Кристофер Уондсфорд: Англиялық саяхатшы және саяси қайраткердің өмірі
Christopher Wandesford
Кристофер Уэндсфорд (1592-1640) – ағылшын саяхатшысы, саяси қайраткері, 1621-1629 ж. Парламент мүшесі, Ирландияның соңғы вице-королі. Тарих, биография.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын әкімшісі және саясаткері Кристофер Уэндесфорд (1592 жылдың 24 қыркүйегі – 1640 жылдың 3 желтоқсаны) – 1621 және 1629 жылдар аралығында Парламенттің Төменгі палатасында отырған ағылшын әкімшісі және саясаткері. Өмірінің соңғы айларында Ирландияның лорд-депутаты қызметін атқарды.
English administrator and politician
Christopher Wandesford (24 September 1592 – 3 December 1640) was an English administrator and politician who sat in the House of Commons between 1621 and 1629. He was Lord Deputy of Ireland in the last months of his life.
Өмір
Вандесфорд 1592 жылдың 24 қыркүйегінде Йоркширдегі Беверли қаласына жақын Бишоп Бертон ауылында, Йоркширдің Кирклингтоннан шыққан сэр Джордж Вандесфордтың (1573–1612) және оның әйелі Кэтрин Хансбидің, Грей Инннен Ральф Хансбидің қызының ұлы ретінде дүниеге келді. Ол Кембридж университетіндегі Клэр колледжінде және Грей Иннде білім алды. 1621 және 1624 жылдары Олдбороу округінен парламент депутаты болып сайланды. Содан кейін 1625 және 1626 жылдары Ричмонд округінен, ал 1628 жылы Тирск округінен қайта сайланды. Оның маңызды лауазымдарға көтерілуіне, ең алдымен, оның алыс туысы болған, кейін Страффорд графы атанған сэр Томас Уэнтвортпен тығыз достығы себеп болды. Бастапқыда Карл I-ге қарсы болғанмен, Букингемнің 1-ші герцогы Джордж Вильерстің импичментіне белсенді қатысқандығынан көрінеді, Уэндсфорд тез арада корольшіл жақтасқа айналды. 1633 жылы Уэнтвортпен бірге Ирландияға сапар шекті, онда ол Роллдардың сақтаушысы болды. Уэндсфорд Ирландияға амбициямен емес, тек Уэнтвортқа деген құрметі мен сүйіспеншілігі үшін барғанын айтты. Ол 1634 және 1639 жылдардағы ирландиялық парламенттерде Килдарь округінен Ирландияның Өкілдер палатасының депутаты болып сайланды және Ирландияның Жеке кеңесінің мүшесі болды. Уэнтворт Уэндсфордтың өзін қымбатты санады және Жеке кеңестегі барлық адамдардың ішінде тек Уэндсфорд пен Джордж Рэдклиффке ғана сенгенін, олардың қызметі үшін ешқашан толыққанды риза бола алмайтынын жазды. 1640 жылы Уэндсфорд Страффордтың орнына Ирландияның Лорд-депутаты болып тағайындалды, бірақ жаңа лауазымының қиындықтарымен күресуді ғана бастағанда, 3 желтоқсанда 1640 жылы қысқа аурудан кейін қайтыс болды, бұл ауру қаушат қызбаға ұқсас болатын. Оған жасалған ем, аяқтарына бөлінген көгершіндерді қою сияқты, оның жандану мүмкіндігін арттырмады. Ол Элиспен (1592–1659) үйленді, ол сэр Хьюетт Осборн мен оның әйелі Джойс Флитвудтың жалғыз қызы және сэр Эдвард Осборнның 1-ші баронетінің, Уэнтворттың басшылығымен Солтүстік Кеңесінің вице-президентінің қарындасы болды. Олардың жеті баласы болды, олардың бесеуі ересек жасқа жетті. 1641 жылғы Ирландия көтерілісі кезінде оның жесірі мен балалары үйінен қашуға мәжбүр болды және кейбір қиындықтардан кейін Йоркширге аман-есен оралды. Бас-аяғы шатасудың салдарынан Уэндсфордтың өсиетнамасы жоғалып, 1653 жылға дейін табылмай қалды, бұл отбасы мүшелері арасында ашу-ызаға және ұзақ жылдарға созылған сот дауларына әкелді.
Wandesford was born on 24 September 1592 at Bishop Burton, near Beverley, Yorkshire, the son of Sir George Wandesford (1573–1612) of Kirklington, Yorkshire and his wife Catherine Hansby, daughter of Ralph Hansby of Gray's Inn. Educated at Clare College, Cambridge, and Gray's Inn, he entered Parliament as MP for Aldborough in 1621 and 1624. He was then returned for Richmond in 1625 and 1626 and Thirsk in 1628. His rise to importance was due primarily to his close friendship with Sir Thomas Wentworth, afterwards Earl of Strafford, who was his distant cousin. Although at first hostile to Charles I, as shown by the active part he took in the impeachment of George Villiers, 1st Duke of Buckingham, Wandesford soon became a royalist partisan, and in 1633 he accompanied Wentworth to Ireland, where he became Master of the Rolls. Wandesford said that he went to Ireland not out of ambition, but simply out of his affection for Wentworth. He sat in the Irish House of Commons as member for Kildare in the Irish Parliaments of 1634 and 1639 and was a member of the Privy Council of Ireland. Wandesford's value to Wentworth was fully recognised by the latter, who wrote that of all the Privy Council he confided only in Wandesford and George Radcliffe, for whose services he could never be sufficiently thankful. In 1640 Wandesford succeeded Strafford as Lord Deputy of Ireland, but he had only just begun to struggle with the problems of his new position when he died, after a short illness which seems to have been a severe fever, on 3 December 1640. The medical treatment he received, which included applying split pigeons to the soles of his feet, is unlikely to have improved his chances of survival. He had married Alice (1592–1659), the only daughter of Sir Hewett Osborne and his wife Joyce Fleetwood, and sister to Sir Edward Osborne, 1st Baronet, vice president, under Wentworth, of the Council of the North. They had seven children, five of whom survived to adulthood. During the Irish Rebellion of 1641 his widow and children were forced to flee from their home and after some hardship returned safely to Yorkshire. In the general confusion, Wandesford's will disappeared and was not found until 1653: this led to bitter family disputes and years of litigation.
