қаласындағы Рим-католик соборының органшысы болды және сол жердегі Урсулин монастырында музыка сабақтарын берді. Ол Изабелла Келли деген шәкіртіне ғашық болды, оның әкесі Уоллес Рим-католигіне айналған жағдайда 1832 жылы олардың некесіне келісім берді. Жұбайлар көп ұзамай Дублинге көшіп, Уоллес Корольдік театрда скрипкашы болып жұмыс істеді.
Wallace was born at Colbeck Street, Waterford, Ireland. Both of his parents were Irish; his father, Spencer Wallace of County Mayo, one of four children, who was born in Killala, County Mayo in 1789, became a regimental bandmaster with the North Mayo Militia based in Ballina. William was born while the regiment was stationed for one year in Waterford, one of several successive postings in Ireland and the UK. The family returned to Ballina some four years later, in 1816, and William spent his formative years there, taking an active part in his father's band and already composing pieces by the age of nine for the band recitals. The band, having a reputation for high standards, apart from regimental duties would have featured at social events in big houses in the area. Under the tuition of his father and uncle, he wrote pieces for the bands and orchestras of his native area. Wallace became accomplished in playing various band instruments before the family left the Army in 1826 (their regiment then being the 29th Foot), moving from Waterford to Dublin, and becoming active in music in the capital. Wallace learned to play several instruments as a boy, including the violin, clarinet, organ, and piano. In 1830, at the age of 18, he became organist of the Roman Catholic Cathedral at Thurles, County Tipperary, and taught music at the Ursuline Convent there. He fell in love with a pupil, Isabella Kelly, whose father consented to their marriage in 1832 on condition that Wallace become a Roman Catholic. The couple soon moved to Dublin, where Wallace was employed as a violinist at the Theatre Royal.
Карьерасы мен саяхаттары
1800 жылғы Одақ шартынан кейін Дублиндегі экономикалық жағдай нашарлағандықтан, Уоллес отбасының барлығы 1835 жылы Австралияға көшіп кетуге шешім қабылдады. Уоллес әйелі Изабелла және жас ұлы Виллимен бірге шілде айында Ливерпульден еркін көшпендер ретінде саяхаттады. Оның әкесі екінші әйелі Матильда мен бір баласымен, сопрано әншісі Элизабет және флейташы Веллингтонмен бірге сол күзде Корктан мүліктері үшін көшіп келді. Композитордың тобы алғаш рет қазан айының соңында Тасманияның Хобарт қаласына қонды, онда бірнеше ай тұрды, содан кейін 1836 жылдың қаңтарында Сиднейге көшіп барды. Ақпан айында қалған отбасы келгеннен кейін Уоллестер сәуір айында Австралиядағы алғашқы музыка академиясын ашты. Уоллес Сиднейде көптеген танымал концерттер берді және Колонияға келген алғашқы виртуоз болғандықтан, «Австралиялық Паганини» деп аталды. Оның қарындасы Элизабет 1839 жылы 19 жасында австралиялық әнші Джон Бушелге тұрмысқа шықты, ол 1843 жылы Ван Димен жеріне саяхат жасағанда ерте қайтыс болғанға дейін көптеген концерттер берді. Уоллес Лондоннан пианино импорттаумен де айналысты, бірақ оның негізгі қызметі губернатор генерал сэр Ричард Буркпен қолдау көрсетілген Сиднейде және оның айналасында көптеген концерттер бергені болды. Бұл кезеңдегі ең маңызды музыкалық оқиғалар – 1836 және 1838 жылдары Сиднейдегі Сент-Мэри (Рим-католик) соборында орган қоры үшін өткізілген екі ірі ораториялық концерт, оларды Уоллес басқарды және Колонияның барлық музыкалық таланттарын, соның ішінде жаңадан құрылған Филармониялық [хор] қоғамын пайдаланды. 1838 жылы ол әйелінен ажырасып, әлемді аралап саяхаттаған өмірге шықты. Уоллес Австралиядан Оңтүстік теңізде кит аулау сапарымен Жаңа Зеландияға барғанын және онда Маори тайпасы Те Аупуримен кездескенін, содан кейін Тынық мұхитын кесіп Чили, Аргентина, Перу, Ямайка және Кубаға барып, сол елдердің ірі қалаларында концерттер бергенін айтты. 