Елизавета I патшайымының Ирландиядағы өкілі – Джон Перрот

Кіріспе

Король Елизавета I-нің Лорд-орынбасары сэр Джон Перрот (7 қараша 1528 – 3 қараша 1592) – Уэльстің ақсүйек тегінен шыққан, Тюдорлар Ирландияны жаулаған кезде Англия королевасы Елизавета I-нің басшылығымен Ирландияның Лорд-орынбасары болған адам. Бұрын ол король Генрих VIII-нің заңды емес ұлы деп есептелген, бірақ қазіргі тарихшылар бұл пікірмен келіспейді. Сэр Джон Перрот – Тюдор Ұлыбританиясы мен Ирландиясында ерекше билікке және ықпалға ие болған тұлға. 1528 жылы Хаверфордвестке жақын жерде дүниеге келген ол байлық пен билікті мұра етті – Перроттардың әулеті ғасырлар бойы Батыс Уэльсте осы екі нәрсені жинақтаған – және ағылшын сарайының құрметіне ие болды.

Өзінің ұлы оны "өте ызалы" және "ешқандай қиындыққа шыдай алмайтын" адам деп сипаттады. 1571 жылы ол Мюнстердің президенті ретінде Ирландияға көтерілісті басу үшін жіберілді, сол кезде ол көптеген лауазымдарды иеленген болатын. Оның әдістері әдетте зорлыққа толы болды – ол 800-ден астам көтерілісшіні дарға асты, бірақ екі жылдан кейін міндетін орындай алмағандықтан отставкаға кетті.

Батыс Уэльске оралғаннан кейін ол өзін байытумен және өзін-өзі даңқтап, Кару және Лагарн қамалдарын кеңейтіп қайта жарақтап, өзіне сәнді үйлер салды. 1584 жылы ол Ирландияға Лорд-депутаты ретінде оралды, оның міндеті – ирландтарды басып тастап, олардың жерін отарлау болды. Тағы да сәтсіздікке ұшырап, ол қайта оралды, көптеген жауы оны адалсыздықпен айыптады және 1592 жылы Лондон мұнарасында, мүмкін уланудан қайтыс болды.

