Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық қылмыс құрбандары құқықтары жөніндегі белсенді (1924–1992)
American crime victim rights activist (1924–1992)
Дорис Гвендолин Тейт (туған аты Уиллетт; 16 қаңтар 1924 – 10 шілде 1992) – қылмыс құрбандарының құқықтары үшін күрескен американдық белсенді және актриса Шарон Тейттің анасы. 1969 жылы Шарон Тейт және басқа бірнеше адам Мэнсон отбасының мүшелерімен өлтірілгеннен кейін, Дорис Тейт АҚШ-тың сот жүйесі туралы халықтың білуін арттыруға кірісті. Ол зорлық қылмыстарының құрбандарының құқықтарына қатысты Калифорния штатының қылмыстық заңдарын өзгертетін сот шешіміне әсер етті.
Doris Gwendolyn Tate (née Willett; January 16, 1924 – July 10, 1992) was an American activist for the rights of crime victims, and the mother of actress Sharon Tate. After Sharon Tate and several others were murdered by members of the Manson Family in 1969, Doris Tate began working to raise public awareness about the U. S. corrections system. She was influential in a court decision that amended California criminal laws relating to the rights of victims of violent crime.
Өмір және мансап
Хьюстон қаласында, Техас штатында дүниеге келген Тейт, Дорис Уиллетт пен оның күйеуі Фанни Р. Льюхтың екінші қызы еді. Оның үлкен әпкесі Женевье Виллет болған. Дорис үй шаруасымен айналысып, күйеуі Пол Тейтпен (1922–2005) үш қыздың анасы болды. 1969 жылы оның үлкен қызы Шарон кино мансабының бастапқы сатысында тұрды және кинорежиссер Роман Поланскиге үйленді. Сегіз айлық жүкті Тейт пен тағы төрт адам Беверли-Хиллздегі Поланскилер жалдаған үйінде қанымен құйылды. Бұл оқиға әлемді дүрліктірді. Қылмыскерлер кейіннен Текс Уотсон, Сюзан Аткинс және Патрисия Кренвинкель екені анықталды, олар өздерінің тобының басшысы Чарльз Мэнсонның тапсырмасымен әрекет еткен. Барлығы қылмысқа кінәлі деп танылып, өлім жазасына кесілді. Сонымен қатар, Лесли Ван Хоутен де кінәлі деп танылды, бірақ ол Тейт құрбандарын өлтіруге қатыспаған, бірақ келесі күні Лос-Анджелестегі бір жұпты өлтіруге қатысқан еді. Калифорния штаты өлім жазасын уақытша жойғандықтан, өлім жазасы орындалмастан күшін жойды. Қылмыстардан кейін он жылдан астам уақыт бойы Тейт депрессиямен күресіп, қызының өлімі туралы сөйлей алмады. 1982 жылы оған Лесли Ван Хоутеннің шартты түрде босатылуға қолдау көрсету үшін 900 қол жинағаны хабарланды. Тейт Ван Хоутенге қарсы кең ауқымды науқан ұйымдастырды, ол National Enquirer журналының қолдауын алды. Журнал Дорис Тейтке қол қоюға және жіберуге арналған купондарды басып шығарды. 350 000-нан астам қол жиналғаннан кейін Тейт көптеген адамдардың Ван Хоутеннің шартты түрде босатылуына қарсы екенін көрсетті, бірақ оның өтініші қабылданбады. Содан кейін Тейт түрме жүйесі және қызының өлтірілуінің отбасына тигізген әсері туралы пікірлерін білдіре отырып, түрлі телешоуларға қатысты. Ол "Қойғынға ұшыраған балалардың ата-аналары" ұйымының Лос-Анджелес бөлімшесіне қосылды, топтан қолдау алды және кеңесші рөлін атқару арқылы өзін марапатталған сезінді. Кейін ол Қылмыс құрбандарын татуластыру және Құрбандарға әділдік топтарының белсенді мүшесі болды. Ол Жәбірленушілердің тең құқықтарын қорғау коалициясы – COVER ұйымын құрды және Калифорния штатының түзеу қызметі жөніндегі кеңесші комитетіне құрбандардың өкілі ретінде кірді. Ол 1982 жылы қабылданған Жәбірленушілердің құқықтары туралы 8-ші заң жобасын қабылдауға жұмыстанды. Бұл заң зорлық-зомбылық жасағандарға үкім кесу кезінде құрбанның күйзелісі туралы мәлімдемелер жасауға мүмкіндік берді. Заң қабылданғаннан кейін Тейт қызының өлтірушілерінің бірінің шартты түрде босатылуына қатысты отырыста сөз сөйлеген алғашқы калифорниялық болды. 1984 жылы ол жәбірленушілердің құқықтарын қорғаушы ретінде Калифорния штатының жиналысына сайлауға түсті. Нәтиже сәтсіз болғанымен, ол қолданыстағы заңдарға өзгерістер енгізу үшін үгіт-насихат жұмыстарын жалғастырды және 89-шы заң жобасын қабылдауға қатысты, бұл штат губернаторына Түрме шарттары жөніндегі кеңестің шешімдерін жоюға мүмкіндік берді. Тейт Мэнсон, Уотсон, Аткинс, Кренвинкель және Ван Хоутеннің жасаған қылмыстарының өлім жазасын талап ететіндей қатыгез екенін айтты. 1984 жылы Шарль Уотсонның шартты түрде босатылуына қатысты отырыста ол оған: "Сіз қызым өмірін сақтап қалуды жалбарынып тұрғанда қандай мейірімділік көрсеттіңіз? Ол маған екі аптадан кейін босанып, сосын өлтіре беріңіз деді де, сіз қандай мейірім көрсеттіңіз? Шаронның шартты түрде босатылуы қашан болады? Егер сіз босатылсаңыз, осы жеті құрбан және мүмкін одан да көп адам қабірлерінен шығып келе ме? Сізге сенуге болмайды" деді. Ол 1990 жылы Уотсонның шартты түрде босатылуына қатысты отырыста да оған қарсы шықты.
