Грекия армиясының 5/42 Evzone полкі – тарихы 1913 жылға дейін соққан элиталық бөлім. Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыстарға қатысты, қазір резервте.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
5/42 "Дельвинаки" полкі (5/42 Σύνταγμα Ευζώνων «Δελβινάκι», 5/42 ΣΕ) – Грекия армиясының құрамындағы белсенді жаяу әскер бөлімшесі. Ол 1913 жылы Орталық Грекиядан сақталған Эвзон сарбаздарының элиталық полкі ретінде құрылған, штаб-пәтері Ламия қаласында орналасқан. Осы бөлім Бірінші дүниежүзілік соғыстың Македония майданында, Украинадағы одақтастардың араласу операциясында, 1919-1922 жылдардағы грек-түрік соғысында және Екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі грек-итальян соғысында қызмет еткен. 1948 жылы 53-ші бригада (53η Ταξιαρχία) болып қайта құрылып, 1951 жылы 5/42 жаяу әскер полкі (5/42 Σύνταγμα Πεζικού, 5/42 ΣΠ) атауын алғанға дейін Грекия азамат соғысына қатысқан. Полк 1954 жылы таратылған, бірақ 1979 жылы бастапқы атауымен резервтік құралым ретінде қайта құрылған. 2000 жылдың қараша айында "Дельвинаки" құрметті атағын алды. 2003 жылдың қаңтарынан бастап бұл Калимнос аралының гарнизонын құрайтын батальон деңгейіндегі құрылым болып табылады.
The 5/42 Evzone Regiment "Delvinaki" (5/42 Σύνταγμα Ευζώνων «Δελβινάκι», 5/42 ΣΕ) is an active infantry unit of the Hellenic Army. It was established in 1913 as an elite regiment of Evzones, recruited in Central Greece and headquartered in Lamia. As such the unit served in the Macedonian front of World War I, the Allied intervention in the Ukraine, the Greco Turkish War of 1919–1922, and the Greco Italian War during World War II. Reformed as the 53rd Brigade (53η Ταξιαρχία) in 1948, it participated in the Greek Civil War, before receiving the designation 5/42 Infantry Regiment (5/42 Σύνταγμα Πεζικού, 5/42 ΣΠ) in 1951. The regiment was disbanded in 1954, but revived as a reserve formation in 1979, under its original name. In November 2000 it received the honorific title "Delvinaki". Since January 2003 it is a battalion sized formation that forms the garrison of the Dodecanese island of Kalymnos.
Құрылғы және Бірінші дүниежүзілік соғыс
Полк Грекия армиясының тағы төрт Евзона полкімен бірге 1913 жылғы 23 желтоқсанда Корольдік жарлықпен құрылды. Оның базасы Ламияда орналасқан, ал ол Халкистегі 13-ші жаяу әскер дивизиясының құзырында болды. Тарихының алғашқы жылдары салыстырмалы түрде жасырын, себебі тиісті архивтер 1916 жылғы Ұлттық дағдарыстың салдарынан және Екінші дүниежүзілік соғыста Грекияның оккупациясы кезінде жойылды. Полк 1915 жылғы 10 қыркүйектегі жұмылдыруға қатысты және Грекияға (сол кезде бейтарап ел) одақтас державалардың күш көрсетуіне дейін, 1916 жылғы 26 мамырға дейін соғыс күшінде болды. Одақтастардың талаптары бойынша грек армиясының көп бөлігі Пелопоннеске эвакуацияланды; 5/42 полкі де осылардың қатарында болды деп болжамдауға болады. 1917 жылғы маусымда Грекияның одақтастар тарапынан Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысуымен грек армиясы қайта құрыла бастады. 5/42 полкі 1918 жылғы 16 қаңтарда жұмылдыруды бастады және толық құрамына жеткен соң кемемен Тесалоникаға жеткізілді, онда 1918 жылғы мамыр айының соңында оқуын аяқтады. 13-ші дивизия құрамында маусым айында полк Стримон өзені бойындағы Македония майданына тасылды, Ахинос көлі мен Агия Елени ауылы арасындағы позицияларды иеленді. Қыркүйек айында полк сол айдағы одақтастардың ірі шабуылына дайындық ретінде өз секторындағы жау күштерін анықтау мақсатында барлау миссиясын жүргізді. Қазан айында 13-ші дивизияның қалған бөлігі I армия корпусының солтүстікке қарай жылжуына қатысу үшін алынғанда, полк дивизияның барлық алдыңғы шебін өз бақылауына алды. 16 қыркүйекте Болгария Салоника қарусыз ету шартына қол қойды, оған Грекия мен Сербияның барлық оккупацияланған аумақтарын босату міндеттемесі кірді. Осының нәтижесінде 3 қазанда 5/42 полкіне Кавала портын қайта басып алуға бұйрық берілді. Болгар гарнизоны бастапқыда қарусыз ету шартының талаптарын орындаудан бас тартты, бірақ полк қала сыртындағы шайқас позицияларын алғаннан кейін болгарлар кері шегінуге келісті.
