Вьетнам соғысы: «Темір үшбұрышы» – Комунистердің басты бекінісі, Сайгонға жақын маңызды аймақ. Тарихы, географиясы және стратегиялық ролі туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Темір үшбұрышы (Вьетнам тілінде: Tam Giác Sắt) – Вьетнамның Биньдыонг провинциясындағы 311 км² (120 шаршы миль) аумақ. Бұл аймақ соғыс кезінде Вьетминь қызметінің бекінісі болғандықтан осылай аталған. Француз-Вьетнам соғысы кезінде аймақ Вьетминьнің бақылауында болды және АҚШ пен Оңтүстік Вьетнам күштерінің аймақты олардың жауы – коммунистік Солтүстік Вьетнамның қолдауымен және басшылығымен Оңтүстік Вьетнамдық көтерілісші қозғалысы Вьетконгтың (ВК) күш базасы ретінде тұрақсыздандыруға жасаған күш-жігеріне қарамастан, Вьетнам соғысына Американың араласу кезеңінде де осылай болды.
The Iron Triangle (Vietnamese:Tam Giác Sắt) was a 120 square miles (311 km2) area in the Bình Dương Province of Vietnam, so named due to it being a stronghold of Viet Minh activity during the war. The region was under control of the Viet Minh throughout the French war in Vietnam and continued to be so throughout the phase of American involvement in the Vietnam War, despite concerted efforts on the part of US and South Vietnamese forces to destabilize the region as a power base for their enemy, the communist North Vietnamese–sponsored and–directed South Vietnamese insurgent movement, the Viet Cong (VC).
География
Темір үшбұрыш батыста Сайгон өзені мен шығыста Тинь өзені арасында, ал Сайгоннан солтүстікке қарай 40 шақырым жерде 13-тас жолмен шектесетін жерде орналасқан. "Үшбұрыштың" оңтүстік төбесі Бинь Дуонг провинциясының астанасы Пху Куонгтан 11 шақырым қашықтықта жатыр. Оның Сайгонға жақындығы американдық және Оңтүстік Вьетнам күштерінің оны жоюға тырысуының себебі болды, сонымен қатар коммунистік күштер үшін бақылауда ұстау үшін маңызды аймақ болып қала берді. Темір үшбұрыштың жер бедері тегіс, ерекше белгісіз, тығыз бұталар мен жапырақтармен жабылған. Әсіресе солтүстік бөлігінде адам бойынан асып түсетін қалың шөптер өседі. Жер беті көптеген бомбалар мен снарядтардың іздерімен жаралы болғандықтан, тар, қиыршық топырақ жолдардан тыс көлік құралдарының қозғалуы дерлік мүмкін емес, тіпті гусеницалық машиналар да қиындыққа тап болды. Бұл жер екінші Индокитай соғысының басындағы шайқастардың куәсі болған, көптеген жер асты тоннельдері мен бекіністермен толы болды, олардың көпшілігі құлап, тастап кетілген.
The location of the Iron Triangle was between the Saigon River on the west and the Tinh River on the east and bordering Route 13 about 25 mile (40 km) north of Saigon. The southern apex of the "triangle" was 7 mile (11 km) from Phú Cường, the capital of Bình Dương Province. Its proximity to Saigon was both a reason for American and South Vietnamese efforts to eradicate it, as well as why it remained a crucial area for Communist forces to control. The terrain within the Iron Triangle was flat, almost featureless, and covered by dense brush and undergrowth. The clearings, especially in the northern part, were thick with elephant grass, higher than a man's head. The surface was scarred by countless bomb and shell craters so that vehicular movement off the narrow, rough dirt roads was nearly impossible, even tracked vehicles had difficulty. A vast network of tunnels and trenches, most of them caved in and abandoned, laced this ground that had been the scene of battles since the early days of the second Indochina war.
Француз соғысы
1946 жылдан 1954 жылға дейін Индокитайдағы француз соғысы кезінде Вьетмин француздардың басым әскери күшіне қарсы қорғану үшін аймақ бойынша жасырын бекіністер мен туннельдер желісін кеңейтті. Бұл туннельдер желісі 1880 жылдардың өзінде француз оккупациясына қарсы тұру мақсатымен салына бастаған. Бұл желі коммунистік жауынгерлерге ел ішінде "көрінбей қалуға" мүмкіндік берді. Бұл, әсіресе Виши режимі кезінде маңызды болды, себебі Вьетнам француз және жапон әскерлерінің бірдей оккупациясы астында болғандықтан, екі жаудың да назарынан тыс қалу қажеттігі туды.
