Кіріспе
Британдық археолог, британдық экспатриант Франк Калверт (1828–1908) – Шығыс Жерорта теңізі аймағында консулдық қызметкер болған және археологиямен әуесқойлықпен айналысқан ағылшын. Ол Генрих Шлиманн келгенге жеті жыл бұрын Хисарлик (Ежелгі Троя қаласы орналасқан жер) төбесінде алдын ала қазба жұмыстарын бастады.
the archaeologist and British expatriate
Frank Calvert (1828–1908) was an English expatriate who was a consular official in the eastern Mediterranean region and an amateur archaeologist. He began exploratory excavations on the mound at Hisarlik (the site of the ancient city of Troy), seven years before the arrival of Heinrich Schliemann.
Ерте өмір және білім
Франк Кальверт 1828 жылы сол кездегі британдық әскери-теңіз базасы болған Мальтада ағылшын Левант отбасында дүниеге келді. Ол Джеймс Кальверт (1778–1852) және Луиза Энн Ландерден (1792–1867) туған алты ұл мен бір қыздың ең кішісі болды. Оның анасы Джеймстің серіктесі Чарльз Александр Ландердің қарындасы еді. Олар әлеуметтік жағдайы бойынша аристократия өкілдері болды. Оның әкесі Мэриленд штатының Балтимор қаласын негіздеген Кальверттердің алыс туысы, ал Луиза Аргилл графының Кемпбеллдерінің (шотландтық руларының) тікелей ұрпағы еді. Мұрагерлікке ешқандай байлық қалмағандықтан, оның ата-анасы колонияларға кетіп, 1815 жылы Осман Смирнасында үйленді және Мальтада қоныстанды, ол Париж шарты (1814) бойынша француз колониялық империясынан Британ империясына өтті. Олар Мальтаның "ерекше" әлеуметтік топтарымен байланыс жасады, бірақ олар кедей болды. Франктің әкесі Джеймс мемлекеттік қызметтегі пошта және астық кеңселерде кеңсе қызметкері болып жұмыс істеді.
Мансап
Франк ағаларының көлеңкесінде қалып, үлкен, көз тартар ағаларының мансабымен айналысты. Ол үйленбеді, Гомердің эпостарына деген құштарлығы зор болды және мифтердің қиял емес, тарихи оқиғалар екеніне берік сенді. 1847 жылы оның ағасы Фредерик Аққакойдан 8 км² жерді сатып алды, оның ішінде Хисарлик төбесінің бір бөлігі де болды. Бұл маңызды сатып алу болды. Күні бұрын, 1822 жылы Чарльз Макларен Хисарликті Гомердің Троясы болуы мүмкін деп атаған. Франк ағаларының мансабын қолдады. 1855 жылы Фредерик Қырым соғысымен айналысып болғанда, Франк француз және ағылшын тілдерінде ресми консулдық хат алмасудың көп бөлігін жүргізе берді. 1856 және 1858 жылдары Франк Фредериктің орнына британдық консул міндетін уақытша атқарды. 1874 жылы Франк ағасы Джеймстің орнын басып, соңында АҚШ консулдық агенті болып тағайындалды. Бұл лауазымға ол өмірінің соңына дейін жалақысыз қызмет етті. Кейде ол жергілікті еуропалық-түрік трибуналдарында жұмыс істеп, британдық консул міндетін уақытша атқарушы атағын алды. Консулдық міндеттерін атқарудан басқа, Кальверт Хисарлик төбесін қамтитын, отбасылық жерде мұқият зерттеу жұмыстарын жүргізді. Ол бұл жердің ежелгі Троя қаласы екеніне сенді. 1908 жылы ол қайтыс болды және Трояның ашылуымен ресми түрде байланысты болған жоқ.
