Кіріспе

Down in the Groove – американдық әнші-ақын Боб Диланның Columbia Records лейбелімен 1988 жылдың 30 мамырында жарық көрген жиырма бесінші студиялық альбомы. Бұл Диланның қатарынан екінші альбомы болды, ол көбінесе теріс пікірлерге ие болды. Оның үлестіру карьерасы төмендеген кезеңде шығарылғандықтан, сатылымдар көңіл көнші болды, АҚШ-та 61-орынға, ал Ұлыбританияда 32-орынға жетті.

Жазу және қабылдау

"Даже по стандартам Дилана, этот альбом имел странное и трудное рождение", - написал критик Rolling Stone Дэвид Фрике. "Его выпуск был задержан более чем на полгода, а трек-лист был изменен как минимум три раза. Если судить по указанным музыкантам, песни, вошедшие в финальную версию, взяты из полудюжины различных записей, растянувшихся на шесть лет." Как и его предшественник Knocked Out Loaded, Дилан снова использовал больше соавторов, чем обычно. В рецензии, опубликованной в его колонке Consumer Guide, Роберт Кристагау написал: "Если Self Portrait был хотя бы странным, балансируя между ужасным и забавным, то [Дилан теперь] навсегда профессионален - ни один ремейк не чтит и не оскверняет оригинал. Все, что он может сделать с песней, - это "диланизировать" ее, и поэтому его группа Дэнни Корчмара и группа Стива Джонса - Пола Саймона неразличимы, погруженные в этот запатентованный и теперь бессмысленный звук одной записи." Позже Кристагау назвал Down in the Groove "ужасным продуктом". Недавно выпустив альбом Knocked Out Loaded, Дилан воспользовался возможностью для дальнейшей работы над своими совместными усилиями. В альбоме впервые представлены несколько приглашенных исполнителей. Наиболее заметным было участие The Grateful Dead, которые предоставили альбому один из его выдающихся моментов с синглом "Silvio". Этот трек позже был включен в сборники Bob Dylan's Greatest Hits Volume 3 и The Essential Bob Dylan. Как указано в Энциклопедии популярной музыки, альбом не имеет единой записи. Это создало настроение, которое Энциклопедия описала как "от бурного до задумчивого и мрачного в мгновение ока". В книге Bob Dylan: The Recording Sessions, 1960–1994, автор Клинтон Хейлин предлагает объяснение стиля и структуры треков альбома. Он утверждает: "Вполне возможно, что Дилан изначально намеревался показать богатую палитру музыки, которую он слушал, взрослея в Хиббинге". Автор продолжает описывать альбом как разумный шаг для Дилана, предполагая, что его проблемы с творческим письмом затруднили создание нового материала. Уникальным аспектом альбома стал последовавший "гаражный рок"-тур. Предыдущий тур Дилана делал большой акцент на приглашенных исполнителях, чтобы обеспечить более разнообразное шоу. Интимный характер небольшой группы позволял артистам по-разному интерпретировать песни каждый раз, когда они их исполняли. Часто выступления мало походили на предыдущие. В своей рецензии для журнала Rolling Stone Фрике отметил, что "долгожданное - хотя и маловероятное - сотрудничество с Full Force, лучшей бруклинской хип-хоп командой, оказалось старым неизданным треком из Infidels, "Death Is Not the End", вновь украшенным вкусными, но довольно излишними вокальными гармониями Full Force". "Death Is Not the End" была перепета Ником Кейвом в 1996 году. В 2007 году Rolling Stone назвал Down in the Groove худшим альбомом Боба Дилана. В 2017 году журнал добавил, что "поклонники Дилана навсегда будут спорить о точном моменте, когда [карьера Дилана] достигла дна, но большинство относят это к тому времени, когда Down in the Groove с грохотом появилась в магазинах в мае 1988 года". Художник Рик Гриффин, в основном известный своими логотипами и плакатным искусством The Grateful Dead, был приглашен для разработки обложки альбома. Рисунок Гриффина, изображающий человека, играющего на гитаре, сидя верхом на лошади, едущей задом наперед, был отклонен Columbia Records, которые вместо этого использовали фотографию Дилана.

Тур

Down in the Groove альбомы шыққаннан кейін көп ұзамай Дилан Солтүстік Америкада жазғы турнеге шықты, бұл альбомды қолдау мақсатында жасалған деп есептеледі. Алғашқы концерт 1988 жылдың 7 маусымында Калифорния штатының Конкорд қаласындағы Конкорд павильонында өтті, және ол бұрынғы турлерден күрт өзгеше болды. Соңғы жылдары Дилан үлкен топтарға сүйенді, көбінесе Мик Тейлор, Ян МакЛеган, Grateful Dead және Tom Petty and the Heartbreakers сияқты танымал музыканттармен бірге жұмыс істеді. Бірақ бұл жолы Дилан концерттерін гитарист Г. Э. Смит (Saturday Night Live арқылы танымал), басист Кенни Ааронсон және барабаншы Кристофер Паркерден тұратын кішкентай, "гараж-рок" стиліндегі топтың айналасында ұйымдастырды. (Маусымның басындағы концерттерде бір ерекшелік болды; сол концерттерде Нейл Янг екінші, жетекші гитарист ретінде қатысты, оның өзінің мансабы да сол кезде төмендеп бара жатқан еді.) Әндерді таңдау да көбірек тәжірибелі болды, әртүрлі түндердегі концерттік тізімдер бір-бірінен көп ерекшеленді. Концерттер толық құрамындағы, электрлі жиынтықтар мен кішкентай, акустикалық жиынтықтардың (Г. Э. Смит Диланға ғана сүйемелдеген) арасында ауысып өтті; акустикалық жиынтықтар кезінде Дилан көптеген дәстүрлі әндерді орындады, бұл оның өзінің шығармаларына көп сүйенген бұрынғы концерттерінен айқын ерекшеленді. Бастапқыда концерттерге көп көңіл бөлмеді, бірақ көп ұзамай олар мақтауға ие болды. Диланның жасына қарай, тур кестесі де таң қалдырды, өйткені ол уақытының көп бөлігін жолда өткізді. Бір тур аяқталған соң, Дилан бірден келесі турды жоспарлап қоятын, және бұл көп жылдар бойы жалғасты. Соның салдарынан Диланның концерттері көбінесе "Аяқталмайтын турне" деп аталады. Қолдау көрсеткен персонал жылдар бойы бірнеше өзгерістерге ұшыраса да, 1988 жылдың жазында басталған негізгі формат бүгінгі күнге дейін сақталып келеді.