Ерте өмір

Перро 1528 жылдың 7 қарашасы мен 11 қарашасы аралығында, шамамен, Уэльстің оңтүстік-батысындағы Пемброкширдегі Хаверфордвест маңындағы Гарольдстон сарайындағы отбасылық орында дүниеге келген. Ол Томас Перроттың (1504/05–1531) және Мэри Берклидің (шамамен 1511–шамамен 1586) – Глостерширдің Торнбери қаласының Джеймс Берклидің (шамамен 1515 жылы қайтыс болды) қызының жалғыз ұлы болды. Оның екі әпкесі болды: Джейн, Пиктон қамалының 1-ші баронеті сэр Джон Филиппске үйленген, және Элизабет, Гогердданның Джон Прайсына үйленген. Перро өзінің куәлігінше, Пемброкширдің батыс жағалауында орналасқан Сент-Дэвидс кафедралық мектебінде білім алған. Перро темпераменті мен сыртқы келбеті бойынша Генрих VIII-ге ұқсады, және ол марқұм корольдың заңды емес ұлы деп кеңінен сенеді. Бұл сенімнің негізгі көзі – Перротты ешқашан білмеген және өз жағдайын дәлелдеу үшін екінші қол мәліметтерді пайдаланған сэр Роберт Наунтон (Перроттың немересі Пенелопаның күйеуі) болды. Бұл жағдайды әлсіздететін фактор – Перрот Мэри Берклидің бірінші емес, үшінші баласы болғаны және оның корольмен шешуші уақытта бірге болғаны туралы жазбалардың жоқтығы. Бұл Перро өзінің патшалық тегін жариялағандығын көрсетеді. Алайда, Хоптон Перроттың түрмеге қамалуына он сегіз ай бұрын патшайымнан қызметтен алынғандықтан, ол Перроттың сол жерде бұл талапты айтқанын естімеген болуы мүмкін. Перро Уильям Паулеттің, Винчестердің 1-ші маркизінің үйіне қосылып, осылайша Генрих VIII-ге жол таба алды. Корольдің 1547 жылдың қаңтарындағы қайтысынан кейін оның жолы тоқтап қалды, бірақ келесі айда Генрихтің мұрагері Эдуард VI-ның тәж кию рәсімінде ол рыцарь атағын алды. 1551 жылы Перро Пемброкширдің жоғары шерифі болып тағайындалды, ал сол жылдың маусым айында Франция королі Генрих II-нің жас қызы Валуалық Элизаветаға Эдуард VI-ның үйленуі үшін жіберілген Нортгемптонның 1-ші маркизі Уильям Паррдың сүйемелдемесімен Францияға сапар шекті. Перроның рыцарьлық шеберлігі мен аңшылық дағдылары король Генрихті таң қалдырды, ол оны сыйлықпен ұстауға тырысты. Перро бұл ұсыныстан бас тартты, бірақ Англияға оралғаннан кейін оның қарыздары француз королі төледі. Мэри I билігі кезінде Перро ағасы Роберт Перротпен бірге Уэльстегі үйінде еретиктерге пана бергені үшін қысқа мерзімге қамауға алынды. Бостандыққа шыққаннан кейін ол Пемброк графына Оңтүстік Уэльсте еретиктерді іздеуге көмектесуден бас тартты, бірақ 1557 жылы Францияда Сент-Квентин қамалын басып алу кезінде сол графқа қызмет етуге келісті. Перро Кареу қамалы мен жерін мұра етті. Елизавета I билігінің басында Оңтүстік Уэльстің теңіз қорғанысы оның қамқорлығына тапсырылды. Оның жолы 1562 жылы жалғасты, ол Пемброкшир рыцары болып сайланды. Ол 1547 жылы Кармартеншир, 1553 және 1555 жылдары Сандвич, 1559 жылы Уорэм (бәлкім, оның бұрынғы қолбасшысы Бедфордтың 2-ші графының Роджерс отбасына жасаған қысымының нәтижесінде), 1563 жылы Пемброкшир және 1589 жылы Хаверфордвест парламентінің мүшесі болды.

Perrot was born between 7 November and 11 November 1528, probably at the family seat of Haroldston Manor near Haverfordwest in Pembrokeshire in the south west of Wales. He was the only son of Thomas Perrot (1504/05–1531) and Mary Berkeley (c.1511–c.1586), the daughter of James Berkeley (died c. 1515) of Thornbury, Gloucestershire. He had two sisters: Jane, who married Sir John Philipps, 1st Baronet of Picton Castle, and Elizabeth, who married John Price of Gogerddan. Perrot was educated, according to his own testimony, at the cathedral school in St Davids, on the western coastline of Pembrokeshire. Perrot resembled Henry VIII in temperament and physical appearance, and it was widely believed that he was the bastard son of the late King. The main source for this belief was Sir Robert Naunton (husband of Perrot's granddaughter, Penelope), who had never known Perrot and used second hand accounts to make his case. The case is weakened by the fact that Perrot was Mary Berkeley's third child, not her first, and that she and the King are not recorded to have been in the same place at the crucial time. suggesting that Perrot himself asserted his royal paternity. However, Hopton had been removed from office by the Queen eighteen months prior to Perrot's imprisonment, so he could not have overheard Perrot make the claim there. ]] Perrot joined the household of William Paulet, 1st Marquess of Winchester, and thereby gained his introduction to Henry VIII. His advancement faltered on the death of the King in January 1547, but in the following month he was knighted at the coronation of Henry's successor, Edward VI. In 1551, Perrot was appointed High Sheriff of Pembrokeshire, and in June of the same year he visited France in the train of William Parr, 1st Marquess of Northampton, who had been sent to arrange Edward VI's betrothal to Elisabeth of Valois, the young daughter of Henry II of France. Perrot's skill as a knight and in the hunt fascinated King Henry, who sought to retain him for reward. Perrot declined, but on his return to England his debts were paid by the French Crown. During the reign of Mary I, Perrot suffered brief imprisonment in the Fleet with his uncle, Robert Perrot, on a charge of sheltering heretics at his house in Wales. Following his release, he declined to assist the Earl of Pembroke in seeking out heretics in south Wales, but in 1557 was content to serve the same Earl at the capture of Saint Quentin in France. Perrot inherited the castle and lordship of Carew. At the beginning of Elizabeth I's reign the naval defence of South Wales was entrusted to his care. His advancement continued in 1562, when he was elected Knight of Pembrokeshire. He served as member of parliament for Carmarthenshire in 1547, Sandwich in 1553 and 1555, Wareham in 1559 (presumably through pressure exerted on the Rogers family by the 2nd Earl of Bedford, his former commander), Pembrokeshire in 1563, and Haverfordwest in 1589.

