Вильгельм Фридрих Випрехт: Неміс дирижері мен музыкалық жаңарушы
Wilhelm Friedrich Wieprecht
Вильгельм Випрехт (1802-1872) – неміс дирижеры, композитор, өнертапқыш. Дрезденде музыкалық білімі алған, Лейпциг оркестрінде өнер көрсеткен. Музыка тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс дирижері (1802–1872)
German conductor (1802–1872)
Вильгельм Фридрих Випрехт (8 тамыз 1802 – 4 тамыз 1872) – неміс музыкалық дирижері, композиторы және өнертапқыш.
Wilhelm Friedrich Wieprecht (8 August 18024 August 1872) was a German musical conductor, composer and inventor.
Ерте өмір
Випрехт Ашерслебенде дүниеге келді, ол қала музыканты Фридрих Якоб Випрехттің үлкен ұлы болды. Оның әкесі Кавиццоу карабин полкінде ат әскері және трубашы болған. Өзінің өмірбаянына сәйкес, Випрехт кішкентай кезінен бастап әкесінен дерлік барлық үрмелі аспаптарда ойнауды үйренді. Дегенмен, әкесі оның әсіресе скрипкада шебер болуын қалады, сондықтан 1819 жылы ол Дрезденге барып, композиция және скрипканы оқыды, бір жылдан кейін Лейпциг қалалық оркестрінде орын алды, сонымен қатар опера және әйгілі Гевандхаус оркестрлерінде де ойнады. Оркестрде скрипка мен кларнетте ойнаумен қатар, ол тромбонда жекелеген өнер көрсетулер жасады. 1824 жылы ол Берлинге барып, патшалық оркестрдің мүшесі болды және сол жылы патшаның камералық музыканты болып тағайындалды. Берлиндегі тұруы Випрехтке әскери музыкадағы өнерін дамытуға кең мүмкіндік берді, оның даңқы негізінен осыған байланысты. Оның бірнеше маршы ертеде полк оркестрлері қабылдады, ал одан да масштабты әскери шығарма Гаспаро Спонтинидің назарын аударды, ол оны өз үйіне жақын қонақ ретінде шақырды.
Wieprecht was born at Aschersleben, where he was the oldest son to town musician, Friedrich Jacob Wieprecht. His father was a cavalryman and trumpet player in the Quitzow Carbine Regiment. According to his autobiography, from a young age Wieprecht learned from his father to play on nearly all wind instruments. It was in violin playing, however, that his father particularly wished him to excel; and in 1819 he went to Dresden, where he studied composition and the violin to such good purpose that a year later he was given a position in the city orchestra of Leipzig, playing also in those of the opera and the famous Gewandhaus. Asides playing the violin and clarinet in the orchestra, he also gave solo performances on the trombone. In 1824 he went to Berlin, where he became a member of the royal orchestra, and was in the same year appointed chamber musician to the king. His residence at Berlin gave Wieprecht ample opportunity for the exercise of his genius for military music, on which his fame mainly rests. Several of his marches were early adopted by the regimental bands, and a more ambitious military composition attracted the attention of Gasparo Spontini, at whose house he became an intimate guest.