Троя
Археология саласында Кальверт өзінің серіктесі Генрих Шлиманмен салыстырғанда көлеңкеде қалды, ал кейін Шлиман Кальвертті манипуляциялау және одан тиесілі пайданы алуда айыпталды. Шлиманның бюджеті Кальверттен әлдеқайда жоғары болды және ол оны жиі өз мүддесі үшін пайдаланды. Кальверт өзін-өзі оқытқаны үшін білім алу тәжірибесін жасырды. Ол ерте жасынан-ақ ежелгі орындарды зерттеп, түрлі мәдениеттермен танысып, олардың өмір салтын үйренді. Жасөспірім шағында Корфу, Афина, Египет, Бриндизи және тағы да басқа орындарды аралады, бірақ көбінесе Троя билігінде болған деп есептелетін Кіші Азиядағы Троада аймағында болды. Шлиман Түркияда қазба жұмыстарын бастаған кезде, Троя деп саналатын орын Троя жазығының оңтүстік жағындағы Пынарбашы төбесінде орналасқан еді. Шлиман Пынарбашыда сынама қазбалар жасады, бірақ нәтижелері оны көңілі толмады. Шлиман мен Кальверт Трояның болуы мүмкін жерін ғана емес, сонымен қатар алтын тоқыма диадемалар, жүзіктер, білезіктер, күрделі сырғалар мен әшекейлер, түймелер, белдіктер мен брошьтар, сондай-ақ антропоморфты бейнелер, тостағандар мен хош иісті майларға арналған ыдыстар сияқты мыңдаған артефакттарды тапты.
Мұра
Кальверттің Троя жөніндегі еңбегі 1985 жылы Майкл Вуд жазып, жүргізген BBC телесериалы "Троя соғысын іздеуде" еске алынған. 1996 жылы американдық және британдық мұрагерлер Шлиман Кальверттің жерінде тапқан қазынаның бір бөлігіне иелік етуге талаптанды (Кальвертке тек үйіндінің жартысы ғана тиесілі болған).
Кальверттер отбасы
Отбасы өзін бір кәсіпорын ретінде қарастырды. Олар мүлікті бөлісіп, бір-біріне көмектесіп, бірге тұрып, ортақ мүдделері болды, соның бірі – Троаданың ежелгі ескерткіштері. Олар Мальтада жақсы қалыптаспады, бірақ 1829 жылы Дарданелл аймағы тарихи жағдайларға байланысты экономикалық өркендеуге ұшырады. Грек тәуелсіздік соғысы Константинополь шарты (1832) арқылы тәуелсіз мемлекет пайдасына аяқталуға жақын еді. Дарданелл арқылы саудаға монополия құқын иеленген Левант компаниясы таратылды. Түрік пиастрінің фунтпен шамасы төмендеді. Дарданелл бұғазы арқылы британдық кемелердің көп еселенген қозғалысы күтілуде. Кенеттен жаңа жұмыс түрі пайда болды: Дарданеллдегі британдық консул, ол мол байлық әкелді.
Чарльз Ландер
Чарльз Ландер өтініш берді және 1829 жылы Дарданеллдің британдық консулы болып тағайындалды. Ол бес тілде сөйлей білді, аймақты жақсы білді және жоғары байланыстарға ие болды. Чанаккаледе, бұғаздың жағасында жаңа консулдық кеңселер салынып жатты. Ол бастапқыда кедей болған. 1833 жылы ол қалада әпкесінің ұлдарын шақырып алуға жеткілікті үлкен үй сатып алды. Олардың барлығы 16 жасында үйден шығып, ағаларының үйінде сауданы үйренді және табысты консулдық лауазымдарға орналастырылды. Ең үлкені Фредерик Чарльзға көмектесу үшін қалды. Ең кішісі, Франк, Афинадағы мектепте оқыды, бірақ археологияға деген қызығушылығы оны басқа мамандыққа бастады. Отбасы бір өрттен тек киімдерімен ғана құтылды. Ландердің Троада туралы кітаптар жинағы толығымен жойылды. 1840 жылы Ландердің әйелі Адель 40 жасында қайтыс болып, үш кішкентай баласын жалғыз қалдырды. Ол осы уақытты мүлігін реттеу үшін пайдаланып, Фредерикті заңды мұрагері, балаларының қамқоршысы және өсиеттің ортақ атқарушысы (өзімен бірге) етіп белгіледі. Ландер консулдық қызметке өзін толық арнап, мүліктің егжей-тегжейін және жауапкершілігін Фредерикке тапсырды. Отбасы қызмет көрсеткен кемелерден алған төлемдердің есебінен байыды. 1845 жылы Франк әпкесімен бірге келгенде, оның істеуге көп шаруасы болмады. Осы кезде отбасыда жаңа кітапхана болды. Франк кітаптарды пайдаланып Троаданы зерттеді. Ол Ландермен бірге коллекционер болды. Отбасының әйелдері де қолдау көрсетті.