Мюнстер

1570 жылы Перро Ирландияның Мунстер провинциясының лорд-президенті лауазымын, негізінен, тартымсыздықпен қабылдады, осы кезде Десмонд көтерілістерінің біріншісі өрістей бастаған еді. Ол келесі жылдың ақпан айында Уотерфордқа қонды және қатал әрі қиын науқанда провинцияны бейбітшілікке келтірді. Бас көтерілісші Фитцморис үкімет әскерінен біраз уақыт бойы жасырынып жүрді. Бір қорқынышты оқиғада, елу көтерілісші өлтірілген соң, Перро жауларын қорқыту үшін олардың басын кесіп, Килмаллок қаласының базарына іліп қойды. Фитцморис әлі де мойынсұнудан бас тартты, ал Перро оған жеке шайқасқа шақырды, бірақ көтерілісші: «Егер мен сэр Джон Перротты өлтірсем, Англия королевасы осы провинцияға тағы бір президент жібере алады; ал егер ол мені өлтірсе, менің орнымды басатын немесе мен сияқты басқаратын адам жоқ» деп жауап берді. Перроның бұл шақыруы патшаның ең салмақты қызметкерлерінің наразылығын тудырды, және ол асығыс шешімдер қабылдауға бейім екені, көтерілісшілер оның күшінен он есе көп болғанда оған шабуыл жасағанда, бірақ көтерілісшілер шағын атты әскерін үлкен патша әскерінің алғы шебі деп жаңылысқанда расталды. Бірақ 1572 жылы, көтерілісшілердің бекінісі Кастлмейнді екінші рет сәтті қоршағаннан кейін, Фитцмористің мойынсұнуымен оның әрекеттері дұрыс екені дәлелденді. Президенттік қызметін атқару кезінде Перро 800-ден астам адамды дарға асуға рұқсат берді, олардың көпшілігі әскери заңмен жазаланды. Көтерілістен кейін ол Фитцмористің жоғары тұрған азаматы, Десмонд графының Мюнстердің бас дворяны ретінде қайта орналасуын сынады. Ол өзінің қайтарылуын сұрады, бірақ бұл бекер болды және 1573 жылдың шілдесінде ол Ирландиядан рұқсатсыз кетіп қалды. Сотқа келгеннен кейін ол қызметінен кетуіне рұқсат алды, ал оның орнын сэр Уильям Дрюри басты.

