Фрэнк Стюарт Фаррар: Викканың белгілі қайраткері және жазушысы

Кіріспе

Британ жазушысы және Викка (1916–2000)

Фрэнк Стюарт Фаррар (28 маусым 1916 – 7 ақпан 2000) – ағылшын сценарисі, романист және Викка неопагандық дінінің көрнекті өкілі. Ол өмірінің көп бөлігін осы дінді жетінші әйелі Джанет Фаррардың, кейін досы Гэвин Боунның көмегімен таратуға арнады. Жастық шағында коммунистік көзқарасты ұстанған ол «Совет Weekly» және «Daily Worker» газеттерінде тілші болып жұмыс істеді, сондай-ақ Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде британ әскері қатарында қызмет етті. Ол «Др. Финлейдің ісі», «Үйреншікті театр» және «Крестовочный» телесериалдарына эпизодтар жазды, радиосценарийлері үшін Жазушылар гильдиясының сыйлығына ие болды. Ол қылмыс, романтика және фантастика сияқты әртүрлі жанрлардағы романдарды жариялады. 1970 жылы Максин Сандерс арқылы Александрия Виккасына қабылданып, осы жаңадан дамып келе жатқан дінді сипаттаған алғашқы кітаптардың бірін – «Сиқыршылар не істейді» (1971) атты еңбегін жариялады. Қабылданып алғаннан кейін бірнеше ай өткен соң, ол Бас жұбай ретіне көтеріліп, Оңтүстік Лондонда Джанет Фаррармен бірге өз үйірмесін құрды, ол кейіннен оның Бас жұбайы болды және олар заңды түрде үйленді. 1976 жылы жұбайлар Ирландияға көшіп, онда Джордж Ноулздың сөзінше, «Республикада және Солтүстік Ирландиядағы Викка ісқерушілерінің шамамен жетпіс бес пайызы Фаррарларға қатысты тамырларын табуға болады» – жаңа үйірмелер құрып, жаңа адамдарды Виккаға енгізді. Джанетпен бірге ол осы тақырыпта кітаптар жазуға кірісті, ең танымалдары – «Сиқыршылар үшін сегіз мереке» (1981) және «Сиқыршылар жолы» (1984). Оның қолөнерді насихаттау жұмысы үшін тарихшы Рональд Хаттон оны Джеральд Гарднер мен Алекс Сандерспен салыстырып, «Викканы қалыптастырған үш ұлы ер және соңғысы» деп атады.

Ерте өмір: 1916-1937

Стюарт Фаррар Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде отбасының 239 Винчестер-роуд, Хигамс-парк, Эссекс мекенжайындағы үйінде дүниеге келді. Оның әкесі сол кезде британ әскерінде Грек елінің Салоника қаласында қызмет етіп жатқандықтан, отбасысымен бірге болмады. Олардың отбасы орта тапқа жатқан, жақсы білім алған және христиан ғылымын ұстанған адамдар еді. Христиан ғылымы – 1886 жылы құрылған, дәстүрлі медицинадан гөрі рухани емді маңыздырақ санайтын христиан дінінің бір саласы. Фаррар отбасы бұрыннан-ақ белгілі бір жетістіктерге қол жеткізген, олардың бірнеше мүшесі мәдени тұрғыдан маңызды болған. Мысалы, Атлантика арқылы радио арқылы таратылған алғашқы сөздер – Гульельмо Марконидің «Пиккен, мені естисің бе?» деген сұрағы, Стюарттың анасының інісіне қатысты болса, ал Стюарттың туысы белгілі ақын Джеймс Фаррар еді. Әкесі әскерден босатылғаннан кейін Гонконг пен Шанхай банкінің Лондон кеңсесінде жұмыс істеді, ал анасы Суррейдегі Уоллингтон қаласындағы жеке мектепті басқарды. Кейін ол Суррейдегі Эшер қаласындағы Христиан ғылымының бастауыш мектебі – Клермонт мектебінде сабақ берді, және Фаррар отбасы мектеп аумағындағы үйге көшіп орналасты. Оның әпкесі Жан 1920 жылы дүниеге келді, ол оған қатты қамқорлық жасады, бірақ сонымен бірге бастауыш мектепте басқа балаларға қатысты зорлық көрсетуші ретінде танылды. 1930 жылдан 1935 жылға дейін Стюарт жекеменшік Лондон қаласының мектебінде оқыды, сондықтан ол күн сайын қалаға ауылдық үйінен жол жүруге мәжбүр болды. Осы мектепте ол офицерлік дайындық корпусына қосылды, онда әскери стратегия туралы көп нәрсе білді, бірақ сонымен бірге милитаризмді сынады және консервативті тәрбиесіне қайшы келетін солшыл саясатқа бейімделе бастады. 17 жасында ол социалист болды, кейіннен өзін коммунист деп жариялап, христиан дінінен бас тартып, өзін «қызығушы агностик» деп сипаттады. 1935 жылы ол Лондон университетінің колледжіне түсіп, журналистиканы оқыды, сонымен қатар Лондон университетінің журналистика одағының президенті және «Лондон одағы» журналының редакторы болды. 1937 жылы университетті бітіргеннен кейін ол үш ай Германияның Дрезден қаласында студенттік алмасу бағдарламасы бойынша оқыды, онда неміс тілін жетік меңгерді және бұрынғыдан да зор жек көрумен Нацизмнің оңшыл идеологиясын қабылдады.

