Самар аралындағы Санта-Рита муниципалитеті

Кіріспе

Самар провинциясындағы муниципалитет, Филиппин

Санта-Рита, ресми түрде Санта-Рита муниципалитеті (; ) – Филиппиннің Самар провинциясындағы 3-ші сыныпты муниципалитет. 2020 жылғы халық санауы бойынша, халқы 42 384 адамды құрайды. Санта-Рита Сан-Хуанико көпірі арқылы Таклобан және Лейте аралымен байланысады.

Тарих

Сан-Хуанико бұғазының солтүстік кіреберісінде орналасқан қала – Самардағы Санта-Рита, тыныш және сергіне шешілген қала. Осы жерде Азиядағы ең ұзын бір құрылымды Сан-Хуанико көпірі орналасқан, ол сондай-ақ «Махаббат көпірі» деп те аталады. Оның ұзындығы … және ені … шақырымды құрайды. Көпір Филиппин аралдарының Самар және Лейте араларын байланыстыратын көркем су жолағынан өтеді, сонымен қатар ол Пан-Филиппин тас жолының маңызды бөлігі болып табылады. Санта-Рита қаласы 2015 жылғы халық санауы бойынша 41,591 адам тұратын … шаршы километрлік аумақты алып жатыр. Шығысында Шығыс Самар провинциясымен, батысында Талалорамен, солтүстігінде Вильяреал және Пинабакдаомен, оңтүстігінде Басей муниципалитетімен шектеседі. Қала теңіз жағасында орналасқан. Көк жасыл төбелер мен таулар айналасын қоршап тұр, олардың пішіні екі үшбұрышқа ұқсас, жиектері дөңгелек емес және теңізге қарай бағытталған. Климаты ауыл шаруашылығына өте қолайлы, бұл аймақ үшін тән. Жергілікті дәстүр бойынша, бұл қала 18 ғасырдың соңында негізі қаланған. Кейбір қарт тұрғындардың айтуынша, алғашқы қоныстанғандар Амистосо, Лакамбра және Агой тайпалары болған. Хоакин Амистосо олардың басшысы болды. Сан-Хуанико бұғазы оның құрметіне аталған деседі. Бұл адамдар балық аулау және шағын шаруашылықпен айналысқан. 1800 жылы испандық экспедицияның басшысы капитан Бартоломе Санчес арал тұрғындарының мейірімділігі мен қонақжайлылығына қатты әсер етіп, олармен бірге қалуға және көмектесуге шешім қабылдады. Ол көршілес тайпаларды бірігуге шақырып, Хоакин Амистосоны Барангай басшысы етіп тағайындады. 1810 мен 1898 жылдар аралығында Моро винталарының немесе «панкостардың» бірнеше әрекеттері жасалды, олар испандықтардың берген пуроның алтын қоңырауын ұрлауға тырысты. Ескі тұрғындар бұл қоңыраудың әуенді дыбысы бар екеніне сенген, ол Минданаоға дейін естілген. Бұл Мороларды қызықтырды, олар осы жерді басып алуға тырысты. Қоңырауды сақтап, «пуро» аймағында қорғаған тайпалар Мороларға қарсы күресті. «Баравальте» деп аталатын қамалдың қираған қалдықтары бүгінге дейін сақталған және бұл Моро шабуылдарының куәсі. Бүгінде қоңыраудың қайда екені туралы сұрақ көптеген адамдарды мазалап жүр, өйткені оны ешкім таба алмады. Қаланың алғашқы орны Самар мен Лейте арасындағы кішкентай арал болды, ол бастапқыда «Пуро» деп аталды. Кейіннен оны Табукан деп атады, өйткені материктен келген жергілікті тұрғындар аралға жету үшін бұғаздан өтуі керек болды. Қазір ол ресми түрде Санта-Рита деп аталады. Бастапқыда қаланың қамқоршысы – Әулие Рох (Сан-Рок) болды. Кейіннен ол Кассиялық Санта-Ритаға ауыстырылды. Кейбір қарт тұрғындар балықшының жағада серуендеп жүргенде, алыстан теңіз жағасында әйелдің жүргенін көргенін айтады. Ол әйелге жақындағанда, оның тек бір бөрене екенін білді. Бұл оқиға үш рет қайталанды. Балықшы қызығып, бөренені бұрып, бір монахтың бетін көрді. Ол осы мүсінді «Пуродағы» діни қызметкерге әкелді. Діни қызметкер мүсінді Кассиялық Санта-Рита деп таныды. Содан бері жергілікті тұрғындар қамқоршыларын Әулие Рохтан Кассиялық Санта-Ритаға ауыстырды. Күн өткен сайын тұрғындар бұл жерді «Пуро» немесе «Табукан» деп атады. Сол кезден бері әулие арал тұрғындарын, әсіресе Моро шабуылдарынан қорғау үшін көптеген кереметтер жасады. Жылдар өте келе Санта-Ритада халық саны тез өсті. Тұрғындар Самар материгі арқылы Лалавитон деп аталатын жерге көшіп барды, қазіргі уақытта бұл жерде муниципалитет орналасқан. 1864 жылдың 2 қаңтарында испан билігі Санта-Рита муниципалитетін ресми түрде мойындады. Осы уақытқа дейін Санта-Рита Басей муниципалитетіне қарасты болды. Бұл испандықтардың муниципалитетті толық мойындаған кездегі мәлімдемесі: «La fundación de este pueblo se debe a los RR. PP. Агустиндер, біз RR-ді алған кезде Basey-дің көрінісі ретінде танысамыз. ПП. 1804 жылы оның әкімшілігі. 2 қаңтар 1864 жылғы Жоғарғы үкімет жарлығымен Базейден бөлініп, Катонгаанның көрінісімен епархия құрылды». Санта-Рита Базейден бөлінді, өйткені Санта-Рита өзінің жеке еншісін құрды.

