Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Уотерлоо вазасы – Лондонның орталығындағы Букингем сарайының бағында орналасқан 5 метрлік (15 фут) тас урна. Каррара мәрмәрінен бірден жасалған, ол бастапқыда Наполеон I-ге сыйға тартылды, ол оны күтілетін болашақ әскери жеңістерді мерекелеу үшін өрнектеуді жоспарлаған. Ватерлоо шайқасында императордың жеңілісінен кейін, әлі өрнектемелмеген ваза принц-регентке, кейіннен IV Георгке берілді. Принц мүсінші Ричард Уэстмакотқа вазаны Ватерлоодағы жеңісті бейнелейтін рельефтермен безетуді тапсырды. Вазаны Виндзор сарайындағы Уотерлоо галереясына орналастырудың алғашқы жоспары іске аспады, себебі вазаның салмағы галерея едені көтере алмайтын деңгейде болды. Сондықтан ол Трафальгар алаңындағы Ұлттық галереяға берілді. Галереяның қажеттіліктеріне артық деп есептегендіктен, ваза алдымен Лондонның Хайд-паркіне, содан кейін Виктория және Альберт мұражайында сақтауға қойылды. 1903 жылы мұражай оны жаңа король, Эдуард VII-ге ұсынды, ол оны Букингем сарайының бағында орнатты, ол жерде ол бүгінге дейін тұр. Ваза I санаттағы ескерткіш болып табылады.
The Waterloo Vase is a 15 feet (5 m) stone urn, situated in the garden of Buckingham Palace in central London. Fashioned from a single piece of Carrara marble, it was initially presented to Napoleon I, who intended to have it carved in celebration of anticipated future military victories. After the Emperor’s defeat at the Battle of Waterloo, the uncarved vase was given to the Prince Regent, later George IV. The Prince commissioned the sculptor, Richard Westmacott to decorate the vase with reliefs celebrating the victory at Waterloo. The original plan to place the vase in the Waterloo Gallery at Windsor Castle proved unrealisable, the weight of the vase being greater than the gallery’s floors could bear. It was therefore given to the National Gallery in Trafalgar Square. Considering the vase surplus to its requirements, the gallery placed it first in Hyde Park, London and then into storage at the Victoria and Albert Museum. In 1903, it was offered by the museum to the new king, Edward VII, who installed it as a garden ornament in the grounds of Buckingham Palace, where it remains. The vase is a Grade I listed structure.
Тарих және сипаттама
Франция императоры Наполеон I, Ресей майданына жол тартқанда Тоскана арқылы өтіп бара жатқанда, оған бір алып мәрмәр блогы көрсетілді; ол оны сақтап қалуды өтінді. Наполеонның бұл мәрмәр блогын қазіргідей пішінге келтіруге бұйрық берген болуы мүмкін, ал панельдерін әзірге әшекейлемей, күтілетін жеңістерін еске алу үшін дайындаған болуы ықтимал. Наполеон соғыстарындағы француз әскерінің жеңілісінен кейін, 1815 жылы Тоскананың ұлы герцогы Фердинанд, британ елшісі Лорд Бургерш арқылы аяқталмаған вазаны регент-принцке сыйға берді. Көп ұзамай Георг IV болатын принц-регент, вазаны мүсінші Ричард Уэстмакоттқа аяқтау тапсырды. Бұл ваза Уиндзор сарайындағы жаңа Ватерлоо залының орталық нүктесі болуы тиіс болды, Ватерлоо шайқасын еске алу мақсатында, ал Уэстмакотт үшін Ватерлоодан кейін орындалған көптеген марапаттау тапсырыстарының бірі ретінде танылды. Ватерлоо вазасы Боргезе вазасы және Медичи вазасы сияқты ежелгі Рим үлгілерінен шабыттандырылды. Оған Георг III-нің (қазір жұртшылыққа көрсетілмейтін) тағында отырған бейнесі, Наполеонның аттан құлаған тұсы және түрлі аллегориялық тұлғалар бейнеленді. Вазаның екі жағынан қанатты періштелердің екі бюсті секіріп тұр, олар сәнді мәрмәр вазаның тұтқаларына қарағанда, ежелгі кеменің суреттеріне көбірек ұқсайды. Әртүрлі дереккөздер вазаның салмағы туралы әртүрлі мәліметтер келтіреді, 1968 жылғы «Бакингем сарайы және оның қазыналары» кітабында оның салмағы жиырма тоннаға жетеді деп көрсетілген. Вазаның салмағына ешбір еден шыдамағандықтан, ол 1836 жылы Ұлттық галереяға тапсырылды. Галерея 1906 жылы «ақ пілді» патшаға қайтарды, ал Эдуард VII вазаны Бакингем сарайының бағында орналастырды. Ваза сарайдан біршама қашықтықта, 1960 жылдары негізгі ғимараттың солтүстік-батысында салынған гүлзарда тұр. Ол қарапайым кірпішпен қапталған тұғырға қойылған, мәрмәр атмосфералық ластанудан қатты эрозияға ұшыраған. ХХІ ғасырдың басында вазаны қалпына келтіру жұмыстары жүргізілді. Ваза I санаттағы ескерткіш ретінде тіркелген.
Emperor Napoleon I of France, passing through Tuscany on his journey to the Russian front, was shown a single massive block of marble; he asked for it to be preserved. It is thought that Napoleon may have ordered it to be roughly hewn into the present urn shape, leaving the panels undecorated in readiness to commemorate his expected victories. Following the French defeat in the Napoleonic Wars, the vase was presented unfinished to the Prince Regent in 1815 by Ferdinand, Grand Duke of Tuscany, via the British ambassador, Lord Burghersh. The Prince Regent, soon to become George IV, had the vase completed by the sculptor Richard Westmacott with the intention that it be the focal point of the new Waterloo chamber at Windsor Castle, commemorating the Battle of Waterloo, one of numerous triumphal commissions for Westmacott after Waterloo. Inspired by Ancient Roman models, such as the Borghese Vase and the Medici Vase, the Waterloo Vase was carved with bas reliefs of George III (long removed from public view) on his throne, Napoleon unhorsed, and various allegorical figures. Two winged busts of angels leap incongruously from the sides of the vase, resembling more the figureheads of an ancient ship than the handles of an elegant marble vase. Various sources give differing descriptions of the vase's weight, with the 1968 book Buckingham Palace and its treasures stating a weight of twenty tons. No floor could bear the weight of the vase, so it was presented to the National Gallery in 1836. The Gallery finally returned the white elephant to the sovereign in 1906, and Edward VII had the vase placed outside in the garden at Buckingham Palace. The vase stands some distance from the palace in a rose garden created in the 1960s to the northwest of the main building. It is placed on an austere brick paved plinth, the marble showing signs of severe erosion from atmospheric pollution. Restoration work was undertaken in the early 21st century. The vase is a Grade I listed structure.