Уильям Сеймур, 2-ші Сомерсет герцогі: Өмір және қызметі
William Seymour, 2nd Duke of Somerset
Уильям Сеймур, 2-ші Сомерсет герцогі (1588-1660) – ағылшын аристократы, Англия азамат соғысының роялистік қолбасшысы. Туған тегі, некесі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англия ақсұлтаны (1588–1660)
English nobleman (1588–1660)
Уильям Сеймур, Сомерсет герцогының екіншісі (1588 жыл 24 қазан 1660) – ағылшын ақсұлтаны және Англия азамат соғысындағы роялист қолбасшысы.
William Seymour, 2nd Duke of Somerset, (158824 October 1660) was an English nobleman and Royalist commander in the English Civil War.
Шығу тегі
Сеймур Эдвард Сеймурдың, Бошамп лордының (өз әкесінен бұрын қайтыс болған) және оның әйелі Хонора Роджерстің ұлы болды. Ол Гертфордтың 1-ші графы Эдвард Сеймурдың, оның әйелі леди Кэтрин Грейдің, «Тоғыз күндік королева» атанған леди Джейн Грейдің әпкесінің немересі болды, осылайша Кэтриннің король Генрих VIII-нің кіші қарындасы Мэри Тюдордан тарағандығы арқасында таққа алыс туыстық құқыққа ие болды. Ол Сомерсет герцогы Эдвард Сеймурдың (шамамен 1500–1552) шөбересі, король Эдвард VI-ның еңбексіз інісі және Англияның Лорд-протекторы болды.
Seymour was the son of Edward Seymour, Lord Beauchamp (who predeceased his own father) by his wife Honora Rogers. He was the grandson of Edward Seymour, 1st Earl of Hertford, by his wife Lady Katherine Grey, a sister of Lady Jane Grey, "The Nine Days Queen", which thus gave him a distant claim to the throne through Katherine's descent from Mary Tudor, younger sister of King Henry VIII. He was the great grandson of Edward Seymour, 1st Duke of Somerset (c. 1500–1552), the uncle of King Edward VI and Lord Protector of England.
Өмір
Сеймур 1610 жылғы 22 маусымда Гринвичте Чарльз Стюарт, Леннокс графының біріншісі және Елизавета Кавендиштің қызы Арбелла Стюартпен (1615 жылы қайтыс болды) құпия түрде үйленді. Арбелла одан он үш жас үлкен болды, ал король Джеймс I бұл некені мақұлдамады, себебі Тюдор әулетінен таққа талапкер екі адамның – тиісінше төртінші және алтыншы кезекте тұрғандарының одағы билеуші династияға қауіп тудыруы мүмкін еді. Осының салдарынан Уильям өмір бойына Лондон мұнарасына қамалды, осылайша Сеймур әулетінің бес буынының төртіншісі сол түрмеде уақыт өткізді. 1611 жылғы маусымда Сеймур мұнарадан қашып, Арбелламен кездесуді жоспарлады, ол да тұтқыннан қашып үлгерген еді. Олар континентке қашуға ниеттенген, бірақ нашар ауа-райы мен басқа да жағдайлар кездесулеріне кедергі келтірді, Арбелла қайтадан тұтқындалып, мұнараға қайтарылды. Вильгельм шетелде, Остенде қауіпсіздікке қол жеткізді, бірақ 1615 жылы қайтыс болғанға дейін мұнарада қалған Арбелламен қайтадан кездеспеді.
Seymour made a secret marriage at Greenwich on 22 June 1610 to Arbella Stuart (died 1615), daughter of Charles Stuart, 1st Earl of Lennox and Elizabeth Cavendish. Arbella was thirteen years his senior, and King James I disapproved of the marriage as the union of two potential Tudor pretenders to the throne, who were respectively fourth and sixth in line, could only be seen as a threat to the ruling dynasty. As a result, William was condemned to life imprisonment in the Tower of London and thus became the fourth of five generations of Seymours to spend time in that prison. In June 1611 Seymour escaped from the Tower, planning to meet up with Arbella, who also had escaped captivity. They were to flee to the Continent, but bad weather and other circumstances prevented their meeting, and Arbella was recaptured and placed back in the Tower. William managed to reach safety abroad at Ostend, but was never reunited with Arbella who remained in the Tower until her death in 1615.
