Рейли қаласының Норман қорғанысының қалдықтары

Кіріспе

Норман жер жұмыстары, Рейли, Эссекс, Англия

Рейли қамалы (Раили Маунт деп те аталады) – 11 ғасырда Нормандер Англияны басып алғаннан кейін көп ұзамай, Англияның Эссекс округіндегі Рейли қаласында салынған тас және ағаштан тұрғызылған қамал. Бүгінде оның ірі мотылы мен бейлісінің жер жұмыстарынан қалған іздері ғана сақталған.

Тарих

Рейли – 1086 жылғы «Домсдей» тізіміндегі 48 қамалдың бірі және Эссекс графтығындағы жалғыз қамал. Тізімде Свен (басқаша жазылуы – Свейн, Свейн, Суэн) өзінің меншігінде қамал салғаны жазылған. Ол норманды лорд Роберт ФицВимарк ұлы және Эдуард Исповедникке жақын адам болды (1042–1066). Свен жаулаудан кейінгі Эссекстің ең бай жер иелерінің бірі болды, ал тізімде 1086 жылы оның жерінің құны 255 фунт стерлинг болғаны көрсетілген. Свен Эдуардтың жақынының ұлы болғандықтан, ол 1066 жылы Жеңімпаз Вильяммен бірге келмей, Англияда туған болуы мүмкін. «Домсдей» тізіміндегі маңызды иеліктері бар жер иелерінің көпшілігі шашыраңқы, бөлінген жерлерге ие болды; алайда, Свен осы ерекшеліктердің біріне жатты және оның жерінің көп бөлігі Ротфорд және Барстабл жүздіктерінде орналасқан, ал Рейли қамалы – әкімшілік орталық болды. Адриан Петтифер Рейлидің жоспары Эссекстегі басқа екі мотт және бейли қамалы – Плеши және Онгар қамалының жоспарына ұқсас екенін атап көрсеткен. Свен қайтыс болғаннан кейін қамал оның ұлы Роберт Эссекске (шамамен 1085 – 1159 жылға дейін қайтыс болды) және одан кейін оның немересі Генрих Эссекске өтті. 1140 жыл шамасында мотт тас қиыршықтарымен жабылды. Генрих 1163 жылы шайқаста батылдық танытпағаны үшін айыпталып, жекпе-жектің нәтижесінде сотталды. Қамал мен оның иеліктері король Генрих II-нің меншігіне өтті. Оған 1172 және 1183 жылдары кеңейтілген өзгерістер енгізілді. Король Джон бұл жерді 1200 жыл шамасында Хьюберт де Бурге берді, ол оны 1230 жылдары Хэдлиде салынған қамал үшін құрылыс материалы ретінде пайдаланды. Хьюберт ұлының 13 ғасырдың екінші жартысында қайтыс болуымен қамалдың иелігі тәжге қайта оралды. 1279 және 1303 жылдар аралығындағы құжаттарда мотттың жайылым ретінде пайдаланылғаны айтылады, бұл қамал енді бекініс ретінде қолданылмағанын білдіреді. 1394 жылы король Ричард II Рейли қаласының тұрғындарына қамалдың негізін тас алу үшін пайдалануға рұқсат берді. Құжатта негіздер нақты айтылғандықтан, сол кезде басқа тас құрылыстар қалмаған болуы мүмкін.

Rayleigh is one of 48 castles mentioned in the Domesday Survey of 1086 and the only one in the county of Essex. The Survey records that Swein (other spellings are Sweyn, Sweyne, and Suen) built the castle in his manor. He was the son of Robert FitzWimarc, a Norman lord and favourite of Edward the Confessor (r. 1042–1066). Swein was one of the wealthiest landowners in post Conquest Essex, and the Survey records that in 1086 his lands were worth £255. As Swein was the son of a favourite of Edward it is likely that he did not arrive with William the Conqueror in 1066, but was instead born in England. Most land owners with significant holdings at the time of the Domesday Survey had disjointed, scattered properties; however, Swein was one of the exceptions and most of his land was within the hundreds of Rochford and Barstable with Rayleigh Castle as the administrative centre. Adrian Pettifer notes that Rayleigh's plan is similar to that of two other motte and bailey castles in Essex: Pleshey and Ongar. On Swein's death the castle passed to his son Robert of Essex (c. 1085 died before 1159) and thence to his grandson Henry of Essex. Around 1140 the motte was covered in stone rubble. Henry was accused of cowardice in battle in 1163 and subject to a trial by combat, which he lost. The castle and its estates were confiscated to become the property of the king, Henry II. Extensive alterations were made to it in 1172 and in 1183 4. The property given by King John to Hubert de Burgh in around 1200 who probably used it as a source of building materials for the castle which he started building in 1230 about away at Hadleigh. On the death of Hubert's son in the latter half of the 13th century, ownership of the castle reverted to the Crown. Documents dating between 1279 and 1303 refer to the motte being used for pasture, which probably means that the castle was no longer used as a fortification. In 1394 King Richard II gave permission for the townspeople of Rayleigh to use the foundations of the castle as a source of stone. Since the foundations are explicitly mentioned in the document giving permission, it is unlikely that any other masonry structures remained by then.

21 ғасыр

Қалдықтың орны пайдаланылмай қалғаннан кейін қой шабуға қолданылды. 1920 жылдары түсірілген суреттерде бұл төбеде ірі ағаштар мен бұталар болмағаны көрінеді, себебі жайылым олардың өсуіне мүмкіндік бермеді; бірақ жайылым тоқтатылғаннан бері, осы жерде үлкен ағаштар өсті. Бұл жерді басқаратын Ұлттық сенім қоры төмендегі археологиялық қазбаларды бұзып алу қаупінен ағаштарды алып тастауға ниеттенбейді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі "Empire Rest" атты конвой кемесі бастапқыда қираған орынның атымен аталуы тиіс болған.