The regiment was established, along with the other four Evzone regiments of the Hellenic Army, by Royal Decree on 23 December 1913. Its base was at Lamia, and it came under the command of 13th Infantry Division in Chalkis. The first years of its history are relatively obscure, largely because the relevant archives were destroyed both in the aftermath of the National Schism of 1916 and during the Axis occupation of Greece in World War II. The regiment certainly participated in the mobilization of 10 September 1915, and remained in wartime strength until the demobilization, forced on Greece (then still neutral) by the Allied Powers, on 26 May 1916. As part of the Allied demands, most of the Greek army was evacuated to the Peloponnese; doubtlessly the 5/42 Regiment was part of this. Following Greece's entry into World War I on the side of the Allies in June 1917, the Greek army began to be re formed. The 5/42 Regiment began its mobilization on 16 January 1918, and after reaching its full strength moved by ship to Thessaloniki, where it completed its training by the end of May 1918. As part of 13th Division, in June the regiment was moved to the Macedonian front along the Strymon River, occupying positions between the Achinos Lake and the village of Agia Eleni. During September, the regiment conducted a reconnaissance in force mission to ascertain enemy strength in its sector, in preparation for the great Allied offensive of that month. In October, as the rest of 13th Division was withdrawn to participate in the northward advance of I Army Corps, the regiment took over the entire front sector of the division. On 16 September, Bulgaria signed the Armistice of Salonica, obliging it to evacuate all Greek and Serbian territory it occupied. As a result, on 3 October the 5/42 Regiment was ordered to reoccupy the port city of Kavala. The Bulgarian garrison initially refused to comply with the armistice terms, but after the regiment took battle positions outside the city, the Bulgarians agreed to withdraw.
Пластирас командалық және Украина экспедициясы
Фронтқа қатысуына қарамастан, полк өте проблемалық болып саналды: оның көпшілігі, оның ішінде командирі полковник Контос, 1917 жылғы маусымда одақтастар құлатып жіберген король Константинге адал болды, бұл премьер-министр Элефтериос Венизелосқа Грецияны соғысқа енгізуге мүмкіндік берді. Қанағатсыздық соншалықты күшті болғандықтан, 1918 жылғы тамызда полк болгарларға дезертирлеу үшін 13-дивизияның басқа бөлімшелерімен бірге құпия жоспар құрды. Бірақ соңғы сәтте жағдайдың кездейсоқ салдарынан жоспарлары орындалмады. Бөлім ішінде тәртіпсіздік орнады, солдаттар мен тіпті офицерлер жергілікті шаруаларды, әсіресе түріктерді тонады. Осы кезде команданы