«Brand X» ісі және интернет-провайдерлерді реттеудегі FCC-нің құзыреті
National Cable & Telecommunications Ass'n v. Brand X Internet Services
NCTA v. Brand X ісі: АҚШ Жоғарғы Соты FCC-нің интернет-провайдерлерді реттеу шешімдеріне Chevron қағидасын қолдануын бекітті. Желілік бейтараптық маңызды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
National Cable & Telecommunications Association v. Brand X Internet Services, 545 U. S. 967 (2005), АҚШ Жоғарғы Сотының қарауындағы іс, онда сот Федералдық байланыс комиссиясының (FCC) интернет-провайдерлерді қалай реттеуге қатысты шешімдері Chevron қағидасына сәйкес келеді деп шешім шығарды. Бұл қағида соттың басқарушы заңдарына сәйкес әкімшілік органдардың біліктілігіне мойынұруын білдіреді. Іс FCC-дегі стандартты реттеу процедураларына және 1934 жылғы Байланыс туралы заң мен 1996 жылғы Телекоммуникациялар туралы заңның түсіндірмелеріне қатысты болғанымен, бұл шешім АҚШ-тағы желілік бейтараптықты реттеу мәселесінде маңызды прецедентке айналды.
National Cable & Telecommunications Association v. Brand X Internet Services, 545 U. S. 967 (2005), was a United States Supreme Court case in which the court held that decisions by the Federal Communications Commission (FCC) on how to regulate Internet service providers are eligible for Chevron deference, in which the judiciary defers to an administrative agency's expertise under its governing statutes. While the case concerned routine regulatory processes at the FCC and applied to interpretations of the Communications Act of 1934 and Telecommunications Act of 1996, the ruling has become an important precedent on the matter of regulating network neutrality in the United States.
Өмірбаян
1996 жылғы Телекоммуникациялар туралы заңға және оның алдындағы 1934 жылғы Байланыс туралы заңға сәйкес, Федералдық байланыс комиссиясы (FCC) телекоммуникация саласындағы жаңа компанияларға, өнімдерге және қызметтерге қатысты ережелерді оларды заңдағы бірнеше «бөлімнің» біріне жіктеу арқылы сақтауға уәкілді. Осы істе 1996 жылғы заңның I және II бөлімдері қарастырылуда. Егер Комиссия белгілі бір қызметті заңның I бөліміне жатқызса, ол «ақпараттық қызмет» болып есептеледі және салыстырмалы түрде жеңіл экономикалық ережелерге бағынады. Егер бұл қызмет II бөлімге жатқызылса, ол «телекоммуникациялық қызмет» болып есептеледі және хабарламалардың мазмұны мен клиенттерге қойылатын бағалар бойынша қатаң жалпы тасымалдаушы ережелеріне бағынады. 1990 жылдары интернет-провайдерлердің (ISP) қолжетімділігімен, алғашқы қызметтер телефон компаниялары арқылы DSL желісі арқылы ұсынылды және II бөлімнің дәстүрлі ережелеріне бағынды. Кейін кабельдік модем қызметін әдетте кабельдік теледидар компаниялары ұсынды, олар дәстүрлі және аз шектеулі I бөлімнің ережелеріне бағынды. 2005 жылға дейін DSL қызметтері де ақпараттық қызметтер ретінде жіктелгенге дейін, бұл FCC-нің әртүрлі ISP-лерді телекоммуникацияны әртүрлі деңгейде реттеуіне себеп болды, бұл шатастыратын жағдайға әкелді. 2002 жылғы жіктеу шешімінен кейін, Brand X, DSL негізіндегі ISP, сотқа шағым түсірді, өйткені ол көптеген бәсекелестерінен қарағанда желілік жеткізу әдісіне (телефонға қарағанда кабельге) байланысты қатаң ережелерге ұшырады, қызмет сапасы немесе клиенттердің қанағаттануы емес. Іс бастапқыда Brand X Internet Services v. FCC деген атпен АҚШ-тың 9-шы апелляциялық округінің сотында қарастырылды. Бұл сот FCC-нің 2002 жылғы жіктеу шешімінің, онда кабельдік модем «ақпараттық қызмет» ретінде анықталды, қате екенін анықтады. Себебі кабельдік модем қызметі 1996 жылғы заң бойынша «телекоммуникациялық қызмет» ретінде расталған еді (осылайша қатаң ережелерге жатады) 2000 жылғы AT&T Corp. v. Портленд қаласы ісінде 9-шы округтік сотта. FCC округтік соттың оның реттеу шешімін қайта қарауы керек емес деп есептеді және АҚШ Жоғарғы Сотына шағым жасады. Brand X агенттік шешімі анық қате болған жағдайда Chevron қағидасы қолданылмауы керек деп мәлімдеді. Компания интернет-қызметін 1996 жылғы заң бойынша «телекоммуникациялық қызмет» ретінде жіктеу керек екенін айтты, өйткені бұл барлық ISP-лерді бірдей ережелерге бағындырады, осылайша бәсекелестік ортаны теңестіреді, ал барлығы клиенттерге және қоғамға қатысты қатаң міндеттемелері бар жалпы тасымалдаушылар болып есептеледі. Осылайша, сот Chevron қағидасын қолдау орынды деп тапты және FCC-нің DSL және кабельдік модем қызметтерін әртүрлі жіктеу туралы шешімін қолдады. Өнеркәсіптегі интеграцияға байланысты, бұрынғы желілік жеткізу әдістері мен дерек протоколдары (мысалы, интернет деректері және дауыстық телефон қоңыраулары) жаңа нысандарда бірікті, ал FCC әр жаңа қызметті Конгресс ескі технологиялар мен желілік архитектуралар үшін жазған ережелер бойынша реттеуге мәжбүр. Бұл өз кезегінде FCC-ден өзінің жіктеу шешімдерін негіздеу үшін шатастыратын аргументтерді ұсынуға мәжбүр етеді, ал соттар мұндай жіктемелер заңға сәйкес келе ме екенін анықтау үшін бірдей шатастыратын талдаулар жасауы керек.