Born in Houston, Texas, Tate was the second daughter of Dorris W. Willett and his wife, Fannie R. Leuch. Her elder sister was Genevieve Willett. Doris was a housewife and mother of three daughters with her husband Paul Tate (1922–2005). In 1969, her eldest daughter, Sharon, was at the beginning of a film career, and married to film director Roman Polanski. Eight months pregnant with their first child, Tate and four others were murdered at the Polanskis' rented Beverly Hills home in a case that was sensationalized throughout the world. The killers were eventually identified as Tex Watson, Susan Atkins and Patricia Krenwinkel, acting on behalf of the leader of their group, Charles Manson. All four were found guilty of the murders and sentenced to death, along with Leslie Van Houten, who had not participated in the murder of the Tate victims, but had participated in the murder of a Los Angeles couple the following night. The death sentences were overturned before they could be applied when the State of California temporarily abolished the death penalty. For more than a decade after the murders, Tate battled depression and was withdrawn and unable to discuss her daughter's death. In 1982, she was told that Leslie Van Houten had obtained 900 signatures supporting her quest to achieve parole. Tate mounted a public campaign against Van Houten, winning the support of the National Enquirer, which printed coupons in its magazine for people to sign and send to Doris Tate. With more than 350,000 signatures, Tate demonstrated that a considerable number of people opposed Van Houten's parole, which was denied. Tate then appeared on various television talk shows, discussing her opinion of the corrections system and the impact her daughter's murder had had on her family. She joined the Los Angeles chapter of the "Parents of Murdered Children" organization, and while she drew support from the group, also found that she was rewarded by assuming the role of counsellor. She later became an active member of the Victim Offender Reconciliation and Justice for Homicide Victims groups. She founded COVER, the Coalition on Victim's Equal Rights, and served on the California State Advisory Committee on Correctional Services as a victims' representative. She was part of a group that worked toward the passage of Proposition 8, the Victim's Rights Bill, which was passed in 1982. It allowed the presentation of victim impact statements during the sentencing of violent attackers. Tate became the first Californian to make such a statement after the law was passed, when she spoke at the parole hearing of one of her daughter's killers. In 1984, she ran for the California State Assembly as an advocate for victim's rights. Though unsuccessful, she continued to campaign for changes to existing laws, and was involved in the passage of Proposition 89, which allowed the governor of the state to overturn decisions made by the Board of Prison Terms. Tate's assessment of Manson, Watson, Atkins, Krenwinkel and Van Houten was that their crimes were so vicious as to warrant execution. Addressing Charles Watson at his 1984 parole hearing, she said, "What mercy, Sir, did you show my daughter when she was begging for her life? What mercy did you show my daughter when she said give me two weeks to have my baby and then you can kill me? When will Sharon come up for parole? Will these seven victims and possibly more walk out of their graves if you get paroled? You cannot be trusted." She confronted Watson again at his 1990 parole hearing.