Stewart Farrar was born at his family home of 239 Winchester Road, Highams Park, Essex during the First World War, and as such his father was away serving in the British army, stationed in Salonika in Greece. His family were middle class and well educated, and were also Christian Scientists, a denomination of Christianity that notably emphasised a belief in spiritual healing over conventional medicine, and which had been founded in 1886. The Farrar family had already been somewhat successful, with a number of them becoming somewhat culturally significant: the first words that had been broadcast by radio across the Atlantic, Guglielmo Marconi's "can you hear me, Picken? ", for instance referred to Stewart's maternal uncle, whilst Stewart's first cousin was the notable poet James Farrar. His father, after being demobbed from the army, took up employment at the London office of the Hong Kong and Shanghai bank, whilst his mother ran a private school in Wallington, Surrey, before later teaching at the Christian Science primary Claremont School in Esher, Surrey, where the Farrar family took up residence in a house on the school's grounds. His sister, Jean, was born in 1920, and he subsequently doted on her, but at the same time was known as a bully towards other children at primary school. From 1930 to 1935, Stewart attended the privately run City of London School, meaning that he had to commute daily into the city from his rural home. It was here that he joined the Officer Training Corps, where he learned much about military strategy, but at the same time disapproved of militarism and began to sympathise with left wing politics that were at odds with his conservative upbringing. At 17, he became a socialist, before later taking a further leftist stance by declaring himself a communist and rejecting Christianity, instead defining himself as an "interested agnostic". In 1935 he began attending University College London, where he studied journalism, and where he served both as president of the London University Journalism Union and editor of the London Union Magazine. After he ended his university education in 1937, he spent three months as an exchange student in Dresden, Germany, where he became fluent in German and also developed an even greater hatred of right wing Nazism than he already held.