Кейінгі мансап
Кейін ол әскери музыкалық аспаптардың кемшіліктерін жою мақсатымен акустиканы зерттей бастады. Нәтижесінде, ол мыс аспаптардың клапандарын жақсартып, оларды неғұрлым дұрыс акустикалық принциптерге сүйеніп жасады, соның арқасында дыбыстың күші мен тазалығы арта түсті. Аспап жасаушы Иоганн Готфрид Морицпен бірге ол бас тубаны, немесе бомбордонды ойлап тапты, бұл бас партияларына одан да зор көркемдік пен қуат беруге арналған еді. Осы өнертабыстары үшін 1835 жылы Берлин Корольдік академиясы оны құрметпен марапаттады. Оның жетілдірілген мыс аспаптары неміс әскери оркестрінің құрамында жұмыс істеді және Азамат соғысы кезінде Нью-Йоркте жоғары бағаланды. 1838 жылы пруссия үкіметі оны барлық гвардиялық оркестрлердің бас директоры етіп тағайындады. Сол жылы император Николай I-нің сапары қарсаңында өткен бірнеше оркестрдің тамаша өнеріне берілген құрмет ретінде оған арнайы форма киім сыйланды. 1843 жылы ол 10-шы Конфедерациялық армия корпусының оркестрлерінің бас директоры болды және осы кезден бастап Германияда және одан тыс жерлерде әскери музыканың дамуына зор ықпал етті. Ол классикалық композиторлардың симфонияларын және увертюраларын әскери аспаптарға бейімдеуді алғаш рет ұйымдастырды, сондай-ақ Германияда және басқа елдерде оркестрлік музыканы кеңінен танымал етуге үлкен үлес қосатын әскери оркестрлердің ашық ауадағы концерттік орындарын ұйымдастырды. Оның ұйымдастырған Бетховеннің «Витория шайқасы» қойылымында, бақтың әртүрлі бөліктерінде орналасқан трубашылар сигнал берді, ал зеңбіректердің оқтары нағыз қарудан атылды, бұл үлкен сенсация тудырды. Германиядағы үлкен еңбегінен басқа, 1847 жылы ол Түркиядағы, ал 1852 жылы Гватемаладағы әскери музыканы қайта ұйымдастырды. Ол әскери әндерді, сондай-ақ көптеген марштарды жазды және өзінің сүйікті тақырыбы туралы Берлин музыкалық басылымдарына жиі мақалалар жариялады. Випрехт – мейірімді, жақсы мінезді және жомарт адам болды, ол кедей музыканттарға көмек көрсету үшін құрылған көптеген қайырымдылық қорлармен байланысты болды. Людвиг Буслер оның шәкірттерінің бірі еді. Випрехт реформалаған немесе оның идеяларына ықпал еткен жүздеген атты әскери оркестрлердің ішінде бүгінде Стокгольмдегі «Өмірлік гвардия драгундарының музыкалық корпусы» ғана сақталған.
He later began to study acoustics in order to correct the deficiencies in military musical instruments. As a result, he improved the valves of the brass instruments by constructing them on more sound acoustic principles, greatly increasing the volume and purity of their tone. Together with the instrument builder Johann Gottfried Moritz, he also invented the bass tuba, or bombardon, in order to give greater richness and power to the bass parts. In recognition of these inventions he was, in 1835, honoured by the Royal Academy of Berlin. His improved brass instruments worked in tandem with his German military band instrumentation, and was respected for it in New York during the civil war. In 1838 he was appointed by the Prussian government director general of all the guards' bands, and in recognition of the magnificent performance by massed bands on the occasion of the emperor Nicholas I's visit the same year, was awarded a special uniform. In 1843 he became director general of the bands of the 10th Confederate army corps, and from this time exercised a profound influence on the development of military music throughout Germany, and beyond. He was the first to arrange the symphonies and overtures of the classical masters for military instruments, and to organize those outdoor performances of concert pieces by military bands which have done so much to popularize band music in Germany and elsewhere. The performance arranged by him of Beethoven's "Battle of Vittoria", in which the bugle calls were given by trumpeters stationed in various parts of the garden and the cannon shots were those of real guns, created immense sensation. Besides the great work he accomplished in Germany, in 1847 he reorganized the military music in Turkey and, in 1852, in Guatemala. He composed military songs as well as numerous marches, and contributed frequently on his favourite subject to the Berlin musical papers. Wieprecht was a man of genial, kindly and generous nature, and was associated with many charitable foundations established for the benefit of poor musicians. Ludwig Bussler was one of his pupils. Of the hundreds of mounted military bands reformed by Wieprecht or influenced by his ideas, only the Life Guards' Dragoon Music Corps in Stockholm remains.