Өлім және мұра
Дорис Тейттің денсаулығы ми ісігі диагнозы қойылғаннан кейін нашарлай бастады. 1992 жылы ол президент Джордж Буш тарапынан "Мың нұрдың бір ұшы" ретінде танылған бірнеше еріктілердің қатарында болды. Тейт пен оның отбасы президент тарапынан құрбандардың құқықтарын қорғаудағы еңбектері үшін марапатталды, бұл шара Тейттің соңғы ресми іс-шарасы болды. Ол сол жылы 68 жасында қайтыс болды. Оның жұмысын кіші қыздары Дебра мен Патрисия (Пэтти деп лақап аталған) жалғастырды. Қылмыстық заңнаманы бақылау және халықтың құқықтық сауаттылығын арттыру мақсатындағы коммерциялық емес ұйым – Дорис Тейт Қылмыс құрбандары бюросы 1993 жылдың шілдесінде Калифорния штатының Сакраменто қаласында құрылды. 1995 жылы құрбандар мен олардың отбасыларына көмек көрсету мақсатында Дорис Тейт Қылмыс құрбандары қоры құрылды. Пэтти Тейт отбасының атынан сот отырыстарында қатыса бастады. 1997 жылы Дебра Тейт (6 қараша 1952 жылы туған) Патрисия Кренвинкельдің шартты түрде босату отырысына қатысты және содан бері Тейт-Лабианка қылмысы үшін сотталған Мэнсон отбасының барлық мүшелерінің шартты түрде босату отырыстарында болды. Ол Мэнсон отбасының кісі өлтіргені үшін сотталған мүшелерінің босатылуына қарсы белсенді түрде күреседі. 3 маусым 2000 жылы Патрисия (30 қазан 1957 жылы туған) сүт безінің қатерлі ісігінен қайтыс болды. 2005 жылдың мамыр айында Дористің күйеуі Пол жүрек жеткіліксіздігінен қайтыс болды деген хабар тарады.
Doris Tate's health began to deteriorate after she was diagnosed with a brain tumor. In 1992, she was one of several volunteer workers recognized by President George H. W. Bush as one of a "Thousand Points of Light." The ceremony, during which Tate and her family were honored by the President for their work in promoting victims' rights, marked Tate's final public appearance. She died later that year at the age of 68. Her work was taken over by her younger daughters, Debra and Patricia (nicknamed Patti). The Doris Tate Crime Victims Bureau, a non profit organization with the aim of monitoring criminal legislation and raising public awareness began in Sacramento, California in July 1993. In 1995, the Doris Tate Crime Victims Foundation was established with the aim of providing assistance to victims and their families. Patti began to represent the Tate family at parole hearings. In 1997, Debra Tate (born 6 November 1952) attended the parole hearing of Patricia Krenwinkel and since then has attended the parole hearings of every member of the Manson family imprisoned for the Tate Labianca murders. She actively campaigns against the release of any of the Manson family convicted of murder. On 3 June 2000, Patricia (born 30 October 1957) died of breast cancer. In May 2005, Doris’ husband Paul died, reportedly of congestive heart failure.