Лорд Джордж Бентинктің саяси және ат спортындағы рөлі
Lord George Bentinck
Лорд Джордж Бентинкт: британдық саяхатшы, консерватор, астық заңдарына қарсы күрескен және жарыс аттарымен танымал. Өмірбаяны мен саяси мансабы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық саясаткер лорд Уильям Джордж Фредерик Кавендиш Скотт Бентинк (27 ақпан 1802 – 21 қыркүйек 1848), лорд Джордж Бентинк ретінде әйгілі, ағылшын консервативті саясаткері және жарыс аттарының иесі. Ол Бенджамин Дизраэлимен бірге Сер Роберт Пилді астық заңдары мәселесінде қызметтен шығарудағы рөлімен танымал.
British politician
Lord William George Frederick Cavendish Scott Bentinck (27 February 180221 September 1848), better known as Lord George Bentinck, was an English Conservative politician and racehorse owner noted for his role (with Benjamin Disraeli) in unseating Sir Robert Peel over the Corn Laws.
Отбасы
Бентинк атақты Бентинк әулетінде, Портлендтің 4-ші герцогы Уильям Бентинктің бесінші баласы және үшінші ұлы ретінде дүниеге келді. Оның анасы, бай генерал Джон Скотттың қызы және оның екі қарындасымен бірге мұрагерлік құқығына ие болды. Бентинк Джордж есімімен танымал болды, себебі оның отбасының барлық еркек балаларына Уильям деген есім қойылған. Ол жеке оқытылып, әкесінің Нортгемпширдегі Уэлбек аббаттығында және Аерширдегі Трон қаласының жанындағы Фуллартон үйінде өсті, онда әкесі доктарды дамытқан.
Bentinck was born into the prominent Bentinck family, the fifth child and third son of William Bentinck, 4th Duke of Portland and Henrietta (née Scott). His mother was the daughter, and along with her two sisters, the heiress, of the rich General John Scott of Fife. Bentinck was known by the name George, as all the men in his family were given the first name William. He was educated privately and grew up on his father's Welbeck Abbey estate in Nottinghamshire and at Fullarton House, near Troon, Ayrshire, where his father developed the docks.
Ерте мансап
1818 жылы Бентинк пен оның үлкен ағасы Джон әскерге қосылды, бірақ жеке даулар оның әскери мансабына кедергі келтірді. 9-шы жеңіл атқыштар полкінде офицер болып қызмет еткен ол, 1821 жылдың ақпанында жоғары офицері капитан Джон Керді «надан» деп атады. Кер Бентинкке «қызметтік міндеттерін орындамағаны және құрметсіз, бағынбас және сыйламас мінез-құлқы» үшін шағымдану айтты. Бентинк шағымдарды тергеуді сұрады және соңында кінәсінен босатылды. Дегенмен, оқиға тоқтамады және 1821 жылдың мамырында Парижде Бентинк пен Кер дуэльге дайындалды. Бентиктің ағасы Джордж Кэннинг араласып, оқиғаны тоқтатты. Бентинк спорттағы алаяқтықты жоюға көп күш жұмсады (бірақ оның өзінің ставкаларындағы әрекеттері әрдайым адал болмады). 1844 жылы Дерби жеңімпазының алаяқтық екенін ашқаннан кейін, ол ат жарыстарын регламенттеу үшін ережелер жиынтығын ұсынды. Ол бірқатар сот ісі арқылы ставкалар жасау және төлеудегі жемқорлықты, ескірген заңнамадан туындаған мәселелерді шектеді. «Өзін-өзі тағайындаған күзетші» болғанымен, қазір ол спорттың ұлы инноваторы және реформаторы ретінде танылады. Ол «әсем киінетін аристократ» болса да, күнде жаңа жібек шарф тағып жүрді, бірақ Бентиктің шаршағыс мінезі оны қайта қиын жағдайға түсірді. Төленбеген қарыз үшін дуэльде өмірінен айырылуға азда-кем қалды. Ол қарсыласы, шебер мерген Сквайр Осбальдестонды алаңдатып, оның қаруынан шашырап, Бентиктің шляпасынан өткен оқ тиді. Ат жарысында жеткен жетістіктеріне қарамастан, оның әкесі бұл қызметке наразы болды және герцог ұлының «саяси қоғамның жоғары лауазымдарына» оралғанына қуанды.
