Эдвард Гринхоу: Англиялық дәрігер, эпидемиолог және қоғамдық денсаулық сақтаушысы

Кіріспе

Эдвард Гринхоу (1814 – 22 сәуір 1888) – ағылшын дәрігері, эпидемиолог, санитар, статистик, клиник және лекция оқыған адам.

Өмір жолы және мансабы

Гринхоу 1814 жылы Норт-Шилдсте дүниеге келді. Эдинбург пен Монпельеде медициналық білімін алғаннан кейін, ол осы қалада әкесімен бірге тәжірибе жинады. Оның әкесі, әкесінің әкесі және ағасы Томас Майкл Гринхоу – барлығы дерлік дәрігерлер болған. Бастапқыда хирург болған Гринхоу мен оның ағасы Томас Солтүстік Англия Медициналық қауымдастығының мүшелері болды, ал Эдвард 1841 жылы президенттік лауазымды атқарды. Эдвард Хедлэм Гринхоу Ньюкасл-апон-Тайнда он сегіз жыл бойы тәжірибе жинады және санитария мәселелерімен көп айналысты, Тайнемут қалалық кеңесінің мүшесі және Денсаулық сақтау кеңесінің төрағасы болды. 1852 жылы Гринхоу Абердин университетінің Король колледжінде медицина ғылымдарының докторы дәрежесін алып, 1853 жылы Лондонға консультант-дәрігер ретінде орналасты. Бірнеше жыл бойы ол қоғамдық денсаулық сақтаумен байланысты жұмыстармен айналысты, бұл тақырып бойынша Санкт-Томас ауруханасында лекция оқыды (елдегі осындай алғашқы тағайындама). Гай ауруханасы оның қарамағында болды. Гринхоу сол жерде Томас Аддисонмен танысып, Аддисонның кітабындағы науқастарды өмірден озғанға дейін көрді. Ол сондай-ақ Уильям Галлмен танысты, ол Уильям Бэйлимен бірге Холера комитетін басқарды. Гринхоу Англияның белгілі бір аудандарындағы аурулардан болатын өлім-жітім туралы зерттеуін лекциялары үшін Денсаулық сақтау кеңесінің дәрігерлік қызметкері Джон Саймон парламенттік құжат ретінде жариялады. Осы зерттеуден алынған деректер 1858 жылғы Қоғамдық денсаулық туралы заңға негізделген болашақ жұмыстардың бастауы болды, осы кезде Саймон Тайлық Кеңестің дәрігерлік қызметкері болды. Гринхоу дифтерия (1859) және жұмыс істейтін адамдар арасындағы (кеншілер, ұнтақтаушылар, зығыршықтар және т.б.) өкпе аурулары бойынша зерттеулер жүргізді, соңғы тақырыпқа арналған есебі (1860-1861) үлкен қызығушылық тудырды. Саймон 1876 жылы Тайлық Кеңестің бас дәрігері лауазымынан кетті, ал лауазым жойылды: Гринхоу одақтасын жоғалтты. Саймон мен Гринхоу тазалықтың денсаулыққа әкелетініне, ал Ливерпульдегідей ластанудың Ұлыбританиядағы тиф және Азиялық холера эпидемияларының себебі екеніне сендірді. Үкімет Гринхоудың тұжырымдарын жоққа шығару үшін Уильям Генри Дунканды пайдаланды. Гринхоудың Тайлық Кеңестің дәрігерлік қызметкері ретінде жасаған түрлі есептері 1867 жылы цехтарды реттеу туралы заңға өзгерістер енгізуден бастап балалардың құқықтарын қорғауға ықпал етті. Бұл заң бойынша сегіз жасқа толмаған балаларды жұмысқа алуға тыйым салынды. 1859 жылы Гринхоу Корольдік дәрігерлер колледжінің мүшесі болды, ал 1861 жылы Миддлсекс ауруханасының көмекші дәрігері және медициналық мектепте қоғамдық денсаулық сақтау және медициналық құқық пәндері бойынша оқытушы болып сайланды. 1871 жылы ол дәрігер және медицина бойынша лекция оқыды; 1880 жылы қызметтен зейнетке шыққаннан кейін ауруханаға кеңесші дәрігер болып сайланды. Гринхоу Корольдік қоғамның мүшесі (1870) және көптеген медициналық қоғамдардың мүшесі болды. 1879-1881 жылдары ол 1867 жылы құрылған Лондон клиникалық қоғамының президенті болды. Ол дифтерия, созылмалы бронхит және Аддисон ауруы туралы еңбектердің авторы болды, оның Круандық лекцияларының тақырыбы (1875). Лекциялар Аддисон ауруы туралы екінші кітаптың негізі болды, ал Гринхоу 1881 жылғы Халықаралық медициналық конгрессте Аддисон ауруы туралы лекция оқыды: оның он бір науқасы болды. Ол темір және газдалған дәрі-дәрмектермен емдеудің жаңа әдісін енгізді, бұл емнің тиімділігін арттырып, өмірді ұзартты. Гринхоу бірнеше Корольдік комиссияда жұмыс істеді, оның төрағасы Лорд Кимберли (Кимберли графы) болды. Ол 1870 жылы құрылғаннан бастап өмірінің соңына дейін зейнетақыны ауыстыру жөніндегі кеңестің дәрігерлік қызметкері болды. 1859 жылдың мамырында Гринхоу Лондон эпидемиологиялық қоғамының төрағасы болды, оның негізін қалаушылардың бірі анестезиолог Джон Сноу болды. Гринхоу мен Сноу Ньюкасл ауруханасының ең "танымал дәрігерлері" болды, ол ақырында Гринхоудың ағасы, хирург доктор Томас Майкл Гринхоу құрған медициналық мектепке айналды. Сноудың жазбаларында 1857 жылдың қарашасында Гринхоу Лондонда тұрып, жұмыс істегені және Сноу бір науқасқа хлороформ берген кезде қатысқандығы жазылған. Гринхоу 1888 жылдың 22 сәуірінде Рейгеттегі үйіне қайтып келе жатып, зейнетақыны ауыстыру кеңесінің дәрігерлік қызметкері ретіндегі міндеттерін орындағаннан кейін, Чарлинг-Кросс станциясында кенеттен қайтыс болды.

