Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сұлулық заттарын сақтауға арналған кішкентай қорап
Small box to store beauty items
Кеп – әдетте сандықтан кішірек, әдетте әшекейленген сәндік қорап немесе ыдыс. Соңғы ғасырларда олар көбінесе әшекей бұйымдар сақтауға қолданылады, бірақ ертерек заманда маңызды құжаттар мен басқа да көптеген мақсаттар үшін де пайдаланылған. Көптеген ежелгі кептер буддалық және христиандық қасиетті заттарды сақтауға арналған реликвиарлар болып табылады. Биік, дөңгелек кептерді көбінесе пиксис деп атайды, бұл атау ежелгі грек керамикасындағы бір түрінен алынған; олар ислам өнерінде кең таралған, көбінесе піл сүйегінен жасалған. "Кеп" термині монеталар мен басқа да құнды заттарды сақтауға немесе тасымалдауға арналған, мықты жасалған қораптармен (немесе қымбат қораптармен) қатар қолданылады. Мұндай қораптарда металл көп мөлшерде қолданылады, не ленталар түрінде, не негізгі материал ретінде, және олар сәндік емес, тұрмыстық мақсатта қолданылады. Кептер көбінесе әшекей бұйымдар сақтауға арналған қораптар деп есептелгенімен, кем дегенде Ренессансқа дейін бұл жиі қолданылмаған, себебі ең қымбат әшекей бұйымдары сейфте сақталған.
A casket is a decorative box or container that is usually smaller than a chest and is typically decorated. In recent centuries they are often used as boxes for jewelry, but in earlier periods they were also used for keeping important documents and many other purposes. Many ancient caskets are reliquaries, for both Buddhist and Christian relics. A tall round casket is often called a pyxis, after a shape in Ancient Greek pottery; these were popular in Islamic art, often made from a section of the ivory tusk of an elephant. The term "casket" overlaps with strongbox (or strong box), a heavily made box for storing or transporting coin and other valuables. These include more metal, in bands or as the main material, and are functional rather than decorative. Though caskets are often regarded as boxes for jewelry, at least until the Renaissance this was probably not a common use, as at least the most serious jewelry was kept in a strongbox.
Тарих
Ерте заманнан сақталған сандықтар көбінесе ағаш қаңқаға бағалы материалдардан, әсіресе піл сүйегінен жасалған. Шығыс Азияда ағашқа лак жағу кең таралған. Үй пішінді сандықтар ерте және жоғары орта ғасырларда реликвиарлар үшін жиі кездесетін пішін, көбінесе Лимож эмалімен жасалған, бірақ кейбіреулері де діни емес болған. Солтүстік Италиядағы Embriachi шеберханасы және олардың ізбасарлары "неке сандықтарын" жасаумен маманданған, олардың келінге күйеу үйінен сый ретінде берілгені болжамдалады. Бұл сандықтар ағашқа керосинмен салынған ою-өрнектермен және қашап жасалған сүйек жапсырмаларымен безендірілген, олар 1400 жылдар шамасында жасалған. Кейін, 15 ғасырда, пастильямен (қалыпталған гипс немесе гессо) безендірілген сандықтар да осы мақсаттар үшін танымал болды. "Сандық хаттары" деп аталатын хаттардың Мэри, Шотландия патшайымы жазғаны айтылады және олар күйеуі лорд Ботуэллге тиесілі сандықта табылған. Олар оның бұрынғы күйеуі лорд Дарнлиді өлтіруде кінәлі екенін көрсетеді, бірақ оларды оның жаулары жасаған болуы мүмкін. Knottekistje – голландтық үйлену сандығы, әдетте күмістен жасалған, күйеу жігіт келінге монеталармен бірге сыйлайды. Олар 17 ғасырда матаға ораудың орнына қолданыла бастады.
Surviving caskets from early periods are often made using precious materials, especially ivory, around a wooden framework. In East Asia lacquer over wood is common. The house shaped chasse is a very common shape for reliquaries in the Early and High Middle Ages, often in Limoges enamel, but some were also secular. The Embriachi workshop in north Italy, and their imitators, specialized in "marriage caskets", presumed to have been presented to a bride to be by her new in laws. These were decorated with carved bone plaques, within a setting of certosina inlays in wood, and were produced in the decades around 1400. Later in the 15th century caskets decorated in pastiglia, a type of moulded plaster or gesso, became common for similar purposes. The so called Casket letters were allegedly written by Mary, Queen of Scots and found in a casket belong to her husband Lord Bothwell. They suggested her complicity in the murder of her previous husband Lord Darnley, but may well have been invented by her enemies. A knottekistje is a Dutch type of wedding casket, typically in silver, given by the bridegroom to the bride, containing coins. They replaced cloth wrappers in the 17th century.
Мысалдар
Кейбір мысалдар кейінгі Рим империясынан қазылмастан сақталған. 4 ғасырға жататын Брешия сандығы, 8 ғасырға жататын Франкс сандығы және 10-11 ғасырлардағы Вероли сандығы – барлығы күрделі өрнектермен ойылған піл сүйегінен жасалған, бұл материал сәнді қораптар үшін соңғы уақыттарға дейін танымал болды. Мұралық заттарды сақтаған немесе сақтайтын қораптар реликвиар деп аталады, бірақ олардың бәрі бастапқыда осы мақсатта жасалмаған.
Some examples have remained unburied from the late Roman Empire. The 4th century Brescia Casket, 8th century Franks Casket and 10th 11th century Veroli Casket are all in elaborately carved ivory, a popular material for luxury boxes until recent times. Boxes that contain or contained relics are known as reliquaries, though not all were originally made for this purpose.