Отбасы
Оның ұлы Кристофер (1628–1687), 1662 жылы баронет атағын алды, ал 1707 жылы Ирландияның виконты, Кастлкомер виконты атанған сэр Кристофер Уандесфордтың әкесі болды. Кастлкомер, Килкеннидегі, оның атасы Ирландияда болғанда сатып алынған. Кристофер, 2-ші виконт, 1717–1718 жылдары Соғыс хатшысы қызметін атқарды. 1758 жылы Джон, 5-ші виконт, Уандесфорд графы атанды, бірақ ол 1784 жылдың қаңтар айында қайтыс болғаннан кейін оның барлық атақтары жойылды. Уандесфордтың кіші қызы Элис Торнтон (1626–1707) өмірбаянымен әйгілі, ол алғаш рет 1875 жылы жарияланды және оның әкесінің өмірі мен мансабы туралы құнды мәліметтер береді. Элис 1651 жылы Уильям Торнтонға үйленді және үш баласы болды. Оның үлкен әпкесі Кэтрин (1645 жылы қайтыс болды) сэр Томас Денбиге үйленді және он алты бала туды, олардың он баласы ересекке жетті. Джон және Джордж есімді тағы екі ұлы болды. Джордж 1651 жылы Ричмонд маңында батып қайтыс болды. Кристофер Уандесфорд үшін қорғаныс маңызды болды, ол 1635 және 1640 жылдар аралығында Кастлкомерде қамал салдырды. Оған Кастлкомер 1200 жылдан бері сол жерде тұрып келген О'Бреннан немесе Бреннан заңды құқығы жоқ жерді иеленгені туралы дәлелдегеннен кейін берілді. Сондықтан ол "өзінің қараушысын және көмір шахталарын жабайы ирландтардан қорғау үшін" қамал салды. Ол өлім төсегінде бұл шешіміне өкінгенін айтқан көрінеді және соңғы 21 жылдағы ауданның жалға алу ақысының жартысын О'Бреннанға қайтаруды өтінген. Кланның құқықтық күш-жігеріне қарамастан, бұл орындалмады. Ақыры 1686 жылы Ирландияның Лорд-канцлері олардың пайдасына үкім шығарды, бірақ бұл мәселенің соңы емес сияқты көрінеді. Уандесфордтар отбасы Ленстерде ықпалды болды және 1798 жылы Энискортидегі ирландтық көтерілісін басуға әскери көмек көрсетті. Отбасының бір мүшесі Ормонде Батлер отбасына үйленді.
His son Christopher (1628–1687), made a baronet in 1662, was the father of Sir Christopher Wandesford, who was created an Irish peer as Viscount Castlecomer in 1707, Castlecomer in Kilkenny having been acquired by his grandfather when in Ireland. Christopher, the 2nd viscount, was Secretary at War in 1717–1718. In 1758 John, 5th viscount, was created Earl Wandesford, but his titles became extinct when he died in January 1784. Wandesford's younger daughter Alice Thornton (1626–1707) is still remembered for her Autobiography, first published in 1875, which is a valuable source for her father's life and career. Alice married William Thornton in 1651 and had three surviving children. Her elder sister Katherine (died 1645) married Sir Thomas Danby and had sixteen children, of whom ten survived infancy. There were two other surviving sons, John and George. George drowned accidentally near Richmond in 1651. Defence was a priority for Christopher Wandesford, who built a castle in Castlecomer sometime between 1635 and 1640. He had been granted Castlecomer after he argued that the O'Brennans or Brennans who had been there since 1200 held the area without legal right. Because of this, he had to build a castle "to protect his steward and collieries from the wild Irish". Apparently he regretted this decision on his death bed and asked that half the rent for the entire area for the last 21 years be repaid to the O'Brennans. This was not done, despite the legal efforts of the clan. Finally in 1686 the Lord Chancellor of Ireland pronounced judgment in their favour, although it seems that this was not the end of the matter. The Wandesford family were influential in Leinster, lending military aid to suppress the Irish rebellion of 1798 in Enniscorthy. A member of the family also married into the Butler family of Ormonde.
Кейіпкер
Страффордтың өмірбаясын жазған К. В. Веджвуд Вандесфордты ұялды, өзін-өзі жасыратын, төзімді және қайырымды, терең ойлы, білікті заңгер және әлеуметтік әділдік туралы шын қызығушылық танытқан адам деп сипаттайды. Ирландиядағы қоғамдық пікір Страффордтың соңғы айларында оның жақтастарына бұрылғанмен, Вандесфордтың қазасы онда шынайы қайғымен қарсы алынды.
Strafford's biographer, C. V. Wedgwood, describes Wandesford as shy, self effacing, tolerant and charitable, a profound thinker, a fine lawyer and a man who was deeply concerned for social justice. Even though public opinion in Ireland had turned against Strafford's associates in his final months, Wandesford's death was genuinely mourned there.