Greenhow was born at North Shields in 1814, and after receiving his medical education at Edinburgh and Montpellier, he joined his father in practice in that town. His grandfather, father and uncle, Thomas Michael Greenhow, were all physicians. Initially a surgeon, Greenhow and his uncle Thomas were both members of the North of England Medical Association; Edward being president in 1841. Edward Headlam Greenhow practiced for eighteen years in Newcastle upon Tyne, and did much work on sanitation, becoming a member of the Town Council of Tynemouth and chairman of the Board of Health. In 1852 Greenhow graduated as M. D. at King's College, University of Aberdeen, and in 1853 established himself in London as a consulting physician. For some years he was largely engaged in work connected with public health, being appointed lecturer on this subject at St. Thomas's Hospital (the first appointment of the kind in the country). Across the road was Guy's Hospital. There Greenhow became acquainted with Thomas Addison, and saw the patients mentioned in Addison's book before they died. He also met William Gull, who with William Baly ran the Cholera Committee. An inquiry Greenhow undertook into mortality from diseases in certain districts in England, for his lectures, was published as a parliamentary paper by John Simon, medical officer of the Board of Health. The facts gathered in this inquiry were made the basis of future work arising out of the Public Health Act 1858, when Simon was medical officer to the Privy Council. Greenhow was engaged for inquiries into diphtheria (1859) and pulmonary disease among operatives (miners, grinders, flax dressers, etc. ), with a report on this latter subject (1860–1861) being of wide interest. Simon resigned in 1876 as Chief Medical Officer to the Privy Council, and the post was abolished: Greenhow had lost an ally. Simon and Greenhow were persuaded that cleanliness led to health, and that pollution, such as in Liverpool, was the cause of the plagues of typhoid and Asiatic cholera in Britain. The government used William Henry Duncan to undermine the conclusions of Greenhow. Greenhow's various reports as Medical Officer of the Privy Council were instrumental in the emancipation of children, beginning in 1867 with a change to the Workshop Regulation Act. This made it illegal to employ children under the age of eight. In 1859 Greenhow became a Fellow of the Royal College of Physicians, and in 1861 was elected assistant physician to the Middlesex Hospital and lecturer on the subjects of public health and medical jurisprudence in the medical school. In 1871 he became physician and lecturer on medicine; on his retirement from the acting staff in 1880 he was elected consulting physician to the hospital. Greenhow was a Fellow of the Royal Society (1870) and a member of many medical societies. In 1879–1881 he was president of the Clinical Society of London, which he had shared in founding in 1867. He was the author of works on diphtheria, chronic bronchitis, and on Addison's disease, the subject of his Croonian lectures (1875). The lectures became the subject of a second book on Addison's disease, and Greenhow delivered the lecture on Addison's disease at the International Medical Congress of 1881: he had had eleven patients of his own. He had pioneered treatment with iron and effervescing medicine which engineered a remission, and so prolonged life. Greenhow served on more than one Royal Commission, of which Lord Kimberley (Earl of Kimberley) was chairman. He was the medical officer to the Pensions Commutation Board from its formation in 1870 until the day of his death. In May 1859, Greenhow held the Chair of the Epidemiological Society of London, the establishment which had anaesthetist John Snow as one of its founders. Greenhow and Snow were the most "outstanding practitioners" at Newcastle Infirmary, which would eventually become a medical school, established by Greenhow's uncle, surgeon Dr Thomas Michael Greenhow. Snow's Case Books record that in November 1857, Greenhow was living and working in London and present whilst Snow gave chloroform to a patient. Greenhow was returning to his home at Reigate on the afternoon of 22 April 1888 after attending to his duties as medical officer to the Pensions Commutation Board when, while at Charing Cross Station, he died suddenly.