In 1818, Bentinck and his older brother John joined the army, but personal conflicts derailed his military career. As an officer in the 9th Lancers, he called his superior officer, Captain John Ker, a "poltroon", in February 1821. Ker levelled charges against Bentinck of "inattention to duty and contemptuous, insubordinate and disrespectful behaviour." Bentinck requested an inquiry into the charges and was ultimately cleared. However, the incident would not die and in May 1821 in Paris, Bentinck and Ker were prepared to duel. Bentinck's uncle George Canning interceded and stopped the event. Bentinck made strenuous efforts to eliminate fraud in the sport (although his own behaviour in fixing odds was not always scrupulous). In 1844, having exposed the winner of the Derby as a fraud, he proposed a set of rules to cover horse racing. By a series of legal actions he also limited the corruption involved in making and settlement of bets, deriving from outdated legislation. Although something of a "self appointed vigilante", he is now seen as a great innovator and reformer of the sport. Though he was an "aristocratic dandy" who wore a new silk scarf every day, Bentinck's volatile temper again got him in trouble. He nearly lost his life in a duel over an unpaid debt. He fired his pistol in the air as his opponent, Squire Osbaldeston, an expert marksman, was flustered and missed, shooting Bentinck cleanly through the hat. Despite his success in horse racing, his father reportedly strongly disapproved of this activity, and the duke was delighted when his son returned to "the more elevated occupations of political society."
Протекционистердің басшысы
Бентинк 1846 жылы Дизраэлимен бірге астық заңдарын жоюға қарсы протекционисттік оппозицияны басқарғанда саясатта көзге түсті. Ол 18 жыл бойы парламентте тікелей сөз сөйлемеген еді. Бентинк пен Дизраэли астық заңдарын жоюды тоқтата алмаса да, бірнеше аптадан кейін Пилді Ирландиядағы мәжбүрлеу туралы заң мәселесі бойынша отставкаға келуге мәжбүр етті. Консервативтік партия екіге жарылды: жүзге жуық еркін сауда жақтасы Пилді қолдады, ал 230 протекционист жаңа Консервативтік партияны құрды, оның басшысы Стэнли (кейін Дерби графы) болды. Бентинк Төменгі палатадағы партияның жетекшісі атанды. Ол Лорд Джон Расселл үкіметінен Ирландиядағы Ұлы ашаршылықтың салдарынан туған азапты жеңілдету үшін ірі теміржол құрылысы жобасына инвестиция жасауды сұрады, бірақ бұл әрекеттері сәтсіз аяқталды. Бентинк 1848 жылы жетекшіліктен бас тартты, өйткені оның еврейлердің эмансипациясын қолдауы партияның көп бөлігіне ұнамады, және оның орнына Гранби маркизі келді.
Bentinck first became prominent in politics in 1846 when he, with Disraeli, led the protectionist opposition to the repeal of the Corn Laws. Until he rose to speak against their repeal, he had not spoken a word in 18 years in Parliament. Although Bentinck and Disraeli did not prevent the repeal of the Corn Laws, they did succeed in forcing Peel's resignation some weeks later over the Irish Coercion Bill. The Conservative Party broke in half; some hundred free trade Peelites followed Peel, while 230 protectionists formed the new Conservative Party, with Stanley (later the Earl of Derby) as overall leader. Bentinck became leader of the party in the House of Commons. He unsuccessfully led calls upon the government of Lord John Russell to alleviate suffering in Ireland arising from the Great Famine of Ireland by investing in a substantial railway construction programme. Bentinck resigned the leadership in 1848, his support of Jewish emancipation being unpopular with the bulk of the party, and was succeeded by the Marquess of Granby.