Уэльс

Перро Уэльске, "елдік өмір салғанды және қарыздан сақтануды" ниет етіп, Керьюге оралды. Ол Уэльс теңіздерінің вице-адмиралы және Маркалар кеңесінің мүшесі болып тағайындалды, сондай-ақ Хаверфордвест қаласының мэрі қызметін атқарды (1575–77). Жеке меншігінде ол бірнеше қамалдарды сарайларға айналдырып, жерлерін жақсартты, бірақ оның жерді жалға берудегі және қоршау жасау амалдарына қатысты үнемі шағымдар түсіп тұрды. 1578 жылы Перротты оның орынбасары адмирал Ричард Вон тирандық жасады, әділеттілікті бұзды және қарақшылармен сөз байласты деген айып тақты. Бұл айыптаулар көбінесе артық айтылған болуы мүмкін, алайда Перрот патшайымның сенімін сақтап қалды: сол жылы ол Пемброкширде қарақшылыққа қарсы комиссар болып тағайындалды, ал келесі жылы Ирландия жағалауында испандық кемелерді тоқтатуға міндеттелген теңіз эскадрильясына басшылық етуге бекітілді. 1579 жылы Ирландияға сапары барысында ол бір қарақшы кемесін Фландрия жағалауына дейін қуды да, командирі Дерифольдты тұтқынға алды. Темза сағасына жақындағанда Перроттың кемесіне дауыл соқты. Кемедегілердің барлығы өлімге дайындалып тұрғанда Перрот ұлы Томасқа былай деді: "Жарайды, жігіт, Құдай сені қабыл етсін және мен саған бата беремін. Егер сен жағада болып, патшайымның кемесі аман болса, онда мен өзім туралы одан да аз уайымдайтын едім". Кеме Дерифольдтың шеберлігі арқасында құтқарылды, ал Перроттың тілегімен патшайым оны кешірді. 1583 жылы Перроттың ұлы Томас Дороти Деверьоға (Уолтер Деверьо, Эссекс графының қызы және Роберт Дадли, Лестер графының келіні) үйленді. Бұл одақ Перроттың саяси беделін нығайту мақсатымен жасалғаны сөзсіз, бірақ нәтижесі кері болды: патшайым, үйленуге оның рұқсаты алынбағандықтан, Перрот пен Лестердің әйелі Леттис Ноллис арасында сөз байласу болды деп күдіктеніп, қатты ашуланды.