Фредерик Калверт
Ландер 1846 жылы аймаққа тән қызбадан қайтыс болды, Фредерик өсиетті орындаушы және отбасы басшысы болды. 1847 жылы ол өзінің інісінің консулдық лауазымын иеленді. Ол сондай-ақ кеме жүктерін сақтандырған лондондық Ллойдтың өкілі болды. Франк жас болғанына қарамастан, Фредерик жоқ кезде әсіресе отбасылық консулдық істе маңызды рөл атқара бастады. Ландер қайтыс болғанға бірнеше жыл бұрын Чанаккале халқы 1800 жылы 10 000-нан 1842 жылы 11 000-ға дейін артты. Британдықтардың саны шамамен 40 отбасыны құрады. Кемелердің қозғалысының күшеюі Кальверттерге гүлдену әкелді, олар бірнеше елдің, соның ішінде АҚШ-тың кемелерін тездетіп жіберді. Олардың басқа да ниеттері болды: Смирнадағы британдық консул Джеймс Уильям Уиттал өзінің «Троялық отарлау қоғамы» доктринасын таратып жүрді (ол тек идея ғана болды), ол сапары барысында Кальверттерге ықпал етті.
Кальверттің Троададағы инвестициялары
1847 жылы Фредерик отбасылық бизнестің табысын Троададағы екі үлкен жер теліміне инвестициялады, бұл мыңдаған акр жерді құрады. Ол "Calvert Bros. and Co." компаниясын құрды, ол "кеңейтілген отбасылық компания" болды. Алғашқы сатып алу – Чанаккале мен Трояның арасында орналасқан Эренкойдегі ферма болды. Фредерик оны Чанаккалеге кемемен келе алмайтын кемелер үшін бекет ретінде пайдаланды. Бұл аймақ гректердің көші-қонына ұмтылыс жасады. Отбасы ақша берушіге айналды, несиелерді тек гректерге жоғары пайыздық мөлшерлемемен (20%) берді. Фредерик сондай-ақ жұмыс істеуге ниеттенген Батак фермасын сатып алды (Батak батпақтары аталған), кейіннен Фрэнк оны Тимбра фермасы деп өзгертті, себебі ол бұл жердің Гомердің Тимбрасының орны деп сенді, содан кейін Гомердің Троясының Тимбра қақпасы деп аталды. Ол Хисарликтің оңтүстік-шығысында, Акса-Кой деп аталатын тасталған ауылда орналасқан. Ферма ауылдың соңғы бөлігі болды. Онда Quercus macrolepis, Valonia Oak еменінің жемістері мен бұтақтары жиналып, сатылды, одан бояу және былғары өңдеуде қолданылатын валония қосылысы алынды. Фермада мақта, бидай өсіріліп, жылқы шаруашылығы да жүргізілді. Фредерик жыртылған егістік жерлерге жыртылған жерді енгізіп, батпақтарды кептірді. Ферма археологтар үшін аялдама ретінде танымал болды және Фрэнк жасырын бөлмеде сақтайтын Калверттің антиквариаттар жинағының үйі болды. Бірнеше қонақ бөлмесі бар негізгі үй, бірнеше шаруашылық ғимараттары бар кешенде төменгі қыратқа орналасқан. Ол шаруалар мен қызметшілердің басқаратын үй болды. 1850–1852 жылдары Фредерик Чанаккаледе сарай салдырып, тұру мәселесін шешті. Түрік үйлері ағаштан салынған болуы керек еді. Бұл үй үлкен тастан салынған, шетелдіктерге рұқсат етілген, және ішінара боғазға қарай созылған. Оның ұзындығы екі түрік үйінің ұзындығындай болды. 