Кіріспе
Карл Фредрик Дальгрен (1791–1844) – швед ақыны. Швецияда әдебиеттегі жақтастық күшті болған, жазушылар готтар мен фосфористтерге бөлінген кезде, Дальгрен өзінің poleмикалық әрекетімен фосфористтер үшін аса қажетті адамға айналды. Фосфористтер академик Пер Адам Уайлмарк және басқаларды паш еткен "Маркальдың ұйқысыз түндері" атты пародиялық-қаһармандық поэмасында, Дальгрен, шынайы юморист болғандықтан, белсенді қатысты.
Karl Fredrik Dahlgren (1791–1844) was a Swedish poet. At a time when literary partisanship ran high in Sweden, and the writers divided themselves into Goths and Phosphorists, Dahlgren made himself indispensable to the Phosphorists by his polemical activity. In the mock heroic poem of Markalls sömnlösa nätter ("Markall's Sleepless Nights"), in which the Phosphorists ridiculed the academician Per Adam Wailmark and others, Dahlgren, who was a genuine humorist, took a prominent part.
Өмір
Ол 1791 жылғы 20 маусымда Эстергётландтағы Стенсбрук қаласында дүниеге келген. 1825 жылы ол "Бабел мұнарасы" ("Babels Torn") атты сатиралық туындысын және "Олимптегі Аргус" комедиясын, ал 1828 жылы екі томдық өлеңдер жинағын жариялады. 1829 жылы Стокгольмде діни қызметке тағайындалып, өмірінің соңына дейін сол қызметте болды. "Моллбергтің хаттары" (1819, 1820) атты одалар мен дитирамбтар жинағында ол өзінің ұстазы және ізбасары болған Карл Майкл Беллманның керемет лирикалық талантына ұқсауға тырысты. 1834 жылы өлеңдерін бір томға біріктірді, ал 1837 жылы оның соңғы кітабы "Бұмбалық әндер" ("Ångbåts Sånger") жарық көрді. 1837 жылы ол Pro Fide et Christianismo христиандық білім беру қоғамының хатшысы болды. Сонымен қатар, ол Par Bricole қоғамының мүшесі еді. 1844 жылғы 1 мамырда Стокгольмде қайтыс болды. Дальгрен – Швецияның ең танымал юморист жазушыларының бірі, бірақ ол шынайы және идилликалық сипаттамаларда ең жақсы өнер көрсеткен болуы мүмкін. Оның швед поэзиясының әр түрлі жинақтарында кездесетін "Жел және қыз" атты кішкентай өлеңі – оның сезімтал және көркем стильдік ерекшелігінің жарқын мысалы. Оның еңбектері А. Ж. Арвидсон (Стокгольм, 1847–1852) тарапынан жиналып, өлімінен кейін жарияланды.