Ирландияның лорд-орынбасары

1584 жылы Перро Ирландияның лорд-депутаты болып тағайындалды, екі жыл бұрын королева Англияға шақырған лорд Грей де Уилтонның орнын басты. Оның басты міндеті – Оңтүстік Мюнстер провинциясында плантация құру, бұл отаршылдық саясаттың маңызды күшеюі еді. Тақ, жақында жеңілген Десмонд графының тәркіленген жерлерінен жерді номиналды жалдауға тырысты – кейбіреулері, ағылшын фермерлері мен жұмысшыларын қала салу және жерді өңдеу үшін орналастыру шартымен. Оңтүстікке аттанбас бұрын, Перро шотландтық Маклеан және Макдональд кландарының Сомхоаль Буид Мак Домхнайлмен одақтасып, Солтүстік Ольстер провинциясына шабуыл жасағанын естіді. Перро шотландтарға қарсы тұру үшін Пэльден Солтүстікке Корольдік ирланд армиясының жасағын аттандырды, бірақ Сорли Бой Шотландияға шегініп, олардан қашып құтылды, кейін күш-қуатымен қайтып келді. Елизавета орынбасарын осындай қымбат және ойсыз науқанды бастағаны үшін айыптады, бірақ 1586 жылға қарай Перро Сорли Бойды өзара тиімді бағынуға жеткізді. Осы шамада Перро Ратмуллан қаласында Хью Ро О'Доннеллдің ұрлануына рұқсат берді, О'Доннелл кланының басшысының мұрагері (ол Лоу Свиллидегі тікелей сауда кемесінде шарапты татып көруге шақырылып, содан кейін кабинаға қамалып, Дублин қамалына жеткізілді), бұл қадам таққа Донегал графтығының ирланд кландарына қатысты белгілі бір ықпал берді. Перроның Солтүстік стратегиясы Ферманаг лорды Хью Магуайрдың бағынуын қамтамасыз етті. Мюнстер плантациясы Джеральдин бүлікшілерімен байланысты жер иелерінің сот процестеріне байланысты баяу басталды. Батыста Перро 1585 жылы Коннахт провинциясының құрамын жетілдіру арқылы сәттілікке жетті, бұл тақ пен жер иелері арасындағы ерекше келісімшарт болды, оған сәйкес королева жер тегі мен жалға алушылардың төлемдерін реттеу үшін белгілі бір жалдау ақысын алды. Сол жылы Дублинде 1569 жылдан бері алғаш рет парламент шақырылды, Гелл лордтарының қатысуына үлкен үміт артылды. Сессиялар көңіл көншітпеді: Дезмондты соттау актісі (бүлікшінің иеліктерін Таққа беру) қабылданғанымен, заң шығарудың амбициялық жоспары қиындықтарға ұшырады, әсіресе Пойнингс заңын тоқтата тұру мәселесінде. 1587 жылы парламенттің екі палатасындағы фракциялардың ықпалына (ормонд графының үлкен рөлімен) қатты наразы болған Перро Англияға қайта шақыруды өтінді. Перроның үкіметтегі әріптестерін аяусыз сынауы оған көптеген жауларды әкелді. Санкт-Патрик соборының кірістерін екі колледжді қаржыландыруға бағыттап, Дублин архиепископы Адам Лофтуспен ұзаққа созылған дауға себеп болды, Перро лорд-канцлер ретінде прелаттың әкімшілік билігіне араласуымен оны қасақана шиеді. Ол Бингемнің Коннахт үкіметіне де араласты, кеңес хатшысы сэр Джеффри Фентонды қарыз үшін түрмеге қамады, және 1587 жылдың мамырында қарт Найт Маршал сэр Николас Багенелді кеңес залында ұрып-соққаны үшін айыпталды, бұл оқиға оның жаулары оның маскүнемдігінен деп кінәлады. 1588 жылдың қаңтар айында Елизавета Перроның қайта шақыру туралы өтінішін қабылдады. Алты айдан кейін, Армада төтенше жағдайдың ең жоғары нүктесінде, оның орнын сэр Уильям Фицвильям басты.

In 1584 Perrot was appointed Lord Deputy of Ireland, to replace Lord Grey de Wilton who had been recalled to England by the Queen two years earlier. His chief task was to establish the plantation of the southern province of Munster, a significant escalation of colonial policy. The Crown sought to parcel out lands at nominal rents from the confiscated estates of the lately defeated Earl of Desmond – some — on condition that the undertakers plant English farmers and labourers to build towns and work the land. Before he had time to begin in the south, Perrot got wind of raids into the northern province of Ulster by the Scottish clans Maclean and MacDonald in alliance with Somhairle Buidhe Mac Domhnaill. Perrot marched a contingent of the Royal Irish Army north from the Pale to confront the Scots, but Sorley Boy evaded them by retreating to Scotland, only to return later with reinforcements. Elizabeth roundly abused her deputy for launching such an expensive and unadvised campaign, but by 1586 Perrot had brought Sorley Boy to a mutually beneficial submission. At about this time Perrot also sanctioned the kidnapping at Rathmullan of Hugh Roe O'Donnell, Tanist to the Chief of the Name of Clan O'Donnell, (who was lured to a wine tasting on a merchant ship anchored in Lough Swilly and then sealed in a cabin and brought to imprisonment in Dublin Castle), a move which gave the crown some leverage over the Irish clans of County Donegal. Perrot's northern strategy also secured the submission of Hugh Maguire, Lord of Fermanagh. The plantation of Munster got off to a slow start in the face of lawsuits brought by landowners associated with the Geraldine rebels. In the west, Perrot did have success in 1585 by perfecting a composition of the province of Connaught, an unusually even handed contract between the Crown and landowners by which the Queen received certain rents in return for settling land titles and tenant dues. In the same year a parliament was convened at Dublin, the first since 1569, with great hopes expressed upon the attendance of the Gaelic lords. The sessions proved a disappointment: although the act for the attainder of Desmond (clearing the escheat of the rebel's estates to the Crown) was passed, the ambitious schedule of legislation ran into difficulty, particularly over the suspension of Poynings' Law. At the prorogation in 1587, Perrot was so frustrated with the influence of factions within both houses of parliament (orchestrated to a large degree by the Earl of Ormond) that he begged to be recalled to England. Perrot's unsparing criticism of his associates in government made him numerous enemies. His plan for the conversion of the revenues of St. Patrick's Cathedral to fund two colleges led to a sustained quarrel with the Archbishop of Dublin, Adam Loftus, which Perrot wilfully aggravated by his interference with the prelate's secular authority as Lord Chancellor. He also interfered with Bingham's government of Connaught; caused the council secretary Sir Geoffrey Fenton to be imprisoned for debt; and in May 1587 was accused of striking the elderly Knight Marshal, Sir Nicholas Bagenal, in the council chamber, an incident his enemies blamed on his drunkenness. In January 1588 Elizabeth granted Perrot's request for recall. Six months later, at the height of the Armada emergency, he was succeeded by Sir William Fitzwilliam.

