Солор аралы: тарихы, халқы және географиясы

Кіріспе

Солор – Индонезияның Кіші Сунда аралдарындағы Флорес аралының шығыс шетінде, Солор архипелагында орналасқан жанартаулық арал. Аралда жүздеген жылдар бойы кит аулаумен айналысқан шағын халық тұрады. Олар адонара және ламахолот тілдерінде сөйлейді. Бұл аралда кем дегенде бес жанартау бар, аралдың ауданы 74,5 шаршы километр, ал 2020 жылғы халық санауы бойынша халқы 34 029 адамды құрады. 2022 жылдың ортасы бойынша ресми бағалау 35 891 адамды көрсетті.

Әкімшілік округтер

Арал үш ауданға (кекаматан) бөлінген, олардың аумағы (км²) және 2010 жылғы және 2020 жылғы халық санағы бойынша халық саны, сондай-ақ 2022 жылдың ортасы бойынша ресми бағалаулар төменде келтірілген. Бүкіл аралды Шығыс Флорес ауданы басқарады.

Атауы | Ауданы км² | 2010 жылғы халық санағы | 2020 жылғы халық санағы | 2022 жылдың ортасына дейінгі бағалау | Әкімшілік орталығы | Ауылдар саны | Пошта кодтары
---|---|---|---|---|---|---|---
Солор Барат (Батыс Солор) | 128.20 | 9,321 | 11,180 | 11,678 | Ритаебанг | 15 | 86272
Солор Салата (Оңтүстік Солор) | 31.58 | 4,841 | 6,874 | 7,418 | Калик | 7 | 86273
Солор Тимур (Шығыс Солор) | 66.56 | 12,879 | 15,975 | 16,795 | Менанга | 17 | 86271
Солор аралындағы жалпы саны | 226.34 | 27,041 | 34,029 | 35,891 | | 39 |

Еуропалық байланыстар тарихы

1520 жылы португалдықтар Малуку мен португалдық Малакка арасындағы транзиттік порты ретінде аралдың шығысындағы Ламакера ауылында сауда бекетін құрды. 1562 жылы доминикан дін қызметкерлері пальма ағашынан бекініс салған, оны келесі жылы явандық мұсылмандар өртеп жіберген. Бекініс қайта жаңартылып, мықтырақ материалдардан салынды және доминикандықтар жергілікті халықты христиан дініне өткізуді бастады. 1590 жылы португалдықтар мен христиандардың саны шамамен 25 000 адамды құрады. Дегенмен, португалдықтарға және олардың дініне қарсы бірнеше рет қарсылық көрсетілді; мысалы, 1598-1599 жылдары португалдықтар Солор аймағындағы көтерілісті басу үшін 90 кемеден тұратын флотты қолданды. Осы кезде саудагерлер мен дін қызметкерлерінің арасында жанжал туды, соның салдарынан саудагерлер Солордан шығып, Флорес аралындағы Ларантукаға қоныстанды. 1613 жылы голландтар келгенде, дін қызметкерлері алғашқы шабуылда қарсылық көрсетпей берілді және Ларантукаға әкелінді. Голландтар бекіністі сақтап қалды, бірақ португалдық порт сияқты үлкен пайда таппады. Екі командир португалдықтарға өткеннен кейін, олар Солорды голландтарға беріп қойды. 1636 жылы португалдықтарға голландтар шабуыл жасап, бекіністен бас тартуға мәжбүр етті. 1646 жылы голландтар бекіністі қайта басып алды. Жаңа командирлердің біріншісі жергілікті әйелге үйленгені үшін қызметтен алынды. Екінші командир португалдық командирді дуэльге шақырып, қаза тапты. 1648 жылы голландтар кетіп, доминикан дін қызметкерлері қайта оралды. 1851 жылы португал губернаторы Жозе Хоаким Лопес де Лима Лиссабоннан рұқсатсыз 200 000 флоринге Солорды және Португалияның билігінде болған Кіші Сунда аралдарының басқа да аймақтарын Нидерландқа сатты. Лиссабон сатуды мойындамады және Лопесті тұтқындады. Ол Еуропаға қайтып бара жатқанда қайтыс болды. 1854 жылдан бастап келісімдер қайта қарастырылды. Сату Лиссабон шартында бекітіліп, 1859 жылы ратификацияланды. Голландтар бекіністі аз күшпен басып алғанымен, 1869 жылы экономикалық себептермен одан бас тарды, бірақ ресми түрде Нидерландқа қарастырыла берді. 1942-1945 жылдары жапондық оккупацияда болды, бірақ кейіннен Шығыс Индонезия мемлекетінің құрамына еніп, 1949 жылы тәуелсіздік алған Біріккен Индонезия мемлекетіне қосылды.

In 1520, the Portuguese established a trading post in the village of Lamakera on the eastern side of the island as a transit harbor between Maluku and Portuguese Malacca. In 1562, Dominican priests built a palm trunk fortress which Javanese Muslims burned down the following year. The fort was rebuilt from more durable materials and the Dominicans commenced the Christianisation of the local population. By 1590 the Portuguese and Christian population numbered about 25,000. There were, however, repeated displays of resistance against both the Portuguese and their religion; in 1598–1599, for example, the Portuguese required an armada of 90 ships to put down a Solorese uprising. At this time, there was a conflict between the traders and the priests, so the traders left Solor and settled in Larantuka at Flores island. When the Dutch came in 1613, the priests surrendered at the first attack and were brought to Larantuka, too. The Dutch kept the fort, but did not make a profit close to the Portuguese port. After two commanders defected to the Portuguese, they gave up Solor. In 1636 the Portuguese were attacked by the Dutch and had to abandon the fort. In 1646 the Dutch occupied the fort again. The first of the new commanders was suspended, because he married an indigenous woman. The second commander challenged the Portuguese commander to a duel and was slain. In 1648 the Dutch left and the Dominican priests returned. In 1851 the Portuguese governor José Joaquim Lopes de Lima sold Solor and other areas of the Lesser Sunda Islands, which had been under Portuguese sovereignty, to the Netherlands for 200,000 florins without authorization from Lisbon. Lisbon did not recognise the sale and had Lopes arrested. He died on the way back to Europe. From 1854 the agreements were renegotiated. The sale was finally confirmed in the Lisbon Treaty and was ratified in 1859. Although the Dutch occupied the fort with a small force, the occupation was withdrawn again in 1869 for economic reasons but the official affiliation to the Netherlands remained. It was under Japanese occupation between 1942 and 1945, but along with the state of East Indonesia was later annexed into the United States of Indonesia with independence in 1949.