During the French war in Indochina, from 1946 to 1954, the Viet Minh elaborated on a network of hidden fortifications and tunnels throughout the region to defend themselves against the superior military power of the French. These tunnel networks had begun as early as the 1880s to resist French occupation. The network afforded communist fighters the ability to "disappear" into the countryside. This became especially important during the Vichy Regime, when Vietnam was dually occupied by French and Japanese forces, so as to remain undetected by not one but two occupying enemies.
Вьетнам соғысы
Туннельдер француздармен соғыс аяқталғаннан кейін Нго Динь Дием үкіметіне, содан кейін АҚШ қолдаған Оңтүстік Вьетнам үкіметтеріне қарсы жер асты операцияларының базасы ретінде одан әрі кеңейтілді. Сайгон үкіметі үшін базалық аймақ құрайтын қауіптіліктен туындап, АҚШ 1966 және 1967 жылдың күзінде аймақтағы әскери шабуылын күшейтті. Олар осы кезеңде үш операция жүргізді: «Атлеборо» операциясы, «Седар-Фоллс» операциясы және «Джанкшн-Сити» операциясы. «Седар-Фоллс» операциясы – шамамен 16 000 американдық және 14 000 Оңтүстік Вьетнам армиясының әскеріне қатысқан аса қарқынды шабуыл болды. Операция он тоғыз күнге созылды, нәтижесінде 72 американдық және 720 Вьетконг қаза тапты. B-52 бомбалаушыларымен және «Рим плугтарымен» (Rome plows) жаппай шабуыл жасап, жарылғыш заттар, су басу және «туннельшілер» (тек фонарь мен тапаншамен қаруланған, туннельдерге кіретін арнайы дайындықтан өткен әскерлер) арқылы туннель жүйесін жоюға тырысқанына қарамастан, американдықтар Вьетконгтың екі он жылдан астам уақыт бойы салынған қолдау жүйесін толығымен жоя алмады.
The tunnels were expanded further after the war with the French as a base for underground operations against the Ngo Dinh Diem government and later US backed South Vietnamese governments. Due to the threat that the base area posed to the Saigon government, the United States stepped up its military offensive in the region in the fall of 1966 and 1967. They launched three operations during this time: Operation Attleboro, Operation Cedar Falls, and Operation Junction City. Operation Cedar Falls was an especially intensive attack involving nearly 16,000 American troops and 14,000 soldiers of the South Vietnamese Army. The operation took nineteen days, and 72 Americans and 720 Viet Cong were killed. Despite their massive attack with B 52 bombers and Rome plows and efforts to destroy the tunnel system with explosives, flooding, and "tunnel rats" (specially trained soldiers who would infiltrate the tunnels armed only with a flashlight and a handgun), the Americans failed to totally destroy the Viet Cong support system that had been built for over two decades.
Вьетнам соғысының соңында темір үшбұрышы
Бұл аймақ соғыстың соңына дейін Вьетконгтың белсенді ұйымдастыру орталығы болып қала берді, себебі оның даусыз стратегиялық маңызы болды, сонымен қатар американдық бомбалау науқанынан зардап шеккен жергілікті халықтың қолдауы да болды. 1975 жылдың сәуірінде генерал Ван Тьен Дунг, саяси бюро мүшелері Фам Хунг пен Ле Дык То және оңтүстік әскери қолбасшысы Тран Ван Тра темір үшбұрыш аймағында Сайгонға соңғы, шешуші шабуылды жоспарлау үшін бас қосты.
The area remained an active organizing center for the Viet Cong right through to the end of the war, due to both its undeniable strategic importance, as well as support from local populations who had been negatively impacted by the American bombing campaign. In April 1975, General Văn Tiến Dũng, political bureau members Phạm Hùng and Lê Đức Thọ, and southern military commander Trần Văn Trà all joined in the Iron Triangle region to orchestrate the final, decisive attack on Saigon.