1841 жылы ол Мексика қаласында итальяндық опера маусымын өткізді. Америка Құрама Штаттарына көшіп, ол Нью-Орлеанда бірнеше жыл тұрды, онда ол скрипка мен фортепианода виртуоз ретінде құрметке ие болды, содан кейін Нью-Йоркқа жетіп, онда да осындай атаққа ие болды және өзінің алғашқы шығармаларын жариялады (1843–44). Ол 1845 жылы Лондонға келді және пианист ретінде бірнеше рет өнер көрсетті. Сол жылдың қарашасында оның «Маритана» операсы Дрюри-Лейнде үлкен жетістікке ие болды және кейіннен Дублин (1846), Вена (1848) және Австралияда қойылды. Уоллестің қарындасы Элизабет 1848 жылы Ковент-Гарденде бас рөлде өнер көрсетті. «Маританадан» кейін «Венгриялық Матильда» (1847), «Лурлин» (1847/60), «Кеңдір сиқыршысы» (1861), «Махаббат жеңісі» (1862) және «Шөл гүлі» (1863) (Халевидің «Ягуарита л’Индиен» либреттосына негізделген) опералары жарық көрді. Ол сонымен қатар фортепианоға арналған көптеген шығармалар жариялады. Винсент Уоллес – мәдениетті және талантты музыкант, оның опералық композитор ретіндегі еңбегі Англияда музыкаға ешқандай ынта жоқ болған кезеңде ерекше тарихи құндылыққа ие. Майкл Уильям Балф сияқты, ол да ирландиялық болып дүниеге келді, және сол кездегі Ұлыбритания мен Ирландия Біріккен Корольдігінен тыс жерде танымал болған бірнеше композиторлардың бірі ретінде оның беделі Балфтің беделімен байланысты.
Economic conditions in Dublin having deteriorated after the Act of Union of 1800, the whole Wallace family decided to emigrate to Australia in 1835. Wallace, together with his wife Isabella and young son, Willy, travelled as free emigrants from Liverpool in July. His father, with his second wife Matilda and one child, travelled with the rest of the family, Elizabeth, a soprano, and Wellington, a flautist, as bounty emigrants from Cork that autumn. The composer's party first landed at Hobart, Tasmania in late October, where they stayed several months, and then moved on to Sydney in January 1836, where, following the arrival of the rest of the family in February, the Wallaces opened the first Australian music academy in April. Wallace had already given many celebrity concerts in Sydney, and, being the first virtuoso to visit the Colony, became known as the "Australian Paganini". His sister Elizabeth, at age 19, in 1839 married an Australian singer John Bushelle, with whom she gave many recitals before his early death in 1843 on a tour of van Diemen's Land. Wallace was also active in the business of importing pianos from London, but his main activity involved many recitals in and around Sydney under the patronage of the Governor, General Sir Richard Bourke. The most significant musical events of this period were two large oratorio concerts at St. Mary's (Roman Catholic) Cathedral in Sydney in 1836 and 1838, on behalf of the organ fund, which were directed by Wallace, and which utilized all the available musical talent of the Colony, including the recently formed Philharmonic [Choral] Society. In 1838, he separated from his wife, and began a roving career that took him around the globe. Wallace claimed that from Australia he went to New Zealand on a whaling voyage in the South seas and while there encountered the Maori tribe Te Aupouri, and having crossed the Pacific, he visited Chile, Argentina, Peru, Jamaica, and Cuba, giving concerts in the large cities of those countries. In 1841, he conducted a season of Italian opera in Mexico City. Moving on to the United States, he stayed at New Orleans for some years, where he was feted as a virtuoso on violin and piano, before reaching New York, where he was equally celebrated, and published his first compositions (1843–44). He arrived in London in 1845 and made various appearances as a pianist. In November of that year, his opera Maritana was performed at Drury Lane with great success, and was later presented internationally, including Dublin (1846), Vienna, Austria (1848), and in Australia. Wallace's sister, Elisabeth, appeared at Covent Garden in the title role in 1848. Maritana was followed by Matilda of Hungary (1847), Lurline (1847/60), The Amber Witch (1861), Love's Triumph (1862) and The Desert Flower (1863) (based on the libretto of Halévy's Jaguarita l'Indienne). He also published numerous compositions for the piano. Vincent Wallace was a cultivated man and an accomplished musician, whose work as an operatic composer, at a period by no means encouraging to music in England, has a distinct historical value. Like Michael William Balfe, he was born an Irishman, and his reputation as one of the few composers known beyond the United Kingdom of Great Britain and Ireland at that time is naturally coupled with Balfe's.