Өлім және мұра
1848 жылғы 21 қыркүйекте Бентинк сағат 3-те әкесінің Уэлбек аббаттағы үйінен шығып, «Дюкерия» арқылы 10 шақырым (6 миль) қашықтықты жүріп, Чарльз Пьерпонт, 2-ші граф Манверспен бірге Торсби залында тамақтануға ниеттенді. Ол Торсбиге келмегендіктен, оны іздеу тобы жіберілді, ал денесі кешкі сағат 9-да табылған. Ол 46 жаста болған. Алғашқы хабарлар бойынша, ол «апоплексиядан» қайтыс болған. Үйленбеген Бентинк (оның ағасы лорд Генри екеуі сол кездегі тілдесуде «әйелдерді ұнатпайтындар» деп еске алынған) Лондондағы Мэрилебон ескі шіркеуіндегі Портленд герцогының мазарында жерленді. Ол Лондонның Кавендиш сквері бағындағы мүсінмен, Уоркшопқа жақын жердегі ескерткішпен және Мансфилдте Томас Чемберс Хайн салған үлкен готикалық ескерткішпен мәңгі есте қалды. Чарльз Гревилл (бір кезде Бентинктің ат жарысы синдикатындағы серігі болған) оның өлімінен кейін былай деп жазды: «Ол саясатқа осымен бұрынғы жарыстарда көрсеткен құштарлығын, белсенділігін, еңбекқорлығын және зиялылығын әкелді. Ол бірде қандай да бір мақсатты немесе партияны қолдағаннан кейін, қандай да бір себеппен, өзінің барлық зиялы күшімен және адамнан асып түсетін қабілетімен сол партияның және сол мақсаттың мүддесі үшін жұмыс істеді. [Дегенмен] мен оның өзінің беделі мен даңқы үшін ең оңтайлы уақытта қайтыс болғанына күмәнданбаймын; оның аты, мүмкін, шыңына жеткен, және оған болған қабілеттерінен артық мүмкіндіктер берілген». Ноттингем университетінің қолжазбалар және ерекше жинақтар бөлімі Лорд Джордж Бентинктің хаттары мен жеке қағаздарын Портленд (Уэлбек) жинағының бір бөлігі ретінде сақтайды.
On 21 September 1848, Bentinck left his father's home at Welbeck Abbey at 3 pm, intending to walk 6 mile (10 km) through "The Dukeries" to Thoresby Hall to dine with Charles Pierrepont, 2nd Earl Manvers. A search party was sent to look for him when he did not arrive at Thoresby, and his body was ultimately found at 9 p. m. He was aged 46. Initial reports stated it appeared he died of "apoplexy," Bentinck, who was unmarried (there were rumours that he and his brother Lord Henry were, in the phraseology of the time, "woman haters"), was buried in the Duke of Portland vault at Marylebone Old Church in London. He is commemorated with a statue in London's Cavendish Square Gardens, a memorial close to the spot where he died near Worksop, and a large gothic memorial by Thomas Chambers Hine erected in Mansfield. Charles Greville (who had once been a partner of Bentinck in a horse racing syndicate) wrote of him after his death: "He brought into politics the same ardour, activity, industry and cleverness which he had displayed on the turf . having once espoused a cause and espoused a party, from whatever motive, he worked with all the force of his intellect and a superhuman power of application in what he perceived to be the interest of that party and that cause . [However] I have not the least doubt that, for his own reputation and celebrity, he died at the most opportune period; his fame had probably reached its zenith, and credit was given him for greater abilities than he possessed." The Department of Manuscripts and Special Collections at the University of Nottingham holds the correspondence and personal papers of Lord George Bentinck, as part of the Portland (Welbeck) Collection.