Қирату

Перро Англияға оралғаннан кейін 1589 жылы Хаверфордвесттен парламент мүшесі болып сайланды және Тайлық кеңеске тағайындалды, онда ол Дублиндегі кеңестің бірнеше мүшесімен хат алмасып, Ирландия мәселелеріне деген қызығушылығын сақтады. Дегенмен, оның жаулары оған қарсы жұмыс істеді. Испания армадасын жеңгеннен кейінгі қызу саяси күрес барысында, ол бұрынғы дін қызметкері және сотталған тұтқын Сэр Деннис О’Роганның Ирландияда жасаған айыптауларына негізделген мемлекетке қарсы қылмыс жасады деген айып тақты. Дәлел ретінде Перроның лорд-депутат ретінде (қолы қойылған хаттары арқылы) Испания королі Филипп II және Парма герцогына жолдаған хаттары ұсынылды, онда Англия, Уэльс және Ирландияның болашақ билігі туралы сенімсіз уәделер берілген. Фицвильям Дублинде айыптаулар бойынша тергеу жүргізді, бірақ О’Роганның жалған құжаттар жасағаны туралы мәліметтер тез тарады және бір кезде айыптаулар сенімді дәлелдердің болмауына байланысты сәтсіз аяқталуға жақын болды. Бірақ мәселені осылай қалдырудың орнына, Фицвильямды ұялтатын процедура ретінде, айыптаулардың бастапқыда қалай көтерілгенін анықтау туралы шешім қабылданды (мүмкін, Перроның ықпалымен). Тергеу Дублинде, Дублин кеңесіндегі Перроның жақын достарынан – Николас Уайттан (Ирландиядағы Ролл шебері), Чарльз Калторптан (Бас прокурор) және Николас Уолштан (Халық палатасының бұрынғы спикері) құралған комиссия тарапынан жүргізілді. О’Роган осы комиссия мүшелері тарапынан азапталғанын мәлімдеді, ал Фицвильямге патшайымның қатаң бұйрығымен бастапқы тергеуді қайта бастау және қорытындыларын Лондонға, Тайлық кеңеске жіберуге нұсқау берілді. Перро үшін дағдарыс сәті туды, өйткені оның бұрынғы хатшысы Генри Берд оның жеке әңгімелерде патшайымға қарсы қатыгез тіл қолданғаны туралы айыптаулар жасады. Сондай-ақ, ол 1589 жылы Сэр Брайан О’Рурк көтерілісі (кейіннен Шотландиядан ұсталып, Лондонға асылған) туралы алдын ала білгені үшін айыпталды, бұл көтеріліс Бингемнің Коннахт үкіметі кезінде болған. Перро Лондон мұнарасына қамалып, 1592 жылы бас сатқындық айыбымен арнайы комиссия алдында сотталды. О’Роганның хаттары мен О’Рурк көтерілісіне қатысты дәлелдер айыптау ісінде маңызды рөл атқарды, бірақ ең айқын дәлел Перроның Елизавета патшайым туралы айтқан сөздері болды: «Құдайдың атымен, осылай қарапайым, төменгі әйелге қызмет ету, егер мен христиан әлемінің кез келген ханзадасына қызмет етсем, мен осылай қабылданбас едім». Бұдан әрі, ол бірнеше рет оның заңдылығын сынағандығы дәлелденді. Перро өзінің адалдығын жариялап, прокурордың қатал сөзіне жауап ретінде: «Сөздермен адамдардың өмірін тартып аласыздар» деп айқайлады. Бірақ оның қорғанысы ыңғайсыздыққа ұшырады және қазылар алқасы кінәлі деп шешім шығарды. Үкім шығару бірнеше айға кейінге шегерілді, себебі патшайымнан кешірім күтілді, бірақ Перро сол жылдың қыркүйек айында мұнарада қайтыс болды. Елизавета оны кешіруді ниеттенгені белгісіз, бірақ оның тұтқыннан босатылуын күтіп уланғаны туралы күмәндар бар. Перроның түрмеге қамалуынан кейін, оның ирландтық жақтастары кеңес орындарында ағылшын тағайындалғандармен алмастырылды, олар протестантизмді мемлекетпен толық теңестірді және Гелл Ирландиясына қарсы тотал соғысқа бейім болды. Фицвильям Перроның саясатына қарсы тұруға еркіндік сезінді, ал Ольстердің ирландтық клан басшылары (Хью О’Ниллді қоса алғанда) өздерінің клан мүшелерін және протестанттық плантацияны өз аумақтарына ығыстырды, бұл Тоғыз жылдық соғыстың (1595–1603) басталуына себеп болды.