Саяси мансап
Сеймур 1616 жылғы қарашада Бат орденінің рыцары атанды. 1620 жылғы желтоқсанда Сеймур Уилтширдегі Марлбороу округінен Парламент мүшесі болып сайланды, бірақ 1621 жылы әкесінің орнын басып, Лордтар палатасына көтерілгеннен кейін көп ұзамай мандатын босатты. Лордтар палатасында ол король Карл I-ге қарсы күрескендердің бірі болды, 1628 жылғы құқық туралы петицияны қолдады және 1640 жылғы он екі пэрдің хатына қол қойды, сондай-ақ оның күйеу баласы Роберт Деверэ, Эссекстің 3-графы да қол қойды. Ұзақ Парламент кезінде Сеймур корольге қарсы радикалды оппозициядан алшақтады және 1641 жылы король оны Гертфорд графы титулына ие етті. Азамат соғысында Гертфорд, сэр Эдвард Хайд сияқтылармен бірге, монархияны қолдайтын орташа жақтас болды және соғыс бойы күйеу баласы Эссекс, Парламенттің бас қолбасшысымен бейресми келіссөздер жүргізу арқылы келісімге келуге тырысты. Дегенмен ол корольдің сенімді серігі болды, король оны болашақ король Карл II-нің қамқоршысы етіп тағайындады және соғыс барысында роялистердің қызметінде бірнеше маңызды әскери тапсырмаларды орындады, соның ішінде Оңтүстік Уэльстен келген әскерлерге басшылық ету және 1643 жылғы жазда Сомерсетте сәтті әскери науқан жүргізу. Гертфорд, ағасы лорд Сеймурмен бірге, корольдің Уксбридж келісімдеріндегі (1645 ж.) сәтсіз келіссөздерде комиссар ретінде жіберілді. Бірінші Азамат соғысы аяқталғаннан кейін және король тұтқындалғаннан кейін, Гертфорд король тұтқында болған кезде оның жанында болған ең көрнекті дворян болды және 1649 жылы өлім жазасына кесілгенге дейін онымен бірге болды. Ол төрт лордтың бірі болды (қалғандары – Ричмонд герцогы, Линдси және Саутгемптон графтары), ол Парламентке корольдың іс-әрекеттеріне жауапкершілік алуға және оның орнына өлімге кесілуге рұқсат беру туралы петиция жіберді. Леди Арбелла Стюарт (1615 ж. қайтыс болды), сол кезде оның туысы король Джеймс I-нің мұрагерлік тізімінде төртінші болып тұрды. Бұл некеден балалары болған жоқ. Екіншіден, 3 наурызда 1617 жылы Дрейтон-Басетте ол Роберт Деверэ, Эссекстің 2-графының қызы, Леди Фрэнсис Деверэ (1599–1674) мен оның әйелі Фрэнсис Уолсингхэмнің қызы Фрэнсис Уолсингхэмге үйленді. Фрэнсистен кем дегенде сегіз бала дүниеге келді:
Seymour was knighted as a Knight of the Bath in November 1616. In December 1620 Seymour was elected Member of Parliament for Marlborough in Wiltshire, but vacated the seat soon afterwards on his elevation to the House of Lords, having succeeded his grandfather as Earl of Hertford in 1621. In the House of Lords he became a prominent opponent to King Charles I, where he supported the Petition of Right of 1628, and co signed the letter of the twelve Peers of 1640, along with his brother in law Robert Devereux, 3rd Earl of Essex. During the Long Parliament, Seymour eventually parted company with the more radical opponents of the king, and in 1641 was created by him Marquess of Hertford. In the Civil War, Hertford was a moderate royalist, along with such figures as Sir Edward Hyde, and throughout sought a compromise settlement, by continuing unofficial negotiations throughout the war with his brother in law Essex, the Parliamentary commander. He was nevertheless a trusted supporter of the king, who made him guardian of his son the future King Charles II, and he undertook several important military commands in royalist service over the course of the war, including commanding troops from South Wales and a successful campaign in Somerset in summer 1643. Along with his brother Lord Seymour, Hertford was sent as a commissioner for the king at the failed Treaty of Uxbridge negotiations (1645). After the end of the First Civil War and the