Испан саяхатшысы және әскери қолбасшысы Хосе Рамон Родиль и Камилло
José Ramón Rodil, 1st Marquess of Rodil
Жозе Рамон Родиль и Ка́мпильо – испандық либерал саяхатшысы, әскери қолбасшы. Испанияның премьер-министрі болды, Перуде тәуелсіздік күресіне қатысты. Тарих, саясат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Испаниялық саясаткер және әскери жетекші Дон Хосе Рамон Родил и Кампильо, Родилдің 1-ші маркизі және Тробоның 3-ші виконты (5 ақпан 1789 жылы Санта-Мария-де-Тробода дүниеге келген, 20 ақпан 1853 жылы Мадридте қайтыс болған) – испандық либералды генерал және мемлекет қайраткері. Бастапқыда Сантьяго-де-Компостела университетінде заңгерлік мамандығын оқыған, ол испан армиясына қатысып, 1817 жылы Перуға тәуелсіздік үшін күрескен ұлтшыл күштерге қарсы офицер ретінде барды. Сонымен қатар, 1842 жылдың 17 маусымынан 1843 жылдың 9 мамырына дейін Испанияның премьер-министрі қызметін атқарды. 1829 жылы король Фернандо VII-нің жарлығымен құрылған Карабинерлер корпусына жетекшілік етті, сол кезде Луис Лопес Балестерос қаржы министрі болған.
Spanish politician and military leader
Don José Ramón Rodil y Campillo, 1st Marquess of Rodil and 3rd Viscount of Trobo (February 5, 1789 in Santa María de Trobo, – February 20, 1853 in Madrid) was a Spanish Liberal general and statesman. Originally a law student at the University of Santiago de Compostela, he enlisted in the Spanish army and went to Peru in 1817 as one of the commissioned officers in the fight against the pro independence nationalist forces. He also served as Prime Minister of Spain from 17 June 1842 to 9 May 1843. He led the Carabineros Corps, established by a royal decree issued by King Fernando VII in 1829 at the time that Luis López Ballesteros was Minister of Finance.
Ерте өмір
Родил 1789 жылғы 5 ақпанда Галисиядағы Луго қаласының жанындағы Санта-Мария-де-Тробода дүниеге келген. Оның алғашқы білімі Мондонэдо семинариясында, кейін Сантьяго-де-Компостела университетінде алған. Бірақ, Пиреней соғысы басталғаннан кейін, ол әдеби батальонға қатысты. 1816 жылғы қазанда Оңтүстік Америкаға "көтерілісшілерге" қарсы күресу үшін жіберілді, онда вице-король Хоакин де ла Песуэланың басшылығымен Хуаманга, содан кейін Лиманың әскери губернаторы болып тағайындалды. 1825 жылғы қаңтарда Аякучодағы капитуляция және оның шарттары туралы хабардар болғанына қарамастан, бұл испан басшысы капитуляция ұсынысын қабылдамай, Кальяоны қорғауға талап етті, Испаниядан әскери күштердің келуін күтті, бірақ олар ешқашан келмеді. Патриоттар испандардың қарсыласуына көңілсіздікпен қарап, Кальяоның қорғаушыларына қарсы шаралар қолданумен қорқытты, бірақ Боливар бұған қарсы шықты: "Батырлық жазаға лайық емес. Егер Родил патриот болғанда, біз оны қалай құттықтайтын едік!". Дегенмен, уақыт өте қарсыласу сәтсіз аяқталды; Родилдің жақын маңдағы бекіністерге басшылық еткен екі сенімді серігі және олардың әскерлері ұлтшылдар тарапына өтіп, Родилдің қорғаныс жоспарларын ашты. Қоршау қоршаудағылардың одан әрі қарсы тұруға мүмкін болмауымен аяқталды, олардың көптегені порттағы жағдайлардың салдарынан, яғни ресурстар мен гигиенаның жетіспеуінен қайтыс болды. 1826 жылғы 22 қаңтарда Родил венесуэлалық генерал Бартоломе Саломаға бас берді және оған Испанияға оралуға рұқсат берілді, ол жүзге жуық испан офицерлері мен сарбаздарымен бірге отанына қайтты.
Rodil was born on 5 February 1789 in Santa María de Trobo, near Lugo in Galicia. His early studies were at the Mondoñedo Seminary, later studying at the University of Santiago de Compostela. Following the outbreak of the Peninsular War however, he enlisted in the Literary Battalion. On October 1816, he was sent to South America to fight against the "insurrectionists", where he served under Viceroy Joaquín de la Pezuela who ordered him Military Governor of Huamanga and then Lima. Despite being informed in January 1825 about the capitulation at Ayacucho and its terms, this Spanish chief rejected the surrender proposal and insisted on defending Callao, hoping at some point to receive military reinforcements from Spain that never arrived. The Patriots, despairing at the resistance of the Spaniards, threatened reprisals against the defenders of Callao but were countermanded by Bolívar: "Heroism does not merit punishment. How we would applaud Rodil if he were a patriot!". Nevertheless, in the long run, resistance proved futile; two of Rodil's trusted comrades who commanded other forts nearby, and their forces, jumped to the nationalist side, thus revealing Rodil's potential defensive plans. The siege came to an end with the inability of the besieged to continue, with many of them dying as a result of the conditions in the port, themselves the result of a lack of resources and hygiene. On January 22, 1826, Rodil surrendered to Venezuelan general Bartolomé Salom and was allowed to go back to Spain, which he did, accompanied by a hundred Spanish officers and soldiers who had served under him.
Испанияға оралу және кейінгі өмір
Испанияға оралғанда Родиль Хосе де ла Серна және Хосе де Кантерак сияқты, бұрынғы Аякучо шайқасында жеңіліске ұшыраған әріптестерінен көбірек құрметке ие болды. Фердинанд VII қайтыс болғаннан кейін Карлисттерге қарсы азамат соғысында Изабелла II-ні қолдады. Кейін ол Испания патшалығына толық қосылмаған Наварраның вице-королі болды және 1842 жылы Испания үкіметінің президенті қызметін атқарды. Ол Лучана графы Балдомеро Эспартеромен жеке даулас болды, ол оның әскери наградаларынан айыруға тырысқан. Родил испан саясатынан зейнетке шықты және 1853 жылдың 19 ақпанында 64 жасында қайтыс болды.
Back in Spain, Rodil was more respected than his other Army colleagues, such as José de la Serna and José de Canterac, who had been defeated in the earlier Battle of Ayacucho. After Ferdinand VII's death, he supported Isabella II in the civil war against the Carlists. He later was viceroy of Navarra, which wasn't yet fully incorporated in the Spanish kingdom, and was President of the Government of Spain in 1842. He had a personal rivalry with Baldomero Espartero, Count of Luchana, who had attempted to divest him of his military honors. Rodil then retired from Spanish politics, and died at age 64 on February 19, 1853.