Upon Perrot's return to England, he was elected Member of Parliament in 1589 for Haverfordwest and appointed to the Privy Council, where he maintained his interest in Irish affairs through correspondence with several members of the council in Dublin. However his enemies were working against him. In the heated politics following the defeat of the Spanish Armada he was accused of treason, based on allegations made in Ireland by a former priest and condemned prisoner, Sir Dennis O'Roghan. The evidence was provided in letters allegedly addressed by Perrot as Lord Deputy (with his signature attached) to King Philip II of Spain and the Duke of Parma, in which certain treasonable promises were made on the future dominion of England, Wales and Ireland. Fitzwilliam started an investigation into the charges in Dublin, but O'Roghan's record of forging documents was quickly produced, and for a time it seemed the allegations would fail for lack of credible evidence. Rather than let the matter lie, it was decided (perhaps at Perrot's urging) to inquire into the manner in which the allegations had been raised in the first place, a procedure likely to embarrass Fitzwilliam. The inquiry was held in Dublin by a commission that included several of Perrot's favourites on the Dublin council: Nicholas White, (Master of the Rolls in Ireland), Charles Calthorpe (Attorney General), and Nicholas Walsh (former Speaker of the House of Commons). O'Roghan alleged that he had been tortured by members of this commission, and Fitzwilliam was instantly directed on strict instruction from the Queen to resume his original investigation and forward the findings to the Privy Council in London. Perrot faced a moment of crisis when further allegations were made – most notably by his former secretary, Henry Bird – of his frequent use in private conversation of violent language against the Queen. He was also accused of having prior knowledge of the rebellion in 1589 of Sir Brian O'Rourke (later extradited from Scotland and hanged at London), which had occurred under the government of Bingham in Connaught. Perrot ended up in the Tower of London and in 1592 stood trial before a special commission on charges of high treason. O'Roghan's letters and the evidence concerning the O'Rourke rebellion played their part in the prosecution case, but the evidence most vividly presented was of Perrot's remarks about Queen Elizabeth: "God's wounds, this it is to serve a base bastard pissing kitchen woman, if I had served any prince in Christendom I have not been so dealt withal." Further evidence showed he had disparaged her legitimacy on several occasions. Perrot protested his loyalty and, in reaction to a hectoring prosecution counsel, eloquently cried out, "You win men's lives away with words". But his defence descended into blustering, and the jury returned a verdict of guilty. Sentencing was put off for some months in the hope of a royal pardon, but Perrot died in the Tower in September that year. Whether Elizabeth actually intended to pardon him is uncertain, although there are grounds to believe he was poisoned in anticipation of his release from custody. Following Perrot's imprisonment, some of his Irish favourites had been replaced in their council seats by English appointees, who fully equated Protestantism with the state and were inclined towards total war against Gaelic Ireland. Fitzwilliam felt free to pursue a policy opposed in crucial aspects to Perrot's, and the Irish clan chiefs of Ulster (including Hugh O'Neill) suffered increasing evictions of their clansmen and Protestant Plantation upon their territories, which helped trigger the outbreak of the Nine Years War (1595–1603).