Коммунизм, әскер және журналистика: 1937-1957

Британияға оралғаннан кейін Фаррар коммунизмді таратуға бел буды, Ұлыбритания Коммунистік партиясына қосылды және «Daily Worker» коммунистік газетінде жұмыс істеді. 1939 жылы ол Жан Кларк атты әріптес коммунистіне ғашық болып, үйленді. 1939 жылы нацистік Германияға қарсы соғыс басталғанда, ол әскери тәжірибесін фашизмге қарсы күресте пайдалы болатынын сезініп, британ әскеріне дер кезінде ерікті болып қосылды. Оны шетелге соғысуға жібермей, Ұлыбританияда қалдырып, жаңа сарбаздарды түрлі жауынгерлік дағдыларға оқытуға дайындады, сондықтан ол әртүрлі казармаларда орналасты. 1940 жылы Уитстеблде орналасты, бірақ көп ұзамай Эшфордқа көшірілді, ал келесі жылы тұңғыш ұлы Тони дүниеге келді. Кейін Уэльстегі Пемброкширге көшірілді, онда хатшысымен сырласқанды бастады. Ұзақ өтпей әйелінен ажырасып, ол да басқа біреумен сырласқан екен. Осы кезде соғыстағы жұмысы көбінесе Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде зениттік артиллерия бойынша нұсқаушы болып жұмыс істеуден тұрды. 1945 жылы қайтадан үйленді, бұл жолы Аумақтық қызметтегі ланцевый капрал Жан Маккинлейге. Кейін ол оған екінші баласын, Эндиді сыйлады, Фаррар Германия жеңілгеннен кейін 1946 жылы әскерден босатылғаннан кейін. Содан кейін ол Берлинге жіберілді, онда Германия бойынша одақтас бақылау комиссиясының азаматтық қызметкері болып жұмыс істеді, және екінші әйелінен ажырасып, жеке көмекшісі Хилке Карстенспен сырласқанды бастады. Фаррардың өмірбаянының авторы Элизабет Гера оны «өмірінің махаббаты және жылдар бойы естелігін мазалаған әйел» деп сипаттады. Бірнеше жылдан кейін тамақтан уланудан қайтыс болған Хилкеге деген сезіміне қарамастан, Фаррар Англияға оралды, онда әйелі мен ұлымен бірге Бедфордқа көшіп, 1948 жылы екінші баласы, қызы Линдси дүниеге келді. Өзін тағы да журналист ретінде таныстырып, Фаррар қысқа уақытқа Reuters халықаралық ақпарат агенттігінде жұмыс істеді, содан кейін Кеңес елшілігі басып шығарған «Совет Weekly» газетінің ағылшын тіліндегі редакторы болды. Осы лауазымға тағайындалғаннан кейін ол елшіліктің бірінші хатшысы болған көрнекті коммунист Петрович Байковпен жақын дос болып кетті. Осы аралықта ол коммунистік партияның жастар ұйымын басқаратын еврей мұғалімі Рейчел «Рэй» Каплинмен сырласқанды бастады және ақыры әйелі мен балаларын тастап, онымен бірге тұруға шешім қабылдады. 1950 жылы ғана әйелінен ажырасып, содан кейін Каплинге үйленді, оны үшінші әйелі етіп алды; 1951 жылы ол төртінші және соңғы баласы, Джудитті дүниеге әкелді. Коммунистік партия оны Британдық-Польша Достық қоғамының хатшысы етіп тағайындады, ол британдық кәсіподақ өкілдерінен тұратын делегацияны Польшаға алып барып, бұрынғы нацистік Освенцим концлагері мен Польшаның бірнеше көмір шахталарын аралады. Бірақ, Британияға оралғаннан кейін, ол коммунистік Кеңес Одағынан және оның саясатынан алшақтады, әсіресе 1957 жылы Венгриядағы көтеріліске қатыгездікпен қарағаннан кейін. Солшыл көзқарасын сақтап қалғанмен, ол Ұлыбритания Коммунистік партиясымен байланысын үзді және «Daily Worker» газетінде жұмысын тоқтатты.

Returning to Britain, Farrar immersed himself in propagating communism, joining the Communist Party of Great Britain, and working for the communist tabloid, the Daily Worker. In 1939, he fell in love with and married Jean Clarke, a fellow communist. When war broke out against Nazi Germany in 1939, he immediately volunteered for the British army, feeling that he could put his military training to good use to fight against fascism. Instead of being sent abroad to fight, he was stationed in Britain, where he was set to work training new recruits in various combat techniques, and as such was stationed at a variety of different barracks. In 1940 he was stationed at Whitstable, though soon moved to Ashford, and the following year, his first son, Tony, was born. He was subsequently moved to Pembrokeshire in Wales, where he began having an affair with his secretary. Soon after this he divorced his wife, who likewise was also having an affair. Meanwhile, his war work largely involved working as an instructor in Anti aircraft gunnery during World War II. In 1945, he remarried, this time to a woman named Jean Mackinlay who was a lance corporal in the Auxiliary Territorial Service. She would later provide him with his second child, Andy, just after Farrar himself was demobbed from the army in 1946, following the defeat of Germany. He was subsequently stationed in Berlin, where he worked as a civilian officer for the Allied Control Commission for Germany, and where, being separated from his second wife, he began to have an affair with his personal assistant, Hilke Carstens, a woman who would be described by Farrar's biographer Elizabeth Guerra as "the love of his life and the woman who was to haunt his memories for years to come." Despite his love for Hilke, who would die of food poisoning only a few years later, Farrar returned to England, where with his wife and son, he moved to Bedford, where she would bear him a second child, a daughter named Lindsay, in 1948. Setting himself up as a journalist once more, Farrar briefly worked for the international news company Reuters, before becoming the English language edition editor for the Soviet Weekly, a newspaper published by the Soviet Embassy. It was through this appointment that he became a great friend to a prominent communist Petrovich Baikov, who was First Secretary of the Embassy. Meanwhile, he began to have an affair with Rachael 'Rae' Kaplin, a Jewish teacher who worked as a youth organiser for the Communist Party, and eventually decided to leave his wife and children to move in and live with her. The divorce from his wife would only come through in 1950, and he subsequently married Kaplin, making her his third wife; in 1951 she would bear him his fourth and final child, Judith. The Communist Party later appointed him secretary of the British Polish Friendship Society, and he would take a delegation of British trade unionists to visit Poland, visiting both the former Nazi extermination camp of Auschwitz and some of the Polish coal mines. However, upon his return to Britain, he began to split from the communist Soviet Union and its policies, particularly after he was shocked at the way that they violently dealt with the Hungarian Uprising in 1957. Whilst remaining a leftist, he disassociated himself with the Communist Party of Great Britain and ceased working for the Daily Worker.