king's imprisonment, Hertford was the most prominent nobleman to remain alongside the king throughout his captivity, and was with him until his execution in 1649. He was one of four lords (the others being the Duke of Richmond, and the earls of Lindsey and Southampton) who petitioned the Commons to be allowed to assume responsibility for the king's actions and to suffer death in his place. Lady Arbella Stuart (died 1615), who was then fourth in line to the succession of their cousin, King James I. There were no children from the marriage. Secondly, on 3 March 1617 at Drayton Bassett, he married Lady Frances Devereux (1599–1674), daughter of Robert Devereux, 2nd Earl of Essex, by his wife Frances Walsingham, daughter of Francis Walsingham. By Frances he had at least eight children:
Тақырыбы
Леди Фрэнсис Сеймур (1618–1685), үш рет үйленген: бірінші күйеуі – Ричард Молино, 2-ші виконт Молино, екінші күйеуі (оның үшінші әйелі ретінде) – Томас Виотсли, 4-ші граф Саутгемптон, үшінші күйеуі (оның үшінші әйелі ретінде) – Коньерс Дарси, 2-ші граф Холдернесс, одан балалары болмаған. Уильям Сеймур (1621 – 16 маусым 1642), әкесінен бұрын қайтыс болған. Роберт Сеймур (1622–1646), әкесінен бұрын қайтыс болған. Генри Сеймур, лорд Бошамп (1626 – 30 наурыз 1654), Бофорт герцогинясы Мэри Сомерсетке (1630–1715) үйленген және балалары болған, соның ішінде Уильям Сеймур, Сомерсеттің 3-ші герцогы (1654–1671), 2-ші герцогтың немересінің мұрагері. Оның ұрпақтарының арасында Уэльс ханшайымы Диана да бар. Леди Мэри Сеймур (1637 – 10 сәуір 1673), Винчилсияның 3-ші графы Хенэйг Финчке үйленген және ұрпақтары болған. Леди Джейн Сеймур (1637 – 23 қараша 1679), 3-ші виконт Дунгарван Чарльз Бойльге үйленген және ұрпақтары болған. Оның қазіргі ұрпақтарының арасында Элизабет Боуес Лайон да бар. Джон Сеймур, Сомерсеттің 4-ші герцогы (1646 – 29 сәуір 1675), 1671 жылы герцогтікке немере інісінің мұрагері, 1656 жылы Сара Алстонға үйленген, бірақ балалары болмаған. Леди Джудит Сеймур (1623–1645), Питер Рэнсонемен үйленген, одан ұрпақтары болған.
Lady Frances Seymour (1618–1685), who married three times: Firstly to Richard Molyneux, 2nd Viscount Molyneux Secondly (as his third wife) to Thomas Wriothesley, 4th Earl of Southampton, and thirdly (as his third wife) to Conyers Darcy, 2nd Earl of Holderness, by whom she had no children. William Seymour (1621 – 16 June 1642), who predeceased his father. Robert Seymour (1622–1646), who predeceased his father. Henry Seymour, Lord Beauchamp (1626 – 30 March 1654), who married Mary Somerset, Duchess of Beaufort (1630–1715) and had children, including William Seymour, 3rd Duke of Somerset (1654–1671), heir to his grandfather the 2nd Duke. His descendants included Diana, Princess of Wales. Lady Mary Seymour (1637 – 10 April 1673), who married Heneage Finch, 3rd Earl of Winchilsea and had issue. Lady Jane Seymour (1637 – 23 November 1679), who married Charles Boyle, 3rd Viscount Dungarvan and had issue. Her modern descendants included Elizabeth Bowes Lyon. John Seymour, 4th Duke of Somerset (1646 – 29 April 1675), heir to his nephew in the dukedom in 1671, who married Sarah Alston in 1656 but left no children. Lady Judith Seymour (1623–1645), married Peter Ransone, by whom she had issue.
Өлім, жерлеу және мұрагерлік
Гертфорд Лондон қаласындағы Эссекс үйінде қайтыс болды және 1660 жылдың 1 қарашасында Уилтширдегі Грейт-Бедвин қаласында жерленді. Оның орнын немересі Уильям Сеймур, Сомерсет герцогының үшіншісі басты.
Hertford died at Essex House in London and was buried on 1 November 1660 at Great Bedwyn in Wiltshire. He was succeeded by his grandson William Seymour, 3rd Duke of Somerset.