лейтенант-полковник Николаос Пластирас қабылдады, ол бұрын Архипелаг дивизиясының 6-шы полкіне, ұлттық қорғаныс армиясының берік венизелист құрамына кірген еді. Сондықтан ол жаңа бөлімімен алғашқы кездесуінде жасырылмаған жаулықты байқады, солдаттар шайқасқа кіргенде оны атып тастауға дайын екендерін аңғыртты. Полк Ресей азамат соғысына одақтастардың араласуына қатысатын грек экспедициялық күшінің құрамына кіруге тиіс болды. Пластирас экспедицияның Грекияның Смирна және Кіші Азиядағы аумақтық талаптарын қолдау мақсатында жүзеге асырылатынын айтып, солдаттардың рухын көтеруге тырысты. Пластирас көп ұзамай тәртіпті орнатып, бөлімді реформалады және қайта жабдықтады, оның басшылығымен келесі үш жыл бойы жарысқа қатысып, көзге түсті. Полк 1919 жылғы ақпанға дейін Кавалада тұрды. 28 ақпанда «Император Николай» және «Патрис» лайнерлерімен Украинаға, Елефтерес портынан аттанды. 4 наурызда полк Одессаға қонды. Он күннен кейін Сербкада одақтастар майданының солтүстік-шығыс секторын нығайтуға жіберілді. 16 наурыздың кешінде он күн бойы үздіксіз, басым болшевик күштерімен шайқасқан 3-ші жаяу әскер полкін ауыстырды. Пластирас 3-ші және 34-ші полктерден екі грек батальонын, сондай-ақ жергілікті француз атты әскерін, инженерлер мен артиллерия бөлімдерін қабылдап, тактикалық топ құрды, осы топ полкке танымал атауын берді: «Пластирас тобы» (Απόσπασμα Πλαστήρα). 17 наурызда топ большевиктердің шабуылдарын тойтарды, қарсы шабуылға көшіп, оларды бастапқы ұстанымдарынан тыс қуды. 18 наурыздағы жаңа шабуылдар да тойтарылды, бірақ майданның басқа бөліктеріндегі француз бөлімдерінің шегінуі 5/42 полкті де шегінуге мәжбүр етті. Келесі бес күн (19-23 наурыз) одақтастардың жоғарғы қолбасшылығы Бессарабияға қауіпсіз шегінуге келісімге келгенше, үздіксіз шайқаста шегінді. 29 наурызда 5/42 полк Днестр өзенінен Румыния аумағына өтті. Басқа одақтас күштермен бірге 5/42 полк 17 мамырға дейін большевиктердің Днестрден өтуіне жол бермеу үшін қорғаныс позицияларын басып алды, содан кейін румын әскерлерімен ауыстырылды. 13-ші дивизияның қалған бөлігі сияқты, ол 15 маусымда Галацтан Смирнаға аттанды, ал келесі айда Румыния арқылы біртіндеп шегінді. Полк Украинадағы тәжірибесінің нәтижесінде Пластирас басшылығымен ерекшеленетін жаңалық пайда болды: орыстармен, әсіресе казактармен байланысқа түсуінің арқасында евзондар жылқыға ие болды, ал Пластирас евзондардың шағын атты жасағын құрды. Бірте-бірте бұл атты жасақ келесі бірнеше жылда тұтқынға алынған жылқылардың есебінен кеңейтілді. Кіші Азияда ол құнды барлау қызметін көрсетті, байланыс орнатып, полктің қалған бөлігімен кездескен кезде шайқасқа түсті; атты әскер ретінде оқытылмаған болса да, оның жаяу әскері тіпті түрік атты әскеріне қарсы шайқаста да өздерін көрсетті.
