Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1580 жылы португалия тағына үміткер, Англия королі II Карлдың әйелі Инфанта Екатерина Португалиялық, Браганса герцогинясы (Catarina; kɐtɐˈɾinɐ, 18 қаңтар 1540 – 15 қараша 1614) 1580 жылғы португалиялық мұрагерлік дағдарыс кезінде Португалия тағына талапкер болған португалиялық инфанта (принцесса) болды.
Claimant to the Portuguese throne in 1580
wife of Charles II of England
Infanta Catherine of Portugal, Duchess of Braganza by marriage (Catarina; kɐtɐˈɾinɐ, 18 January 1540 – 15 November 1614) was a Portuguese infanta (princess) claimant to the throne during the Portuguese succession crisis of 1580.
Өмірбаян
Екатерина Гвимарэш герцогы Дуарте мен Брагансаның Изабелдің екінші қызы болды. 1563 жылдың 6 желтоқсанында ол Португалиядағы ең күшті аристократиялық үйдің басшысы, Браганса герцогы Жоао I-ге үйленді. Екеуі бірінші туыс еді.
Catherine was the second daughter of Duarte, Duke of Guimarães (sixth son of Manuel I of Portugal) and Isabel of Braganza. On 6 December 1563, she married João I, Duke of Braganza, head of the most powerful aristocratic house in Portugal. The two were first cousins.
Мұрагерлік дағдарыс
Португалияның жас королі Себастьян Алкасер-Квибир шайқасында қаза тапқаннан кейін, оның үлкен ағасы Генрих I Португалия тағына отырды. Қартайған және діни уәделермен байланысқан Генрих тікелей мұрагер бере алмады, бұл оның қысқа билігі кезінде оның ізбасары туралы көптеген пікірталастарға әкелді. Екатерина Генрихтің таңдаған мұрагері болды, бірақ оның әйел екендігі, Филипп II-нің зор ықпалы және күйеуінің танымалдығының жетіспеуі оған халықтың қолдауын алуға мүмкіндік бермеді. Оның басты қарсыластары – Мануэль I-нің еркек желісінен, бірақ заңсыз немересі Антонио, Крато аббаты, және Мануэльдің үлкен қызының ұлы, Испанияның Филипп II еді. 1579 жылдың ақпан айында король Генрих үміткерлерді заңгерлер алқасына өз талаптарын ұсынуға шақырды. Антонионың заңсыздығына байланысты тез қабылданған шешім Филипп II мен Екатеринаны ғана ресми талапкерлер ретінде қалдырды. Екатеринаның Мануэльдің кіші ұлы Дуартенің қызы ретінде еркек желісінен таралуы Филиппке қарағанда оған басымдық берді. Тұңғыш ұлы ретінде мұрагерлік құқығы бойынша Екатеринаның немере інісі Рануччо Фарнезе, оның қайтыс болған үлкен әпкесі Марияның ұлы, одан кейін оның бауырлары; содан кейін герцогиняның өзі және оның балалары; және тек олардан кейін король Филипп тұрды. Филипптің заңдық аргументтері болмаса да, ол португалиялық аристократияға үлкен күш пен ықпалға ие болды, пара беру және қысым көрсету арқылы олардың қолдауын қамтамасыз етті. Филипп тіпті Екатеринаның күйеуі Браганса герцогін оның әйелінің талаптарынан бас тартуға пара беруге тырысты, оған Бразилияның вице-корольдігін, Христиан орденінің бас шебері лауазымын, жыл сайын Үндістанға жеке кеме жіберуге рұқсатты және оның қызын Астурияның принці Диегоға, Филипптің сол кездегі мұрагеріне үйлендіруді ұсынды. Екатеринаның ықпалымен Браганса герцогі бұл ұсыныстан бас тартты. Антонио ресми түрде жойылғанмен, оның танымалдылығы Екатеринаны басып өтті. Португалияда әлі даусыз патшайым билік еткен емес еді және әйелдің тиімді басқару қабілетіне күмән болды. Осыған байланысты оның үмітін күшейтуі керек еді, егер оның тікелей корольдік тегі бар күйеуі болғанда, ол онымен билікті бөлісе алатын болар еді, сондай-ақ таққа мұрагер болатын ұлы Теодосио болғанда. Алайда, Браганса герцогінің әлсіз басшылығы және Теодосионың болмауы Екатеринаның кандидатурасын одан әрі әлсіретті. Король Генрих 1580 жылдың қаңтарында мұрагерін тағайындамай қайтыс болды, ал комиссия пікірталас жүргізе бергенде, билікті бес губернатордан тұратын регенттікке қалдырды. Антонио Лиссабонда көпшіліктің қолдауымен таққа ие болуға тырысты, ал Екатерина мен оның күйеуі Генрихтің заңгерлер тобының шешімін күтіп, сақтық танытты. Осы уақытта Филипп асығыс болып, әскери дайындықтарды бастады және Португалияны күшпен бағындыру үшін Альба герцогін жіберді. Ақырында Браганзалар Филипптің әскери қысымына мойын бұйды. Португалия мұрагерлік соғысында Антонионы жеңгеннен кейін Филипп 1581 жылы Томар кортесінде Португалия королі ретінде танылды.