1942 жылы жер сілкінісінен зардап шеккендіктен алынып тасталғанға дейін қаладағы ең ірі ғимарат болып қала берді. Калверттің аймақтағы соңғы ұрпақтары 1939 жылы оны қалаға өткізді. Содан кейін бұл жерге қала әкімдігінің ғимараты салынды. Сарайдың кең бақтары қоғамдық саябаққа айналды. Отбасының барлық мүшелері сол кезде сарайда тұрақты түрде тұрды, ол ешқашан аяқталмады. Ол көбінесе қонақтар мен қоғамдық шаралармен толған болды. Калверттер туристік қызмет көрсету бизнесін бастады, келушілерді Троада бойынша жүргізіп көрсетті. Фрэнк бас гид болды. Әйелдер салондыда музыкалық кештер ұйымдастырып, ән шырқады. Үйге көптеген көрнекті қонақтар келді, олардың әрқайсысы Трояның орналасқан жері туралы өз теориясын ұсынды. Алайда Фредерик үйдің ашылуына қатыса алмады. 1851 жылы аттан құлағаннан кейін асқынулар оны 18 ай бойы Лондоннан медициналық көмек алуға мәжбүр етті. Британ армиясы Веллингтоннан бері тиімділігінің төмен деңгейіне жеткен еді. Бұл Парламенттің жауапкершілігі болғанымен, патшалық биліктің командалық құқығын сақтауы оны өздеріне қарсы қолданудан қорқып, жаңартудан тартынды. Басты проблемалардың бірі – әкімшіліктің «бірқатар бөлек, ерекше және өзара тәуелсіз органдарға» бөлінуі, орталықтандырудың жетіспеуі болды. Әрдайым кімнің басшылығында екені және не басқаратыны туралы мәселелер туындады. Мұндай жабдықтау корпусы болған жоқ. Сол кездегі әскерилердің қажеттіліктерін Қаржы министрлігіне бағынышты комиссариат бөлімі қамтамасыз етті. Комиссарлар қажеттілікке қарай бөлімшелерге тағайындалды, бірақ олар жабдықтау мәселелерін шешу үшін арнайы шаралар қабылдады. Олар әскердің неге мұқтаж екенін, не бар екенін және қайда орналасқанын алдын ала білмейтін. Барлық қажеттіліктерді мердігерлерге тапсырылып, оларға көбінесе алдын ала ақша төленді. Оларға ұсынылған банктерден қарыз алуға рұқсат етілді. Содан кейін Комиссариат банктерге төледі, бірақ егер ол солай етпесе, қарыздар әлі де борышкерлерге жүктеледі. Мердігерлерге өз қызметтерінен пайыздық мөлшерде ақы алуға рұқсат етілді, сондай-ақ жеткізушілеріне ынталандыру ретінде берілген пайыздық мөлшерді қосуға рұқсат етілді. Осылайша Комиссариат шұғыл қажеттілік негізінде импровизациялық жабдықтау бөлімдерін құра алады, Фредерик солай жасады. Логистикалық мәселелер әдетте консулдық қызметкерлермен айналысатын, бірақ көлемі үлкен мәселелер болды. Фредерик әскерге маңызды қызметтер көрсетуге қабілетті болды. Бірнеше күннің ішінде ол барлық әскерлерді жағаға шығарып, қысқа мерзімде жергілікті жеткізушілердің ұйымын құрды. Ол олардың назарын жоғары пайыздық мөлшерлемелерді ұсыну арқылы тез арада өзіне тартты, Комиссар оған қарсылық білдірмеді. Ол өте табысты болғандықтан, ол әскерді және жабдықты фронтқа жеткізу мәселесімен айналысты. Ол үшін ол өзінің компаниясының тікелей қызметкерлері ретінде төленетін мердігерлерден жеке көлік бөлімін құрды. Ол сондай-ақ Эренкойге жақын жердегі әскери госпиталь орнын таңдауда Медициналық бөлімге кеңес берді, ол Ренкioi госпиталі деп аталды. Маусым айына қарай әскердің жағдайы нашарлап кетті. Комиссариат әскери кестелерді түсінбегендей көрінді. Қажетті жабдықтаулар бірнеше себептерге байланысты көздеген жеріне жетпеді: тез бұзылатын тауарлар кешігу салдарынан бұзылып қалды, жүктер жоғалып кетті немесе тасталды, себебі ешқандай қадағалау жүйесі болмады, немесе Комиссар олардың сатылуын күткендіктен кесілді және т.