The town guarding the northern entrance of the beautiful strait in the Region, the San Juanico Strait, is the calm and serene town of Santa Rita, Samar. It is in this place where the longest single span bridge in Asia, the San Juanico Bridge also known as the “Bridge of Love” is located. Its length is and in width. The bridge traverses the picturesque water strip that connects the island of Samar and Leyte as vital link of the Pan Philippine Highway. The town of Santa Rita straddles an area of with a population of 41,591 as of 2015 census. Bounded by the Province of Eastern Samar in the east; Talalora in the west; Villareal and Pinabacdao in the north; and Municipality of Basey in the south. The town is located along the seacoast. Verdant hills and mountains surround the hinterland that is somewhat two triangular in shape with irregular borderlines that face the seaway. The climate is favorable to agriculture, which is typical in the region. Local tradition dates the founding of this town in late 18th century. According to some aged inhabitants, the original settlers were the tribes of the Amistoso, Lacambra, and Agoy. Joaquin Amistoso rose to be their leader. The San Juanico Strait was supposed to have been named in his honor. These people made their living by fishing and small scale farming. Captain Bartolome Sanchez, the head of a Spanish expedition in 1800, was captivated by the friendliness and hospitality of the people in the island so he decided to stay and help them. He called the neighboring tribes to unite with them and appointed Joaquin Amistoso to be the Cabeza de Barangay. In years between 1810 and 1898, several attempts of fleet of Moro vintas or “pancos” who tried to rob the puro's golden bell, which was given by the Spaniards. Aged inhabitants believed that this bell had a melodious sound, which echoed up to Mindanao. This attracted the Moros who kept on attempting to raid the place. The tribes who guarded the bell to keep it safe in the “puro” fought against the moros. The ruins of the fortress locally known as “barawalte” still stands today and are mute evidence of Moro raids in the past. Today, the question of the whereabouts of the bell is still on the minds of the people because it is nowhere to be found. The first site of the town was a small island between Samar and Leyte originally known as “Puro”. Later, it was called Tabucan because the natives from the mainland had to cross the strait before reaching the island community. Now, it is officially called Santa Rita. Originally, the patron saint of the town was Saint Roch (San Roque). Later, it was changed to Santa Rita of Cascia. Some aged residents said that a fisherman while promenading along the shore saw a woman walking by the sea at a distance. When he came nearer where he saw the woman, he found out that it was just a log. This phenomenon occurred three times. The fisherman became curios, so he turned the log and saw the face of a nun. He brought this statue to the priest at “Puro”. The priest identified the statue as Saint Rita of Cascia. From then on, the people of the place changed their patron saint from Saint Roque to Saint Rita of Cascia. As the days went on, the residents renamed the place from “Puro” or Tabucan to Santa Rita. From that time on, it was said that the saint performed many miracles to protect the people in the island most especially against the moro raids. Years passed and Santa Rita was rapidly populated. The inhabitants transferred across the mainland of Samar to a place called Lalawiton, the present site of the municipality. On January 2, 1864, the Spanish authorities officially recognized the municipality of Santa Rita. Before that time, Santa Rita belonged to the municipality of Basey. This is the statement of declaration of the Spaniards when they fully acknowledged the municipality, “La fundacion de este pueblo se debe á los RR. PP. agustinos, hallándose como vista del de Basey cuando recibimos de dichos RR. PP. su administracion el año de 1804. Por decreto del Superior Gobierno de 2 de Enero de 1864 fué separado de Basey, formando parroquia con la vista de Catongaan”. Santa Rita was separated from Basey because Santa Rita has established its own parish.