Отбасы

Гринхоу 1842 жылы В. Барнардтың жесір әйеліне үйленді, одан бір ұлы болды – Линкольн колледжінің, Оксфорд университетінің түлегі, Эрсдон шіркеуінің пасторы Э. Гринхоу. Ол 1857 жылы қайтыс болды, ал 1862 жылы Джозеф Хьюмнің екінші қызына, парламент депутатына үйленді, одан екі қызы дүниеге келді. Әйелдерге білім беру мүмкіндіктерін кеңейту үшін еңбек еткен Фрэнсис Луптон (Гринхоу) оның бірінші туысы болды.

Шығармалары

"Тайнемуттегі холера" 1831, 1832, 1848, 1849 және 1853 жылдары. "Қоғамдық денсаулық журналы" және т.б., 26-бет [Лондон, 1855 ж.] басылымынан қайта басылған. "Англия халқының санитарлық жағдайына қатысты құжаттар", 1858 ж. Греггтің "Демографияның ізашарлары" еңбегінде қайта басылған. Лондон, 1860 ж. Корольдік кеңестің медициналық сарапшысының есебі. Лондон, 1861 ж. Аддисон ауруы туралы. Дж. В. Рош, 68 Парадайс-стрит, Ротерхит, Лондон, 1866 ж. Аддисон ауруы туралы, 1875 жылғы Круниандық лекциялар. Суреттермен және жағдайлар туралы есептермен қайта қаралып, толықтырылған. Лондон, 1875 ж. Бронхит және онымен байланысты аурулар туралы. Екінші, кеңейтілген басылым. Лондон, 1978 ж. Созылмалы бронхит, әсіресе подагра, эмфизема және жүрек ауруларымен байланысты. Мидлсекс ауруханасында оқылған клиникалық лекциялар. Лондон, 1869 ж. Дифтерия туралы, 1860 ж. Лондон обасы мысалында эпидемиялық ауруларды зерттеу туралы. Мақала және т.б., 24-бет. Т. Ричардс, Лондон, 1858 ж. Өкпе ауруларының патологиясын көрсететін жағдайлардың үшінші сериясы, шаңды жұмыс орындарында жұмыс істейтін белгілі бір жұмыскерлер арасында жиі кездеседі. 18-бет. Дж. Э. Адлард: [Лондон] 1868-69 жж. Os Calcis-тің хирургиялық жолмен алынып тасталуы туралы байқаулар; H.M.G. жағдайларымен, алғаш рет "Британдық және шетелдік медициналық-хирургиялық шолу" журналында Т.М. Гринхоудың J.E. Эриксенге жолдаған хатымен бірге жарияланған. Лондон, Ньюкасл-апон-Тайн [басылған], 1858 ж.