Ричард Аркрайт кіші: Британдық өнеркәсіп революциясының банкирі және қаржыгері

Кіріспе

Ричард Аркрайт кіші (19 желтоқсан 1755 – 23 сәуір 1843), Дэрбиширдегі Кромфорд қаласының, Сер Ричард Аркрайттың ұлы, фабрика иесі, банкир, инвестор және Ұлыбритания өнеркәсіптік революциясын жеделдетуге әкесі көмектескен көптеген табысты мемлекеттік және жеке кәсіпорындардың қаржыгері (несие берушісі) болды. Оның борышкерлерінің арасында Марпл және Меллор қалаларының Сэмюэл Олдноу, сондай-ақ оның досы бар еді. 1799 жылы ол он белгілі британдық миллионердің бірі болды.

Өмірбаян

Ричард Болтон қаласында дүниеге келген. Оның анасы, Пэтиенс Холт, ол бірнеше айлық болған кезде қайтыс болды, ал әкесі, сэр Ричард Аркрайт, оны алты жасқа дейін жалғыз өсірді, содан кейін Маргарет Биггенске үйленді, одан Сьюзан және Мэри Энн есімді қыздары болды. Оның әкесі сумен жұмыс істейтін роликті иіру машинасына патент алды. Бұл мата өндірісі үшін жаппай өндіріс машиналарын жасаудың революциялық толқынының патенттелген прототипі және үлгісі болды. Осыдан кейін, әлемдегі тұтынушылар мен мата сатушылар арасында, сондай-ақ инвесторлар арасында үлкен көлемдегі, сапалы матаның экономикалық тиімділігі мойындалды, нәтижесінде қазіргі заманғы мақта өнеркәсібінің иіру (шешіп, тоқу және басқа да қажетті кезеңдермен бірге) британдық өндірісінің негізгі бөлігіне айналды. Мақта және басқа да шикі тоқыма материалдары Британ империясынан көптеп импортталып, Ланкашир диірмен қалалары сияқты экспортқа бағытталған аймақтарда өңделді, ал кейін зығыр, драпировка және киім-кешек өндірісінде, көбінесе фабрикаларда қолданылды. Оның есімін алған Ричард Аркрайт кіші де оның жолын жалғастырды; орта жасқа келгенде ол фабрика жүйесін одан әрі дамытты. Ол еңбек және машиналарды ұйымдастырудағы ерекше шебер, амбициялы, күшті және жанынан табылмас адам болды. Ричард аға 1792 жылы қайтыс болды, байлығының көп бөлігін қызына (екінші некесінен туған), Мэри Энн қызына және оның немерелеріне, сондай-ақ түрлі қайырымдылық қорына қалдырды, ал қалған бөлігі, бірнеше фабрикалармен бірге, Ричардқа қалды. Оның отбасылық патенттен түскен табысын тоқыма өнімдерін әртараптандырумен толықтырды. 1799 жылы ол Ұлыбританиядағы ең бай сегіз адамның бірі деп есептелді (немесе тізімдегі басқалар сияқты, шағын аристократиялық отбасы). 1 млн фунт стерлинг (1799 жылғы 2900000.0 сомасы қазіргі шақта шамамен <есептелген сомаға> тең). 1799 жылы он британдық миллионердің бірі болды. 1804 жылы ол Джон Топлистің банкіне серіктес атанды, ал соңғысы 1829 жылы қайтыс болғанда, банк толығымен оның меншігіне өтті. Ол ауыл шаруашылығы жер иелерін, көмір және темір кенін іздеумен айналысатын кәсіпкерлерді, сондай-ақ үкіметтік жобаларды қаржыландырды: әкесі сияқты, ол көлік және теміржол саласындағы ірі жобаларды, соның ішінде Кромфорд каналын қаржылады. Өлген кезде оның байлығы инфляциядан озып, үш миллион фунттан асты (1843 жылғы 3000000000 фунт сомасы қазіргі шақта шамамен <есептелген сомаға> тең), ал бұл соңғы Ричард Кроушейді буржуазиядан (аристократия емес) ең бай британдық адам ретінде басып өтуге бірнеше онжылдықтар қажет болды.

Richard was born in Bolton. His mother, Patience Holt, died when he was only a few months old, and his father, Sir Richard Arkwright, raised him on his own until he was six, then married Margaret Biggens, with whom he had a daughter, Susan and Mary Anne. His father patented the water frame, a roller spinning machine powered by water. This was the patented prototype and archetype of a revolutionary wave of mass production machines for cloth manufacture. Recognition followed of the economy of scale of bulk, quality textiles among consumers and cloth dealers across the world, and thus from investors in turn, making the spinning (together with combing, weaving and various other required stages) of a modern cotton industry the heart of British manufacturing. Cotton and several other raw textile goods were mass imported from the British Empire to be worked by the export heavy zones such as the Lancashire Mill Towns and later processed by the linen, drapery and garment, usually factory based, industries. His namesake Richard Arkwright junior followed in his footsteps; by middle age the latter had developed the factory system further. He was an outstanding organiser of labour and machinery processing, ambitious, forceful and persevering. Richard senior died in 1792 leaving much of his wealth to his daughter (born of his second marriage)and his daughter Mary Anne and her grandchildren and various charities, while the rest, including several factories, was left to Richard, already acting manager. His income streams from the family patent was coupled by well timed diversification from textiles. In 1799 he was estimated the eight wealthiest man (or as to others on the list, small aristocratic family unit) in Britain, owning £1M (2900000.0 in 1799 is equivalent to about <calculated amount> in recent years). He was one of ten known British millionaires in 1799. In 1804 he became a partner in the bank of John Toplis, and when the latter died in 1829, he took its full possession and financed agricultural landlords (richly speculating and pledging security for coal mining and iron ore projects), contractors and governmental plans: like his father, he financed great works in the transportation sector and railways, including the Cromford Canal. At death, his wealth kept ahead of inflation, being over three million pounds (3000000000.0 in 1843 is equivalent to about <calculated amount> in recent years), some decades before having surpassed the late Richard Crawshay as the richest British person from the bourgeoisie (non aristocracy).

Сурет

Дербидің Джозеф Райт әкесі мен ұлының, соңғысының отбасы мүшелерінің портреттерін салған. Бұл екі туынды екі буынның байлығындағы айырмашылықты көрсетеді. Әкесі өзінің жаңа әлеуметтік статусының көзі болған өнертабысының фонында қарапайым орындыққа отырған, ал екінші картинада Ричард кіші, оның әйелі Мэри және қызы Энн, барлығы соңғы сәнді киімдермен киініп, отбасының мүлігіндегі саябаққа қарай қарап тұр. 1790 жылы салынған Ричард кішінің және оның отбасының суреті Райттың Ричард мырзаның портретіне жұптас ретінде жасалған және Уилерсли қалысындағы Аркрайт отбасының асханасында ілінген төрт суреттің ең жақсысы деп есептелген. Бұл сурет Дерби мұражайы мен өнер галереясының қорында болды және қарызға алынып, әкесінің суретімен бірге көрмеге қойылды. Сурет 2001 жылдың 29 қарашасында Sotheby's аукционында сатылды. 2003 жылы картинаны АҚШ-қа көшіру жоспарланған, бірақ Дерби мұражайы оны өз елінде қалдыру үшін петиция ұсынды. Бұл қоғам үшін маңызды тірек. Суреттің жоғалуынан алаңдаған Аркрайт қоғамы осы науқанға белсенді қатысты және картина ақырында Англияда қалды.