Following the death of young King of Sebastian of Portugal in the Battle of Alcácer Quibir, his great uncle Henry I of Portugal succeeded to the throne. Elderly and bound to ecclesiastical vows, Henry could not produce a direct heir, leading to much deliberation over his successor during his short reign. Catherine was Henry's preferred successor, but because of her sex, the powerful influence of Philip II, and the unpopularity of her husband, she failed to garner popular support. Her main rivals were António, Prior of Crato, the male line but illegitimate grandson of Manuel I, and Philip II of Spain, the son of Manuel's eldest daughter. In February 1579, King Henry summoned the candidates to submit their claims to a panel of jurists. António's swift dismissal as a result of illegitimacy left only Philip II and Catherine in formal contention. Catherine’s descent through a male line, as the daughter of Manuel's youngest son, Duarte, offered her precedence over Philip. The heir by primogeniture was Catherine’s nephew Ranuccio Farnese, being the son of her late older sister Maria, followed by his siblings; then the Duchess herself and her children; and only after them, King Philip. Although Philip lacked legal arguments, he wielded immense power and influence over the Portuguese aristocracy, securing their support through bribery and coercion. Philip even tried to bribe Catherine's husband, the Duke of Braganza, to abandon his wife's pretensions, offering him the Vice Kingdom of Brazil, the post of Grand Master of the Order of Christ, a license to send a personal ship to India every year, and the marriage of one of his daughters to Diego, Prince of Asturias, Philip's heir at that time. The Duke of Braganza, influenced by Catherine, refused the proposal. Despite António being formally eliminated, his popularity overshadowed Catherine's. Portugal had not yet seen an undisputed queen regnant and there were doubts about a woman's ability to effectively rule. In this regard, her prospects should have been bolstered by having a husband with direct royal lineage with whom she could share sovereignty and a son, Teodósio, that would serve as heir and successor to the throne. However, the Duke of Braganza's perceived weak leadership and widespread unpopularity compounded by Teodósio's absence only weakened Catherine's candidacy further. King Henry died in January 1580 without having appointed a successor, leaving a regency of five governors to assume power while the panel continued to deliberate. António promptly sought to claim the throne through popular acclamation in Lisbon, while Catherine and her husband adopted a more cautious stance, awaiting the findings of Henry's panel of jurists. In the interim, Philip, growing impatient, initiated military preparations, dispatching the Duke of Alba to assert Portugal by force. Eventually, the Braganzas succumbed to Philip's military pressure. After defeating António in the brief War of the Portuguese Succession, Philip was recognized as King of Portugal by the Cortes of Tomar in 1581.
Мұра
1640 жылы Екатеринаның немересі және тікелей мұрагері, Брагансаның 8-ші герцогы Португалия ақсүйектері тарапынан Португалияның Иоанн IV королі деп жарияланды. Бұл 60 жылдық Иберия одағының аяқталуын және Браганса әулетінің Португалия тағына орналасуын белгіледі. Оның билікке келуін негіздеу үшін "Ламего заңдары" қолданылды, олар Испанияның Габсбург королі Филипп III-ті Португалияны басып алушы деп атады. Бұл заңдар, 1143 жылы Ламего Кортесінде қабылданған деген болжам бар, бірақ қазір көпшілік тарапынан құрастырылған деп танылған, шетелдік ханзадаға үйленген әйелдің Португалия тағына ие бола алмайтынын немесе мұрагерлік құқығын беруге құқылы еместігін айтады. Осылайша Филипп II және Рануччо Фарнезе мұрагерлік тізімінен шығарылып, Екатерина заңды мұрагер атанды.
In 1640, Catherine's grandson and direct heir, the then 8th Duke of Braganza, was proclaimed King John IV of Portugal by the Portuguese nobility, marking the end of the 60 year old Iberian Union and establishing the House of Braganza on the Portuguese throne. The 'laws of Lamego' were used to justify his accession and designate the Spanish Habsburg king, Philip III of Portugal, a usurper. These laws, purportedly enacted by the Cortes of Lamego in 1143 but now widely accepted to be fictitious, asserted that no woman that married a foreign prince could inherit the Portuguese crown or transfer succession rights. This excluded both Philip II and Ranuccio Farnese from the succession, rendering Catherine the legitimate heiress.