XIV ғасыр итальяндық композиторы Бартолино да Падова
Bartolino da Padova
Бартолино да Падова – 14 ғ. итальяндық композитор, «Итальяндық жаңа өнер» мектебінің өкілі. Өмірі туралы мәлімет аз, бірақ музыкасынан аңғаруға болады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық композитор
Italian composer
Бартолино да Падова (сонымен қатар "Магистер Фратер Бартолинус де Падуа") (шамамен 1365 – шамамен 1405) – XIV ғасырдың соңындағы итальян композиторы. Ол Италиядағы орта ғасыр мен Ренессанс музыкасы арасындағы кезеңде пайда болған "Trecento" деп аталатын стильдік кезеңнің өкілі, кейде "итальяндық ars nova" деп те аталады.
Bartolino da Padova (also "Magister Frater Bartolinus de Padua") (fl. c. 1365 – c. 1405) was an Italian composer of the late 14th century. He is a representative of the stylistic period known as the Trecento, sometimes known as the "Italian ars nova", the transitional period between medieval and Renaissance music in Italy.
Өмір
Оның өмірі туралы дерлік ештеңе белгілі емес, бірақ оның музыкасынан кейбір мәліметтерді болжауға болады. Ол, әдетте, Падуядан шыққан және кармелиттер орденінің мүшесі болған, себебі оның суреті Squarcialupi кодексінде сол орденнің киімін киген күйінде бейнеленген. Ол Каррара әулетінің қызметінде болған болуы мүмкін, өйткені оның музыкасында оларға сілтемелер кездеседі. 1389-1390 жылдар шамасында Флоренцияда болған болуы да мүмкін. Оның музыкасындағы Висконти әулетіне жасалған сілтемелер әртүрліше түсіндірілді: кейбір ғалымдар оның Падуядан кетіп, Солтүстік Италиядағы жаулау науқаны кезінде Жан Галеаццо Висконтиге қолдау көрсеткен болуы мүмкін деп санайды, бұл науқанға Падуа да кірген еді. Ал соңғы зерттеушілер бұл пікірге қарсы шығып, сілтемелер сатирикалық мағынада немесе Каррара әулетін қолдау мақсатында жасалған болуы мүмкін деген жорамал айтады.
Next to nothing is known for certain about his life, but some information can be inferred from his music. He was probably from Padua, and he was a Carmelite, because a picture of him appears in the Squarcialupi Codex in which he is wearing the garb of that order. Most likely he was in the employ of the Carrara family, since references to them appear in his music. There is a possibility he spent some time in Florence around 1389–1390. References to the Visconti family in his music have been variously interpreted: some scholars have suggested that he was away from Padua, and may have been working in support of Gian Galeazzo Visconti during the period of his campaign of conquest in northern Italy, which included Padua, while more recent scholars have attempted to refute this view, suggesting instead that the references may be either satirical or in support of the Carrara family.
Музыка
XIV ғасырдағы итальян музыкасының ең ірі көзі – Сквариалупи кодексі Бартолиноның 37 шығармасын қамтиды. Оның бірнеше шығармалары басқа да дереккөздерде кездеседі, ал оның музыкасының кең таралуы оның беделін көрсетеді. Бартолиноның музыкасы, оның замандасы Франческо Ландинидікіндей болмай, француздық ars nova-дан аз әсер көреді. Оның 27 балладасының көбі – итальяндық үлгідегі екі дауыстық дуэттер (ал француздар сол кезде оларды көбінесе бір дауыстық партиямен және бір-екі аспаптық қосымша бөліктерімен жазды). Бартолиноның 11 мадригалы сақталған; балладалар сияқты, олардың көпшілігі екі дауысқа арналған, алайда үш дауысқа арналған екі шығарма бар, олардың бірінде («La Fiera Testa») итальян, латын және француз тілдеріндегі үш тілді макарондық мәтін қолданылған, бір шумақ итальян тілінде, екіншісі – латын тілінде, ал соңғы Риторнелло бөлімі француз тілінде. Бұл тәсіл жоғары орта ғасырларда кең таралған, бірақ XIV ғасырдың соңына қарай сирек кездесетін болды.
The Squarcialupi Codex, the largest source of Italian music of the 14th century, contains 37 pieces by Bartolino. A few other sources contain pieces by him, and his music was evidently widespread, indicating his reputation. Bartolino's music, unlike that of his contemporary Francesco Landini, shows little influence from the French ars nova. His 27 ballate are almost all vocal duets, in the Italian fashion (the French at that time were mainly writing them as a single vocal line with one or two instrumental accompanying parts). Eleven of Bartolino's madrigals survive; like the ballate, they are mostly for two voices, however there are two pieces for three, and one of them (La Fiera Testa) has a macaronic text which is trilingual, one strophe in Italian, one in Latin and the final Ritornello section in French. This practice was common in the high Middle Ages but had become rare by the end of the 14th century.