Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Португалияның патшасы 1211–1223 жылдары аралығында болды.
King of Portugal from 1211 to 1223
Афонсу II (ағылшын тілінде: Alphonse; ескі португал тілінде: Affonso; португал-галисия тілінде: Alfonso немесе Alphonso; латын тілінде: Alphonsus; 23 сәуір 1185 – 25 наурыз 1223), «Семіз» (o Gordo) немесе «Жалпақ» (o Gafo) деген лақап есімдерімен белгілі, Португалияның үшінші патшасы және Португалияның Саншу I мен Арагонның Дульсесінің екінші, бірақ ең үлкен баласы. Афонсу 1211 жылдың 27 наурызында әкесінен патшалықты мұраға алды.
Afonso II (ɐˈfõsu; English: Alphonse; Archaic Portuguese: Affonso; Portuguese Galician: Alfonso or Alphonso; Latin: Alphonsus; 23 April 118525 March 1223), nicknamed the Fat (o Gordo) or the Leper (o Gafo), was the third king of Portugal and the second but eldest surviving son of Sancho I of Portugal and Dulce of Aragon. Afonso succeeded his father on 27 March 1211.
Билік
Афонсо II патша ретінде басқарудың жаңа тәсілін енгізді. Осыған дейін оның әкесі Санчо I және атасы Афонсо I көбінесе көрші Кастилия патшалығына немесе оңтүстіктегі мавр территорияларына қарсы әскери мәселелермен айналысқан. Афонсо территорияны кеңейту саясатын ұстанбады және өзінің билігі тұсында Кастилиямен бейбітшілік орнатты. Дегенмен, кейбір қалалар ақсүйектер мен дін қызметкерлерінің жеке бастамасымен, мысалы, епископ Соэйро Виегас Алкасер-ду-Салды жаулап алуды бастағанда, маврлардан тартып алынды. Бұл оның әлсіз немесе қорқақ екенін білдірмейді. Оның билігінің алғашқы жылдары Афонсо мен оның бауырлары мен қарындастары арасындағы ішкі келіспеушіліктермен өтті. Патша тек туыстарын қуғынға салып, елден шығару арқылы ғана Португалия шебіндегі қауіпсіздікті сақтауға қол жеткізді. Әскери мәселелер үкіметтің басымдығы болмағандықтан, Афонсо мемлекеттік басқаруды құрып, билікті өзіне шоғырландырды. Ол португал тіліндегі алғашқы жазба заңдар жиынтығын жасады. Бұл заңдар негізінен жеке меншік, азаматтық сот және монета айналымы мәселелеріне қатысты болды. Афонсо сондай-ақ Пиреней түбегінен тыс Еуропа патшалықтарына елшілер жіберіп, көпшілігімен достық сауда қатынастарын орнатты. Басқа реформалардың ішінде, әрдайым күрделі мәселелерге жататын, папамен қарым-қатынас та болды. Португалияның тәуелсіздігін Римнің мойындауы үшін оның атасы Афонсо I шіркеуге көптеген жеңілдіктер беру туралы заң қабылдауға мәжбүр болды. Бұл нәтижесінде мемлекет ішінде мемлекет құрылды. Португалияның ел ретіндегі беделі нығайғаннан кейін, Афонсо II дін қызметкерлерінің ықпалын әлсіретуге және католик шіркеуінің зор табысының бір бөлігін ұлттық қажеттіліктерге жұмсауға тырысты. Бұл әрекеттер папа мен Португалия арасындағы қақтығысқа әкелді. Папа Онорий III оның батылдығы үшін Афонсо II-ні қауымнан шығарғаннан кейін, ол шіркеуге өтеу төлеуге уәде берді, бірақ 1223 жылғы 25 наурызда Коимбрада қайтыс болды және осы уәдесін орындауға ешқандай нақты әрекет жасаған жоқ. Король Афонсо бастапқыда Коимбрадағы Санта-Крус монастырында жерленді, онда оның денесіге жуық он жыл бойы қарауыл салынды. Кейін оның қабір қалдықтары өсиеті бойынша Алькобаса монастырына көшірілді. Ол және оның әйелі, патшайым Уррака, оның Корольдік пантеонында мәңгілікке көшірілді.
As a king, Afonso II set a different approach of government. Hitherto, his father Sancho I and his grandfather Afonso I were mostly concerned with military issues either against the neighbouring Kingdom of Castile or against the Moorish lands in the south. Afonso did not pursue territory enlargement policies and managed to ensure peace with Castile during his reign. Despite this, some towns were conquered from the Moors by the private initiative of noblemen and clergy, as when Bishop Soeiro Viegas initiated the conquest of Alcácer do Sal. This does not mean that he was a weak or somehow cowardly man. The first years of his reign were marked instead by internal disturbances between Afonso and his brothers and sisters. The king managed to keep security within Portuguese borders only by outlawing and exiling his kin. Since military issues were not a government priority, Afonso established the state's administration and centralized power on himself. He designed the first set of Portuguese written laws. These were mainly concerned with private property, civil justice, and minting. Afonso also sent ambassadors to European kingdoms outside the Iberian Peninsula and began amicable commercial relations with most of them. Other reforms included the always delicate matters with the pope. In order to get the independence of Portugal recognized by Rome, his grandfather, Afonso I, had to legislate an enormous number of privileges to the Church. These eventually created a state within the state. With Portugal's position as a country firmly established, Afonso II endeavoured to weaken the power of the clergy and to apply a portion of the enormous revenues of the Catholic Church to purposes of national utility. These actions led to a serious diplomatic conflict between the pope and Portugal. After being excommunicated for his audacities by Pope Honorius III, Afonso II promised to make amends to the church, but he died in Coimbra on 25 March 1223 before making any serious attempts to do so. King Afonso was buried originally at the Monastery of Santa Cruz in Coimbra where his body remained for nearly ten years. His remains were transferred subsequently to Alcobaça Monastery, as he had stipulated in his will. He and his wife, Queen Urraca, were buried at its Royal Pantheon.