Кейінгі өмірі
1854 жылы Уоллес Нью-Йоркте неміс туған пианист Хелен Стопелмен (көптеген жағдайда азаматтық неке) жасағаннан кейін американдық азамат атанды, ол композитор Роберт Стопелдің қарындасы болды. Нью-Йоркте 1843–44 жылдары ол Нью-Йорк филармониялық қоғамының алғашқы концерттік маусымдарымен байланыста болды, ал 1853 жылы қоғамның құрметті (өмір бойына) мүшесі болып сайланды. Кейінірек, өзінің жаңа операларының премьераларын көрсету үшін Еуропаға оралғаннан кейін, ол жүрек ауруына шалдықты және 1864 жылы Парижде емделді. Ол 1865 жылдың 12 қазанында Гароннаның Жоғарғы бөлігіндегі Сауветер-де-Комингсте, Баген шатосында (Хеленнің қарындасы Мари Тереза, Баронесса де Сентегемеге тиесілі үй) қайтыс болды. Ол екі жесір, бірінші некесінен 1909 жылы қайтыс болған Вилли деген ұлы және Хеленнен туған екі ұлы – Кларенс Сазерленд және Винсент Сент-Джонды қалдырды. Соңғысы 1897 жылы Сан-Францискодағы француз ауруханасында өлімге қатерлі жағдайда болғанда өзіне қол жұмсады. Уоллес Лондонның Кенсал Грин зиратында жерленді; оның 2007 жылы жаңадан жөнделген ескерткіш тасында қазір "Музыка – аспаннан басқа жерді білмейтін өнер. Ум. В. Уоллес" деп жазылған.
In 1854, Wallace became an American citizen after a (most likely common law) marriage in New York with the German born pianist Hélène Stoepel, sister of composer Robert Stoepel. In New York, in 1843–44, he had been associated with the early concert seasons of the New York Philharmonic Society, and in 1853 was elected an Honorary (Life) Member of the Society. In later years, having returned to Europe for the premieres of his later operas, he developed a heart condition, for which he received treatment in Paris in 1864. He died in poor circumstances at the Château de Bagen, Sauveterre de Comminges, in the Haute Garonne (the home of Hélène's sister, Marie Therese, Baroness de Saintegeme), on 12 October 1865, leaving two widows, a son, Willy, from his first marriage who died in 1909, and two sons by Hélène, Clarence Sutherland and Vincent St. John, the latter of whom, faced with a terminal condition in the French hospital in San Francisco in 1897, committed suicide. Wallace was buried in Kensal Green Cemetery, London; the epitaph on his recently refurbished headstone (from 2007) now reads "Music is an art that knows no locality but heaven – Wm. V. Wallace".
Басылым (CD-мен бірге)
Альбом 1854, АҚШ әйелдеріне құрметпен арналған, Нью-Йорк: Уильям Холл, 1854; факсимильді қайта басылым, алғы сөзді Ричард Бонинге жазған, музыкасы мен дискі жазбаларын Питер Джагард дайындаған, Маир Флавин (меццо-сопрано), Корольдік Ирланд музыка академиясының вокалдық триосы және Уна Хант (фортепиано) орындаған барлық пьесаларды қамтитын CD; Дублин: Heritage Music Productions және RTÉ lyric fm, 2012. Тікелей сілтеме.
Album 1854, Respectfully Dedicated to the Ladies of the United States, New York: William Hall, 1854; facsimile reprint ed. by Una Hunt with foreword by Richard Bonynge, music and CD notes by Peter Jaggard, and accompanying CD of all the pieces performed by Máire Flavin (mezzo), Royal Irish Academy of Music Vocal Trio, Una Hunt (piano); Dublin: Heritage Music Productions and RTÉ lyric fm, 2012. Direct link.