Некелер мен ұрпақ

Перро бірінші Анне Чейнемен (1553 ж. қайтыс болды) (Сэр Томас Чейннің бірінші әйелі Фридесвайд Фроуйктан туған қызы) үйленді, одан Сэр Томас Перро (1594 ж. қайтыс болды) деген ұлы мен мұрагері болды. Бірінші әйелі қайтыс болғаннан кейін, Перро он жыл бойы үйленбеген күйде қалды. 1563 немесе 1564 жылы ол Джейн Прустке (1593 ж. қайтыс болды), Оукфорд, Девоннан шыққан Льюис Полардтың жесірі (1563 ж. қайтыс болды) және Торри, Девонширден шыққан Хью Прустің қызы (1559 ж. қайтыс болды) үйленді. Оның Перроттан бір ұлы мен екі қызы болды: Уильям Перро (1587 ж. қайтыс болды), ол үйленбеген күйінде қайтыс болды. Энн Перротт, Пиктон қамалының 1-ші бароны Сэр Джон Филипске үйленді, ол Виконт Сент-Дэвидстің әулетінің бабасы болды. Леттис, бірінші рет Кармартенширдегі Голден Гроувтен Уолтер Вонға, екінші рет Сент-Брайдстен Джон Лангхорнға, үшінші рет 1605 жылғы 8 сәуірде Белфаст бароны Артур Чичестерге, соңында Ирландияның лорд-орынбасарына үйленді. Ирландияның лорд-депутаты болып тағайындалған кезде Перро өзінің ұлдары мен олардың еркек ұрпақтарына, ал егер олар болмаса, онда Брок, Кармартен округінен шыққан туысы Томас Перротқа мүлігін беру туралы келісім жасады. Перро кем дегенде төрт заңсыз баланың әкесі болды: Сэр Джеймс Перро, Джон Перро (шамамен 1565 ж. туған), Элизабет Перро және тағы бір қызы, аты белгісіз. Сэр Джеймс Перро 1728 жылы жарық көрген "Сэр Джон Перроттың өмірі, істері және өлімі" атты қолжазбаның авторы болды. Джон Перроның аты 1583 жылғы 5 маусымдағы "Иннер Темпл" тізілімінде тіркелген: "Харривтен Джон Перот, Пемброк округы, рыцарь Джон Пероттың үшінші ұлы". Элизабет, Пемброктан Хью Батлерге үйленді, ол Елизавета I-нің сүйіктісі және Сэр Джонның жауы Сэр Кристофер Хаттонның немересі болды (олардың араздасуының себебі Сэр Джонның Сэр Кристофердің заңсыз, тұрмысқа шықпаған қызымен, сонымен қатар Элизабетпен болған қарым-қатынасы еді).