б. Фредерик өзінің ресурстарын пайдаланып, ақшаны кейіннен тиісті тәртіппен алуды күтіп, осылай жалғастыруға тырысты. Соғыстың соңына қарай Комиссариатқа берген шоттары бірнеше мың фунт стерлингті құрады. Ол Троададағы отбасылық мүліктерін кепілге беруге мәжбүр болды. Маусым айында Парламентке Соғыс және Отарлар министрінің лауазымы бір ғана министрдің күшіне жетпейтіні анық болды. Ол отарлық міндеттерінен айырылып, Соғыс министрі болып қалды, бірақ Комиссариат әлі де оның қарауында болмады. Тамыз айында Фредерик жануарларға қысқы жемді сатып алып, Салоника портында қалдырды. Филдер Лондоннан шабынды жем сатып алып, оны құрғақ жерге тасымалдау үшін ығыстыру саясатын қабылдады, тіпті Дарданел аймағында әлдеқайда арзан бағада ұсақталған шабынды жем қол жетімді болғанымен. Комиссариат оны Салоникада тексеріп қабылдауға тиіс болды, бірақ пресстер дұрыс емес жерге орнатылды. Олар шабынды жемге дайын болған кезде, оның көп бөлігі бұзылып кеткендіктен, оны қабылдамады. Қыс әсіресе суық болды. Жануарлар ашты, ал көлік болмағандықтан, сол сияқты адамдар да ашты, тамақ, киім, баспана немесе медициналық жабдықсыз күй кешіп жатты. Өлім-жітім көрсеткіші 35%, ал госпитальдарда 42% дейін жетеді деп есептелді. Флоренс Найтингейл оқиға орнында халыққа дабыл қақты. Скандал болды, Альберт ханшазада Премьер-министрге хат жазды. Армияның тиімді жабдықтауға мүмкіндік берілмегендіктен, Комиссариаты жеткілікті тиімді болмағандықтан өліп жатқан әскердің ақымақтығы бүкіл ұлтқа анық болды. Желтоқсан айында Парламент Комиссариатты әскерге бағындырып, тергеу бастады. 1855 жылдың қаңтарында үкімет отставкаға кетті, оның орнына функционалды жабдықтау корпусын алуға дайын жаңа үкімет келді. Армия Қаржы министрлігінен немесе оның төлем жүйесінен бас тарта алмайтынын анықтады. Бірінші тергеу 1855 жылдың сәуір айында Парламент алдында өтті. Филдердің қорғанысы оның қатаң түрде ережелерге сәйкес келгенін және жазатайым оқиғаларға жауапты емес екенін, олар «Құдайдың жазасы» болғанын айтты. Комиссариаттағы Фредериктің сенімді адамы Джон Уильям Смит оның туралы бірқатар жағымды мәлімдемелерді есепке қосты, мысалы, «Комиссариат мырза Калвертсіз мүлдем көмексіз болар еді». Парламент Комиссариатты ақтады, «Қырымда ешкімді кінәлі деп таба алмадық» деген шешім шығарды. Бұл нәтиже күтілгендіктен, жаңа үкімет өзінің құпия тергеуін бастады, оны азаматтық дәрігер Дж. МакНилл және әскери офицер полковник А.М. Туллох жүргізді, олардың нәтижелерін сәуір айында ақтаудан кейін жариялады. Жаңа тергеу...
