Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын жазушысы (1892–1976)
журналист және романист
English writer (1892–1976)
the journalist and novelist
Эдрик Сесил Морнингтон Робертс (18 мамыр 1892 – 20 желтоқсан 1976) – ағылшын журналисі, ақын, драматург және романист. Ол Ноттингемде туып өскен.
Edric Cecil Mornington Roberts (18 May 1892 – 20 December 1976) was an English journalist, poet, dramatist and novelist. He was born and grew up in Nottingham.
Еңбек жолы
Робертс өзінің алғашқы өлеңдер жинағын 1913 жылы Джон Мейсфилдтің алғы сөзімен жариялады. Ол өзінің алғашқы романын "Scissors" 1923 жылы жариялады. 1930 жылдары Робертс танымал бестселлер жазушысы болды. Оның шығармалары 12 тілге аударылды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол "Ливерпуль Пост" газетінде журналист болып жұмыс істеді, бастапқыда әдеби редактор, кейін соғыс тілшісі болып. 1920 жылдан бастап бес жыл бойы ол күнделікті "Ноттингем Журналын" редакциялады. 1922 жылы ол Либералдық партиядан Парламентке кандидат болды. 1930 жылдары ол "The Sphere" журналы үшін кітаптарды сынға алды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Робертс Ұлыбританияның АҚШ-тағы елшісі лорд Галифаксқа қызмет етті. Өмірінде көп шығарма жазғанына және оның еңбектері танымал болғанына қарамастан, қазір олар көбінесе ұмытылып кеткен. Оның романдары жұқа сюжеттері және көлемді сипаттамасы бар, саяхаттармен толтырылған кейіпкерлері үшін сынға ұшырады.
Roberts published his first volume of poems, with a preface by John Masefield, in 1913. He published his first novel, Scissors, in 1923. By the 1930s, Roberts was an established bestselling author. His work was translated into 12 languages. He worked as a journalist on the Liverpool Post during the First World War, initially as literary editor, then as a war correspondent. For five years from 1920 he edited the daily Nottingham Journal. In 1922 he stood for Parliament for the Liberal Party. In the 1930s he reviewed books for The Sphere. During the Second World War, Roberts worked for Lord Halifax, UK Ambassador to the United States. Despite a prolific output and the popularity of his writings in his lifetime, they are almost wholly forgotten. His novels have been criticized for thin plots and cardboard characters, padded out with travel writing.
Жеке өмір
Робертс өзінің ерекше жасы жеткенде келесі 15 жылға арналған мақсаттар тізімін жасағанын айтты. Оның ішінде, жазушы ретінде беделді мансап, Парламент мүшелігі, елдік үй және Лондон қаласындағы шағын пәтер, сондай-ақ екі ұл мен бір қызды үйлену болды. Оның кейбір мақсаттары орындалды, бірақ соңғысы емес. Жеке өмірінде ол Лоренс Оливье, Айвор Новелло, барон Готфрид фон Крамм, Сомерсет Моэм және Кент герцогы, принц Джорджпен қарым-қатынаста болғанын мақтан тұтқан. Дегенмен, оның автобиографиясы сырлы: «Мен ешқандай даңққа құмар скандал қаламаймын», – деді ол, және «жазушылардың ашық-шашық мектебіне қарсымын» деп қосты. Кейінгі өмірінде Робертстің шығармашылық қызметі әсерлі болды, бірақ ол есімдерді жинап, жағымсыз адам ретінде танылды. Канадалық жазушы Дэвид Уотмог оны «ашулы қарт» деп атады. Некрологтардың бірінде оның басты ерекшелігі – «магниттік эгоцентризм» екені айтылды. Ол өзіне және өз ісіне осылайша бейілді болғандықтан, тіпті қарсы болғандарға да сол қызығушылықты жеткізе білді. Робертстің өмірі көбінесе 20 ғасырдың ғажайып саяхатына ұқсады, күнге толы жерлер, мәртебелі азаматтар мен қонақжай иелерлермен толы, ал ол – жақсы білімді әдеби саяхатшы. Робертс 1950 жылдардың басында Италияға қоныстанды, алдымен Алассиода, содан кейін көп жыл бойы Римдегі Grand Hotel-де тұрды. 1966 жылы Италияның алтын медалімен марапатталды. 1975 жылы өзінің құжаттарын Кембридждегі Черчилль колледжіне тапсырды. 1976 жылы Римде қайтыс болды.
Roberts said that on coming of age he drew up a list of aims for his next 15 years, which included a solid career as a novelist, membership of Parliament, ownership of a country house and a London pied à terre, and marriage with two sons and a daughter. Some were achieved, but not the last. In private he claimed proudly to have been a lover of Laurence Olivier, Ivor Novello, Baron Gottfried von Cramm, Somerset Maugham, and Prince George, Duke of Kent. However, his autobiography is discreet: "I don't want any succès de scandale," he said, adding he was "nauseated by the striptease school of writers". In later life Roberts's creative industry was impressive, but he gained repute as a name dropping bore, the Canadian writer David Watmough dubbing him as "an irascible old fart". According to an obituary, his main personal trait was "magnetic egocentricity" – so fascinated by himself and his doings as to succeed uncannily in conveying that fascination to others, even against their will. Roberts's life often resembled a 20th century grand tour, strewn with places in the sun, grand seigneurs and charming hostesses, with him as a fastidious literary pilgrim. Roberts settled in Italy in the early 1950s, living in Alassio and then for many years in the Grand Hotel, Rome. He was awarded the Italian Gold Medal in 1966. He donated his papers to Churchill College, Cambridge in 1975. He died in Rome in 1976.