Сценарий жазуы: 19571969

Коммунистік күштердің бағытынан көңілі қалған және Кеңес Одағымен, сондай-ақ Ұлыбританиядағы оның одақтастарымен байланысты болғысы келмейтін ол алдымен R. H. Radford қоғамдық қатынастар фирмасында, содан кейін Associated British Pathé-де жұмыс істеді, ақырында деректі фильмдер сценарисін жазушы болып көтерілді. Осы арада, оның адалсыздығы 1953 жылы Каплинмен ажырасуға әкелді, бірақ ол 1963 жылы ғана ресми түрде ажырасты. Осы кезеңде ол Бет Донован есімді әйелмен жаңа қарым-қатынасқа түсті, ол оны бұрынғы қарым-қатынастардан туған балаларын көруге ынталандырды, кейін өмір бойы оларды ұмытқанына өкінді; алайда, 1958 жылы олар да ажырасып кетті. 1959 жылы ол тағы бір қарым-қатынас орнатты, бұл жолы география пәнінің мұғалімі Барбара Уильямспен, олар алғашқы кездесуден кейін 11 күн өткен соң бірге тұрды. Олар 1967 жылы ажырасып, 1968 жылы қайтадан үйленді, бірақ келесі жылы тағы да ажырасты. 1958 жылы Фаррар өзінің алғашқы романын – «Жылан 99-да» атты туындысын жариялады, ол уэльстік детектив Элвин Морганды бейнелейтін қылмыстық оқиға болды. 1961 жылы оған «Есік алдындағы нөл» атты тағы бір детективтік романы жарық көрді, бұл жолы газет компаниясы төңірегіндегі оқиға, ол бұрынғы тәжірибесіне сүйенді. Екі жылдан кейін оның үшінші романы «Өлім дұрыс емес төсекте» жарық көрді, содан кейін оның баспагерінің кеңесімен Лори Стюарт псевдонимімен «Дельфин, жаным» атты романтикалық роман жарық көрді. 1961 жылы Фаррарды Pathé Сауд Арабиясына жіберді, онда компания деректі фильм түсіріп жатты, сапар барысында ол Сауд Арабиясы мен көршілес Иорданияның шөлдерін аралады. Келесі жылдың соңында ол ABC теледидарының жоғары діни оқу курсына жұмысқа орналасты, діни қызметкерлерді теледидар техникасына оқытты, бұл жұмысты екі жыл бойы атқарды, кейін ол бірде екі архиепископпен ішімдік ішкенін еске түсірді. 1963 жылы оған фильм сценарийін жазу мүмкіндігі берілді, нәтижесінде «Барша қаладан» атты фильм түсірілді, онда актер Фрэнки Вон қатысты. Фаррардың тағы бір маңызды туындысы – ол жазған «Өмір бойы саяхат» атты деректі фильмдер сериясы, онда ол Таяу Шығыстағы қасиетті жерлерге саяхаттап, зерттеу жүргізді, содан кейін ортағасырлық Петра қаласын аралағанда рухани тәжірибе сезімін бастан өткерді. 1964 жылы ол әртүрлі британдық телесериалдар үшін еркін жазуды бастады, доктор Финлейдің іс кітабының эпизодынан бастап, кейінірек Armchair Theatre және Crossroads телесериалы үшін эпизодтар жазды. Фаррар сонымен қатар өзінің досы, кейіннен поэзия лауреаты болған сэр Джон Бетджеманмен бірлесіп «Аббатхана туралы жағымсыздық» атты 90 минуттық сценарий жазды. «Аббатхана туралы жағымсыздық» Вестминстер аббатшылығының жол салу үшін қиратылуын көрсететін оқиға, Фаррардың маңызды немесе әдемі құрылымдарды бұзудың қазіргі үрдісін сатиралық тұрғыдан бейнелеуі болды. Бұл фильм 1965 жылдың шілдесінде BBC телеарнасында көрсетілді. 