The British Army had reached a low point of efficiency since Wellington. Although it was the responsibility of Parliament, the fact that the crown retained the prerogative of command made them hesitate to update it, for fear of its being used against them. One of the major problems was the fragmentation of the administration into "a number of separate, distinct, and mutually independent authorities," with little centralization. There were always issues of who was in command and what they commanded. A Supply Corps as such did not exist. The immediate needs of the soldiers were supplied by the Commissariat Department, responsible to the Treasury. Commissaries were assigned to units as needed, but they acted to solve supply problems ad hoc. They had no idea beforehand what the army needed, or what it had, or where it was located. All the needs were given to contractors, who usually required money in advance. They were allowed to borrow from recommended banks. The Commissariat then paid the banks, but should it fail to do so, the debts were still incumbent on the debtors. Contractors were allowed to charge a percentage for their services, and also to include a percentage given to their suppliers as enticement. The Commissariat could thus build entire impromptu supply departments on the basis of immediate need, which is what Frederick did for them. The logistics problems were of the same type customarily undertaken by the consular staff, but of larger scale. Frederick was able to perform critical services for the army. Within several days he had all the men billeted ashore and had developed an organization of local suppliers on short notice. He secured their immediate attention by offering higher interest rates, to which the Commissary did not then object. He was so successful that he was given the problem of transporting men and supplies to the front. For that he developed his own transport division of contractors paid as direct employees of his own company. He also advised the Medical Department in their choice of a site near Erenköy for a military hospital, named Renkioi Hospital. By June the army was doing badly. The Commissary seemed to have no understanding of military schedules. Needed supplies were not getting to their destinations for a number of reasons: perishables were spoiled through delay, cargos were lost or abandoned because there was no tracking system, or cut because a commissary speculated that they should be, etc. Frederick attempted to carry on by using his own resources in the expectation of collecting the money later by due process. By the end of the war his bill to the Commissary would be several thousand pounds. He had had to mortgage family properties in the Troad. By June it was obvious to Parliament that the cabinet position of Secretary of State for War and the Colonies was beyond the ability of only one minister. He was divested of his colonial duties, leaving him as Secretary of State for War, but the Commissary was still not in his domain. In August, Frederick purchased the winter feed for the animals and left it on the dock at Salonica. Filder had adopted a policy of purchasing hay from London and having it pressed for land transport, even though chopped hay was readily available at a much cheaper price around the Dardanelles. The Commissariat was supposed to inspect and accept it at Salonica, but the presses had been set up in the wrong location. By the time they were ready for the hay, most of it had spoiled, so they did not accept any of it. The winter was especially severe. The animals starved, and without transport, so did the men, trying to make do without food, clothing, shelter or medical supplies. Estimates of the death rate were as high as 35%, 42% in the field hospitals. Florence Nightingale on the scene sounded the alarm to the general public. A scandal ensued; Prince Albert wrote to the Prime Minister. The folly of an army dying because not allowed to help itself while its Commissariat was not efficient enough to move even the minimum of supplies became manifest to the whole nation. In December Parliament placed the Commissariat under the army and opened an investigation. In January, 1855, the government resigned, to be replaced shortly by another determined to do whatever was necessary to obtain a functional supply corps. The army found that it could not after all dispense with the Treasury or its system of payment. The first investigation went before Parliament in April, 1855. Filder's defense was that he had conformed strictly to regulations, and that he was not responsible for accidental events, which were "the visitations of God." John William Smith, Frederick's handler in the Commissariat, included a number of favorable statements about him in the report, such as "the Commissariat would have been perfectly helpless without Mr. Calvert." Parliament exonerated the Commissariat, finding "no one in the Crimea was to blame." Anticipating this result, the new government started a secret investigation of its own under J. McNeill, a civilian physician, and a military officer, Colonel A. M. Tulloch, which it outed in April after the acquittal. The new investigation lasted until January, 1856, and had nothing favorable to say. Losses higher than any battle could produce, and higher than those of any of the allies, were not to be dismissed as accidental. The new commissioners attacked the system: "the system hitherto relied on as sufficient to provide for every emergency, had totally failed." The blow fell mainly on Filder. He had plenty of alternatives, Tulloch asserted, which he might have been expected to take. Chopped hay and cattle were readily and cheaply available in the Constantinople region. Filder had some cattle transports at his command in October. Once the supplies had been transported to the Crimea, they could have been carried inland by the troops themselves. Of Filder, Tulloch said: "He was highly paid—not to do merely what he was ordered, but in the expectation that, when difficulties arose, he would show himself equal to the emergency, by exercising that discretion and intelligence which the public has a right to expect "
Filder was retired by the medical board because of age and sent home. Meanwhile, the Commissary had introduced the word "profiteering" in an effort to cast the blame from itself. The decisions had been made by greedy contractors charging high interest rates, who had introduced delays to push the price up. John William Smith recanted what he had said about Frederick, now claiming that Frederick had put private interests before the public, without clarifying what he meant. The insinuation was enough to brand him as a profiteer. where Frederick joined it in February, 1858. In 1859 he served a prison term of ten weeks on one debt. Subsequently, the Foreign Office stepped in to manage his appeal. The military had not understood how the interest system worked. He won his case before Parliament, with commendation and thanks, and payment of the several thousand plus backpay and interest, arriving home 2.5 years after he had left it, to rescue the estate.