Despite its participation in the front, the regiment was regarded as highly problematic: most of its recruits and officers, including its commander, Colonel Kontos, were loyal to King Constantine I, who had been ousted by the Allies in June 1917, allowing Prime Minister Eleftherios Venizelos to bring Greece into the war. Dissatisfaction was so rife that in August 1918 the regiment was the centre of a conspiracy, which included the other units of the 13th Division as well, to defect to the Bulgarians. The conspiracy was thwarted at the last moment due to happen stance. The unit was furthermore plagued by indiscipline, with soldiers and even officers looting the local peasants, particularly Turks. It was at that point that command was assumed by Lt. Colonel Nikolaos Plastiras, who had until then commanded the 6th Regiment of the Archipelago Division, part of the staunchly Venizelist Army of National Defence. As such, his first contact with his men was marked by barely disguised hostility, with soldiers muttering that they would shoot him as soon as they got into combat. The regiment was slated to be part of the Greek expeditionary force in the Allied intervention in the Russian Civil War, and Plastiras tried to raise morale by pointing out that the expedition was in support of Greek territorial claims on Smyrna and Asia Minor. Plastiras soon managed to instill discipline, reform and re equip the unit, which under his command distinguished itself over the following three years of campaigning. The regiment remained at Kavala until February 1919. On 28 February, it embarked at Eleftheres for Ukraine, on board the passenger liners Imperator Nikolai and Patris. The regiment disembarked at Odessa on 4 March. Ten days later it was sent to reinforce the northeastern sector of the Allied front at Serbka. In the evening of 16 March it relieved the 3rd Infantry Regiment, which had been fighting against superior Bolshevik forces for ten days without interruption. Plastiras took over command of two other Greek battalions from the 3rd and 34th regiments, as well as local French cavalry, engineers, and artillery units, and formed a tactical detachment, which gave the regiment the name under which it became famous: "Plastiras Detachment" (Απόσπασμα Πλαστήρα). On 17 March the detachment repelled Bolshevik attacks and, launching a counterattack, pursued them beyond their original starting lines. Renewed offensives on the 18th were also repulsed, but the withdrawal of French units elsewhere along the front forced the 5/42 Regiment to likewise withdraw. The following five days (19–23 March) were spent in a continuous fighting retreat, until the Allied high command negotiated their safe withdrawal to Bessarabia. On 29 March, the 5/42 Regiment crossed the Dniester River to Romanian territory. Along with the other Allied forces, the 5/42 Regiment occupied defensive positions along the Dniester to prevent the Bolsheviks from crossing it until 17 May, when it was relieved by Romanian troops. As with the rest of 13th Division, it gradually withdrew through Romania over the next month, until embarking for Smyrna from Galați on 15 June. The regiment's experience in Ukraine, albeit brief, resulted in an innovation that characterized it under Plastiras' command: due to their contact with the Russians, especially the Cossacks, the Evzones had acquired horses, and Plastiras formed a small mounted detachment of Evzones. Gradually, this mounted detachment was expanded over the next few years with captured horses. In Asia Minor, it provided valuable reconnaissance services, making contact and dismounting to fight while the rest of the regiment caught up; although not trained as cavalrymen, its infantrymen even held their own in clashes against the formidable Turkish cavalry.
Келу және алғашқы операциялар, 1919 жыл
5/42 Evzone полкі 19 маусымда Смирнаға келді. Одан полк майданға жорықтап, 28 маусымда Маниса маңында 5-ші Архипелаг полкін ауыстырды. Полк 8 шілдеде түрік ұлтшылдарымен алғашқы шайқасын өткізді, түрік жалдамалы әскерлерінің Папазли ауылына жасаған шабуылын тойтарды, 5 адамды өлтіріп, 25 жауды тұтқынға алды. 29 шілдеде 800 адамнан тұратын күш жасаған тағы бір шабуыл да сәтсіз аяқталды, нәтижесінде шабуылдаушылардың 90-ы қаза тапты. Полк келесі үш ай бойы Маниса маңындағы позицияларын сақтап, нығайтты. Бірақ қараша айында Жоғарғы Одақтас Кеңесі грек армиясына грек оккупациялық аймағының бастапқы шекарасынан тысқары жылжуға рұқсат берді, және 5/42 полкі 19-22 қарашада жаңа алдыңғы позицияларды басып алды. Полк 1920 жылдың 8 қаңтарында 30-шы жаяу әскер полкінің 1-ші батальонының жергілікті шабуылына бір ротамен қатысты, бірақ 1920 жылдың маусымында грек жазғы шабуылы басталғанға дейінгі кезең салыстырмалы түрде тыныш болды.
The 5/42 Evzone Regiment arrived at Smyrna on 19 June. From there the regiment marched to the front, relieving the 5th Archipelago Regiment near Manisa on 28 June. The regiment had its first clash with the Turkish nationalists on 8 July, when it repelled attack by Turkish irregulars against the village of Papazli, killing 5 and taking 25 enemy prisoners. Another attack by an 800 strong force on 29 July was also repulsed, with 90 casualties among the attackers. The regiment retained and strengthened its positions around Manisa for the next three months. In November, however, the Supreme Allied Council allowed the Greek army to advance beyond the original limits of the Greek zone of occupation, and the 5/42 Regiment occupied new forward positions on 19–22 November. The regiment participated with one company in a local attack by the 1st Battalion, 30th Infantry Regiment on 8 January 1920, but otherwise the period until the beginning of the Greek summer offensive in June 1920 was relatively tranquil.