1967 жылы Стюарттың әйелі оның ең жақсы достарының бірі Норманға ғашық болды, сондықтан ол оған ажырасуға рұқсат берді, бірақ олар екеуі де Норманмен достық қарым-қатынасты сақтап, оларға ешқандай реніш ұстамады. Жалғыздық сезіміне беріліп, ол екінші әйелі Жан Маккинлейге жүгінді, ол өзінің екінші күйеуімен жақында ғана ажырасқан еді, бірақ ол оның қарым-қатынасын қайта жандандыру туралы ұсынысын қабылдамаса да, олар тағы да достасқан. 1968 жылы ол бұрынғы сүйіктісі Бет Донованмен қайта қосылып, үйленді, бірақ 1969 жылдың маусымында Изабель Сазерлендпен танысқаннан кейін оны тастап кетіп, онымен және оның қызымен бірге тұрды. Осы арада, 1968 жылы ол өзінің алты бөлімді радиосериалы «Қабырғаны бақылаңыз, жаным» үшін Жазушылар гильдиясының сыйлығын жеңіп алды, ол өзінің сүйікті ақындарының бірі Рудьярд Киплингтің «Көміскер әні» поэмасына негізделген. Осыдан кейін, келесі жылдың ақпан айында ол тағы да журналистикаға оралып, танымал апталық «Reveille» журналында жұмысқа орналасты. Максин Сандерс сонымен қатар, Фаррардың олардың іс-әрекетін қалай сипаттау туралы сұрақтарына жауап ретінде Александрия дәстүрінің аталғанын атап өтті. Фаррар өзінің болашақ әйелі, содан кейін Джанет Оуэнмен (одан 34 жас кіші) кездесуде танысты. Джанет Фаррар екеуінің де 1970 жылдың 17 қазанында Сандерлер «Сайденхемдегі бос үйде» екінші дәрежеге көтерілгенін және 1971 жылдың 24 сәуірінде өз пәтерлерінде үшінші және соңғы дәрежеге ие болғанын айтады. Жанет пен Стюарттың «Дон мен Барбара» кланынан екеуі, Сандерс кланы қатысты. Джанет Фаррар осы инициацияны жақсы есте сақтайды, өйткені Максин бір клан мүшесін қуу үшін Секхметті шақырды, соның салдарынан ол өз шыбығын сындырды. Жақында олардың үшінші дәрежедегі инициациясы кейбір Александриялық «жаңартушылармен» күмәндалған. «Сиқыршылар не істейді» кітабы 1971 жылы жарық көрді. Бұл кітап Фаррардың Сандерстің «Джеральд Б. Гарднерден және Алестер Кроули мен Элифас Леви сияқты сиқырлық жетістіктері тұрғысынан жоғарырақ деңгейде қарастырылуы керек» деген пікіріне байланысты «даулы» деп аталды. Фаррарлар, Дорин Валиенттің қолдауымен, кітапта осы материалды жариялау олардың құпиялылыққа берген сертін бұзуға қарамастан, ақпаратты түзету қажеттілігімен қатарлы екенін айтты. Үшеуі тағы екі кітаптың авторы болды: «Емдік өнер» және «Пайган жолы» (жаңа пайғамдықтардың көптеген түрлерін зерттеу). 1999 жылы Фаррарлар Ирландия үшін Aquarian Tabernacle Church жарғысын алды және үшінші деңгейдегі дін қызметкерлері болып тағайындалды.