"Поссидон ісі" және оның салдары
1860 жылдары Фредерик Калверттің өмірі мен мансабы басым түріде баспасөз "Поссидон ісі" деп атаған сақтандыру алаяғына байланысты болды. "Поссидон" деп аталатын жоқ кемеге иелік етуші, жүгі өртенгенде суға батқан, ойдан шығарылған адамға төлем жасаудан "Ллойдтың Лондондық компаниясын" алдауға әрекет жасалды. Алаяқтыққа қатысты адамдар, бастапқыда өртке куә болғандар, Фредериктің басшысы деп көрсетті. Сот әділ өтпеді, Фредерик формальды бұзушылықтарға байланысты кінәлі деп танылды. Ол өзін Осман империясының құрбаны деп мәлімдеді, ал оның ағасы Франк бұл талабын қолдады. Тарихи тұрғыдан толыққанды түсіндірілмеген бірқатар мән-жайлар бар. Қазіргі заманғы тарихшылар оның кінәлі екенін айтатындар оны көлеңкелі этикаға ие, харизматикалық пайдакүнемші деп сипаттайды, ал оның кінәсіз екенін ойлағандар оның патриоттық ниеттерін, британ армиясына көмектесу арқылы өз мүлігіне зиян келтіргенін және Парламенттегі ақталғанын атап көрсетеді. 1860 жылдың қазанында Лондоннан отбасының иелігін қалпына келтіруге жеткілікті қаржымен оралған Фредерик енді отбасылық қызығушылыққа, археологияға көңіл бөлді, Сириядағы консулдық қызметін ұсынған табысты жұмыстан бас тартты. Франк, қазір 32 жаста, ұзақ уақыттан бері иеліктің және бизнестің басшысы болды. Ол сол кезде тәжірибелі және беделді археолог еді. Ол бос уақытын Троаданың көптеген қоныстары мен зираттарын зерттеуге және қазба жұмыстарында жұмыс істеуге арнады. Ол өсімдіктерден монеталарға дейінгі салалардағы мамандарға құнды кеңесші болды. Фредерик осы өмірге өз еркімен қосылды. Бірнеше жыл бойы ол Франкпен бірге Ландердің кітапханасы мен жинағын кеңейтуде, сондай-ақ ежелгі орындарды зерттеу және қазба жұмыстарында жұмыс істеді. 1846 жылы Фредерик Түркиядағы кен орындарына ие болған бай Абботтардың мұрагері Эвелинге үйленді. Олардың кем дегенде бес баласы болғаны белгілі. Фредериктің әйелінің туысы Уильям Эбботт онымен бірге Лондонға барып, бірге тұру үшін үй сатып алды. Фредерик оны бірнеше кәсіпкерлікке иелендірді, соңғысы – отын сатумен айналысатын "Аббот ағайындылары" болды. Алайда, оның ұлы Уильям Джордж Эбботт, Фредериктің консулдық бизнестегі кіші серігі, Дарданеллде консулдық міндетін атқару үшін қалды. 1861 жылдың қаңтар айында консулдық кеңсеге түрік саудагері Хусейн Ага келіп, "Ллойдтан" 12 000 фунт стерлинг (57 250 доллар) сақтандыру талап етті. Ол белгілі бір пашалар өндірген зәйтүн майын сатуда делдал екенін және оны Ұлыбританияда сатуды жоспарлап отырғанын мәлімдеді. Фредерик Уильямнан Лондоннан сыйлықақыны қаржыландыру үшін "Аббот ағайындылары" атынан ақша қарызға алуын сұрады. Қарыз жүк сатылған кезде төленуге тиіс еді. Эбботтың оны сатуға ниеттенгені және егер солай болса, кімнің атынан сатуға ниеттенгені белгісіз болды. Жүкті ол сақтандырғандықтан, оған тапсырылды. 