Per the Telecommunications Act of 1996 and its predecessor the Communications Act of 1934, the Federal Communications Commission (FCC) is authorized to enforce regulations against new companies, products, and services in the telecommunications field by classifying them into one of several "titles" in the statute. At issue in this case are Title I and Title II of the 1996 Act. If the Commission classifies a given service under Title I in the statute, it is considered to be an "information service" and is subjected to relatively lenient economic regulations. If that service is classified under Title II, it is considered to be a "telecommunications service" and is subjected to much stricter common carrier regulations on the content of messages and prices charged to customers. With the advent of Internet service providers (ISPs) available to the general public in the 1990s, early services were provided via DSL by telephone companies that were subjected to traditional Title II regulations. Later cable modem service was typically provided by cable TV companies that were subjected to traditional, and less restrictive, Title I regulations. Until 2005, when DSL services were also classified as information services, this resulted in a confusing situation in which different types of ISPs were subjected to different levels of telecommunications regulation by the FCC. After the 2002 classification decision, Brand X, a DSL based ISP, requested judicial review because it had been subjected to tougher regulations than many of its competitors based on network delivery method (telephone vs. cable) rather than quality of service or customer satisfaction. The case was initially heard at the U. S. Court of Appeals for the Ninth Circuit under the name Brand X Internet Services v. FCC. That court ruled that the 2002 classification decision by the FCC, in which cable modem was determined to be an "information service", was in error. That was because cable modem service had already been confirmed as a "telecommunications service" under the 1996 Act (and therefore eligible for stricter regulations) in the Ninth Circuit precedent AT&T Corp. v. City of Portland in 2000. The FCC believed that the Circuit Court should not have second guessed its regulatory decision, and appealed to the U. S. Supreme Court. Brand X argued that when the agency decision is clearly in error, Chevron deference should not apply. The company argued that Internet service should be classified as a "telecommunications service" under the 1996 Act, because this would subject all ISPs to the same regulations, thus leveling the playing field, while all would be considered common carriers with robust obligations to customers and to the public. Thus, the court concluded that Chevron deference was merited, and upheld the FCC's decision to classify DSL services and cable modem services differently. Due to convergence in the industry, previous network delivery methods and data protocols (e. g. Internet data and voice telephone calls) came together in new forms while the FCC is forced to regulate each new service under rules written by Congress for older technologies and network architectures. This in turn requires the FCC to formulate confusing arguments to justify its classification decisions, while courts must embark on equally confusing analyses to determine if such classifications comply with the law.
Желілік бейтараптық
Brand X АҚШ-та желілік бейтараптықты реттеу туралы пікірталаста маңызды прецедент саналады, себебі ол FCC-нің интернет-қызметін желілік жеткізу әдістеріне сүйене отырып, тұтынушылардың қанағаттануына немесе басқа да қоғамдық мүдделерге байланысты емес, «ақпараттық қызмет» немесе «телекоммуникациялық қызмет» ретінде жіктеуге құқылы екенін анықтады. Бірақ бұл Комиссияның желілік бейтараптықты реттеуге құқығы бар ма және қалай жүзеге асырылатыны туралы шешілмеген дауды тудырды. 2024 жылға дейін бұл мәселе шешілмейді. Жоғарғы Сот судьясы Кларенс Томас Brand X шешімінің сотқа құрмет көрсетуге негізделгенін сынап, байланыссыз істер бойынша екі қарсы пікірде бұл шешім «Сотты әкімшілік абсолютизмінің шегіне жеткізді. Оның құрмет көрсету қағидалары бойынша агенттіктер заңдардың жаңа (демеушілік) түсіндірмелерін ойлап табуға және соттардан бұрынғы түсіндірмелерін қабылдамауды талап етуге еркін». Томас Жоғарғы Соттың Brand X-ті қайта қарауын ұсынды, өйткені ол бұл шешімді «Конституцияға, Әкімшілік рәсімдер туралы заңға (APA) және заңдық түсіндірудің дәстүрлі құралдарына қайшы» деп санайды.
Brand X is considered an important precedent in the debate over the regulation of network neutrality in the United States, as it established that the FCC has the authority to classify Internet service as either an "information service" or a "telecommunications service" based on network delivery methods, rather than customer satisfaction or other public interest oriented concerns. but also created an unresolved conflict over whether and how the Commission has the authority to regulate network neutrality. That conundrum remains unresolved as of 2024. Supreme Court Justice Clarence Thomas has criticized the Brand X ruling's dependence on judicial deference, stating in two dissenting opinions for unrelated cases that the decision "has taken this Court to the precipice of administrative absolutism. Under its rule of deference, agencies are free to invent new (purported) interpretations of statutes and then require courts to reject their own prior interpretations." Thomas has suggested that the Supreme Court should revisit Brand X, because he now sees the ruling as "inconsistent with the Constitution, the Administrative Procedure Act (APA), and traditional tools of statutory interpretation."