1920 жылғы жазғы шабуыл
1920 жылғы жазғы шабуыл кезінде полк Ахисарды (Ахари) басып алды, содан кейін Гелембе (12 маусым), Балыкесир (16 маусым) және Өмеркой (19 маусым) қалаларын жаулап алды, онда ол сол күні Бандырмаға қонған Ксанти дивизиясының аралас бригадасымен қосылды. 23 маусым мен 23 тамыз аралығында Сусурлук–Кепсут аймағындағы қорғаныс позицияларын ұстады. 24 тамызда Алашехир ауданындағы Эльвадарға қарай оңтүстікке жылжыды, ал одан 10 қазанда Ушаққа жетті. 15 қазанда полк Гедиздегі маңызды бекіністі басып алды, үш күннен кейін Досечик алдыңғы шебін иеленді. Түрік әскерінің Гедиз секторына жасаған шабуылы тойтарылды, грек әскерлері берік қорғаныс позицияларын нығайта алды. Түрік әскерімен байланыс үзілгендіктен, 3 қарашада 5/42 полкінің екі ротасы 7–10 километр тереңдікте барлау мақсатымен әскери қимылдар жасады, нәтижесінде әрқайсысы 100 адамнан тұратын екі жау тобын талқандады. 1920 жылдың 6 қарашасынан 1921 жылдың наурызына дейін полк Ушақтың батысындағы Селвиоглу–Када аймағында қорғаныс позицияларын ұстады. Осы кезеңде Грецияда маңызды саяси өзгеріс болды: 1920 жылғы қарашадағы сайлауда Венизелос жеңіліске ұшырады және роялистік оппозиция билікке келді. Осыдан кейін Кіші Азия майданындағы көптеген командирлер, олардың көпшілігі венизелист болғандықтан, роялистік тағайындамалармен ауыстырылды. 5/42 полкінің көптеген сарбаздары роялистік көзқараста болғанмен және Венизелосқа қарсы болса да, олардың әскери рухы мен Пластирасқа деген адалдығы соншалықты күшті болды, осы себепті жаңа үкімет оны полк командирі қызметінде қалдырды.
During the 1920 summer offensive, the regiment captured Akhisar (Axari), followed by Gelembe (12 June), Balıkesir (16 June), and Ömerköy (19 June), where it linked up with the Mixed Brigade of the Xanthi Division, that had landed at Bandırma on the same day. From 23 June to 23 August it occupied defensive positions in the Susurluk–Kepsut area. On 24 August it began moving south to Elvadar in the area of Alaşehir, and from there, on 10 October, to Uşak. On 15 October the regiment took over the salient at Gediz, and three days later advanced further to take over the front subsector of Dosecık. A Turkish attack on the Gediz sector was repelled, and the Greek forces were able to occupy strong defensive positions. As contact with the retreating Turkish forces was lost, on 3 November two companies of the 5/42 Regiment carried out a reconnaissance in force in a depth of 7–10 kilometres, engaging and destroying two enemy groups of 100 men each. From 6 November 1920 until March 1921, the regiment occupied defensive positions in the Selvioğlu—Kada area west of Uşak. During that time, in Greece, a decisive political change occurred, when Venizelos was defeated and the royalist opposition took power in the November 1920 elections. In its aftermath, most of the commanders in the Asia Minor front, who were mostly Venizelist, were replaced by royalist appointees. Although most of the men of the 5/42 Regiment were themselves royalist and anti Venizelist, by this time their esprit de corps and identification with Plastiras was so strong, that the latter was retained in command of the regiment by the new government.