11 сәуірде 1500 фунт стерлинг (7150 доллар) қарыз берілді және сыйлықақы төленді. Фредериктің кеңсесі 4 сәуірде Эдремиттен Ұлыбританияға кетуге рұқсат берген кеме 6 сәуірде жолға шықты. Фредерик рұқсат беру алдында оны тексеруі керек еді, бірақ олай істемеді. 28 сәуірде Фредерик "Ллойдқа" телеграмма арқылы 8 сәуірде Лемнос жағасында кеменің өртеніп жатқанын хабарлады, бұл қызық, өйткені ол сол кезде Лемностан қашықтау болуы керек еді. Бірнеше ай өткен соң кеме келмегендіктен, сыйлықақы төлеушілер ақшаларын талап етті. Фредерик Абботт арқылы толық шығын туралы талап берді. Ол грек қарақшыларын және экипаждың ынтымақтастығын себеп ретінде көрсетті, содан бері көрінбеген Хусейн Аганы кінәлады. "Ллойд" шығынның куәлігін растайтын құжаттарды сұрады және істі "Ллойдтың құтқару қауымдастығына" тапсырды. Фредерик Лондондағы Эбботтқа Тенедос және Самостағы британдық консулдық агенттерінен кеме туралы төрт куәлікті жіберді. Кемеге теңізге шығуға рұқсат беру алдында тексерілуі тиіс түрік құжаттары болмады. "Ллойдтың құтқарушысынан" Константинопольден жұмыс істейтін тергеуші Аганың немесе кеменің тізімі табылмады, бұл алаяқтық екенін көрсетті. Фредерик өзінің жеке тергеуін жүргізіп, осыған ұқсас қорытындыға келді. Ол өзін Хусейн Ага болып көрсеткен адамның алдауына іліккен. Куәгерлер Фредерикті бұл схеманың бас ұйымдастырушысы деп көрсетті. Құтқару қауымдастығы мәселені Сыртқы істер министрлігіне тапсырды. М. Толмидс, Тенедостағы консулдық агенті, ант беруге қол қойғанын мойындады. Оның қорғанысы Фредерикке қол қойылған бос нысандарды бергенін айтуы болды. Сыртқы істер министрлігі Фредериктің сенімділігіне күмән келтіретін мәлімдеме жасады. Ол өзін қорғау үшін Лондонға баруға рұқсат сұрады. Рұқсат берілмеді. 30 сәуірде ол өзін құрлыққа қатыстырған және белгісіз агенттің құрбаны болғанын мәлімдеді, оны іздеуге сәттілік болмады. Ол британ елшісі Генри Булвер, 1-ші барон Даллинг және Булвер, либерал және масоннан қолдау тапты, ол оның сенімділігін қабылдады және түрік шенеуніктерінің оған деген қарсылығын атап өтті. Алайда, егер Фредерик алаяқтық туралы дәлелдер ұсынбаса, ол ресми түрде сақтандыру компаниясының жағын алуға мәжбүр болады деп мәлімдеді. Мәселе халықаралық деңгейге жетті. Түрік портының шенеуніктері "Ллойдтың" агенттері арқылы Фредерик оларға жалған құжаттар ұсынғанын мәлімдеді. Осман Портесі наразылық білдірді. Уэльс принці сапар жоспарлап отырды. Фредерик консулдық сот алдында тұруға тиіс болды, бұл агенттік сыбайлас жемқорлыққа бейім еді, әсіресе пара алуға.