Disillusioned with the route that the communist powers were taking, and wanting nothing more to do with the Soviet Union and its allies in Britain, he took up a job working first for R. H. Radford, a public relations firm and then Associated British Pathé where he eventually rose to the position of documentary writer. Meanwhile, his continued infidelity led to him and Kaplin separating in 1953, although it would only be in 1963 that he finally gained a divorce from her. During this time, he had entered into a new relationship with a woman named Beth Donovan, and she encouraged him to continue seeing his children from previous relationships, whom in later life he always regretted neglecting; in 1958 however, they too split up. In 1959, he began yet another relationship, this time with a geography teacher named Barbara Williams, and they moved in together after only 11 days of first meeting. They would divorce in 1967, before remarrying in 1968, subsequently breaking up again the following year. In 1958, Farrar published his first novel, The Snake on 99, a whodunit crime story involving a Welsh detective known as Elwyn Morgan. In 1961 this was followed with Zero in the Gate, another whodunit this time set around a newspaper company, drawing on his prior experiences. Two years later, his third novel, Death in the Wrong Bed, came out, followed by a romance novel, Delphine, Be a Darling, which was published under the female pseudonym of Laurie Stewart at the advice of his publisher. In 1961, Farrar was sent by Pathé to Saudi Arabia, where the company was producing a documentary, and during this trip he visited the deserts of both Saudi Arabia and neighbouring Jordan. At the end of the following year, he was employed by ABC Television's Advanced Religious Training Course to train priests and clergymen in television techniques, a job he held for two years, and would later reminisce about getting drunk with two archbishops on one occasion. In 1963 he was then given the chance to write a script for a film, and the result, It's All Over Town, was produced featured the actor Frankie Vaughan. Another of Farrar's most significant works was a documentary series that he scripted entitled Journey of a Lifetime, in which he travelled to the Holy Land in the Middle East to research, and later experienced what he described as an almost spiritual experience while visiting the mediaeval city of Petra. In 1964, he began writing freelance for various British television series, starting with an episode of Dr. Finlay's Casebook, and in later years would write episodes for Armchair Theatre and the soap opera Crossroads. Farrar would also co write a 90 minute screenplay entitled Pity About the Abbey with his friend, Sir John Betjeman, who would later be made Poet Laureate. Pity About the Abbey was a story in which Westminster Abbey was destroyed to make way for a by pass, and satirised what Farrar saw as the current trend to demolish significant or beautiful structures. It was filmed and broadcast by the BBC in July 1965. In 1967, Stewart's wife fell in love with one of his best friends, Norman, and so he granted her a divorce, but remained both her and Norman's friend, carrying no resentment towards them. Feeling alone, he turned to his second wife, Jean Mackinlay, who herself had just recently divorced her second husband, and although she refused his offer of reigniting their relationship, they did once more become friends. In 1968 he re united with another former lover, Beth Donovan, and married her, but he would leave her in June 1969 when he met a new woman, Isabel Sutherland, and subsequently moved in with her and her daughter. Meanwhile, in 1968 he won a Writer's Guild Award for his six part radio serial Watch the Wall my Darling, which was based upon the poem A Smuggler's Song by one of his favourite poets, Rudyard Kipling. Following this, in February of the following year, he once more returned to journalism, taking up employment with the popular weekly magazine Reveille. with the interview, invited Farrar to attend an Alexandrian Wiccan initiation ritual, Maxine Sanders also notes that it was in response to Farrar's questions about how to describe their practice in his book that the Alexandrian tradition was named. Farrar met his future wife, then Janet Owen (34 years his junior), in the coven. Janet Farrar asserts that the couple were both elevated to the second degree "in an unoccupied house in Sydenham" by the Sanders on 17 October 1970, and that they received the third, and final, degree of initiation in their flat 24 April 1971. Two of Janet and Stewart's coven "Don and Barbara" were present, as were the Sanders coven. Janet Farrar remembers the initiation well, as Maxine invoked Sekhmet to banish one of her coven members. She broke her flail during this banishing. Recently their 3rd Degree initiation has been disputed by some Alexandrian "revisionists", What Witches Do was published in 1971. The book has been called "controversial" because of Farrar's assertion that Sanders should be "ranked above Gerald B. Gardner and alongside Aleister Crowley and Eliphas Levi in terms of magical achievement". The Farrars, with the support of Doreen Valiente, argued in the book that even though the publishing of this material broke their oath of secrecy, it was justified by the need to correct misinformation. The three of them would co author two more books; The Healing Craft and The Pagan Path (an investigation into the many varieties of Neopaganism). In 1999 the Farrars received the Aquarian Tabernacle Church charter for Ireland, and were ordained as third level clergy.

Өлім

Фаррар қысқа аурудан кейін 2000 жылдың 7 ақпанында қайтыс болды. Элизабет Гераның "Шаруадағы жазушы" атты Стьюарт Фаррар туралы биогафиясы 2008 жылдың ақпанында R. J. Stewart books баспасынан шықты.