1921 жылғы көктемгі шабуыл
Полк 1921 жылғы көктемгі шабуылға қатысты, ол Екінші Иньоню шайқасымен аяқталды. Ол 10 наурызда 13-ші дивизияның колоннасының басында алға жылжуды бастады, 11-і күні Токутепе мен Тезлер Карлык арасындағы жолдарды басып алды, көптеген жерлерде адам бойына (1,7 м) дейін жететін қалың қарға қарамастан Акар Дағ тауының солтүстік беткейлерінен түсті және 12-і күні Гюней Тезлер желісін басып алды. 13-і күні полк Какирсаз-Ягчилар биіктігіне жетіп, онда негізгі түрік күштерімен кездесті. Келесі күні сағат 6:00-де полк 1-ші және 2-ші батальондарымен майданға тікелей шабуыл жасады, ал 3-ші батальон жаудың сол қанатына қанаттық маневр жасады. Қоршау қаупі түріктерді кері шегінуге мәжбүр етті, бұл полкке Какирсаз биіктіктерін басып алуға және сол күні Афионкарахисар қаласына енуге мүмкіндік берді. Келесі бес күн ішінде полк шығысқа қарай шамамен 15 километрге жылжыды және 20-сы күні Чай қаласын басып алды. Бірақ, I армия корпусына бекітілген майданның оңтүстік секторында жетістіктерге қол жеткізгеніне қарамастан, солтүстікте III армия корпусы өз мақсаттарына жете алмады. Нәтижесінде Кіші Азия армиясы шабуылды тоқтатып, I армия корпусына Дюмлупинар аймағына өз иеліктерінен шегінуге бұйрық берді. 5/42 полк Балмамутқа, содан кейін 26 наурызда Дюмлупинардың оңтүстігіндегі позицияларға шегінді. 28-29 наурызда полк жаңа грек позицияларына жасалған түрік шабуылын тойтаруға қатысты, Али Веранға қарай маневр жасады, онда түрік жаяу әскері мен атқыштардың маңызды күштерін таратып жіберді.
The regiment participated in the spring offensive of 1921, that ended with the Second Battle of İnönü. It began its advance on 10 March, at the head of the 13th Division's column, occupied the passes between Tokutepe and Tezler Karlık on the 11th, descended the northern slopes of Akar Dağ despite the heavy snow which in many places reached the height of a man (1.7 m), and occupied the line Güney Tezler on the 12th. On the 13th, the regiment reached the Cakirsaz–Yağcılar heights, where it came into contact with the main Turkish forces. On 6:00 on the next day, the regiment launched a frontal attack with its 1st and 2nd Battalions, while the 3rd Battalion launched a flanking manoeuvre to the enemy left. The threat of encirclement forced the Turks to withdraw, allowing the regiment to capture the Cakirsaz heights and enter the city of Afyonkarahisar on the same day. Over the next five days, the regiment advanced east some 15 kilometres, and captured the town of Çay on the 20th. However, despite the successes achieved in the southern sector of the front, assigned to I Army Corps, in the north the III Army Corps failed to achieve its objectives. As a result, the Army of Asia Minor broke off the offensive and ordered the I Army Corps to withdraw from its gains to the area of Dumlupınar. The 5/42 Regiment withdrew to Balmahmut, and thence to positions south of Dumlupınar on 26 March. On 28–29 March the regiment participated in the repulsion of the Turkish attack on the new Greek positions, by a manoeuvre towards Ali Veran, where it succeeded in dispersing significant Turkish infantry and cavalry forces.
Анкараға қарай алға жылжу және кері шегіну, 1921 жылдың жазы
1 сәуірден бастап ол Эльма Дағ тауында, содан кейін Дербентте орналасты, онда жазғы шабуылға дайындық аясында жиналды. Екінші грек жазғы шабуылы 1920 жылдың 24 маусымында басталды. 24-25 маусымда 5/42 полк Алабадағы бастапқы позицияларына жылды. Ол 29-ы күні шабуылға көшті және сол күні Алтынтас қаласының солтүстігі мен солтүстік-шығысында жаңа позицияларды басып алды. 2-3 шілдеде полктің ілгерілеуі түрік әскерінің күшті қарсылығына байланысты тоқтатылды, бірақ II армия корпусының ілгерілеуі түріктерді шегінуге мәжбүр етті, ал полк Сейітгазиге қарай ілгерілеуін жалғастырып, 7 шілдеде қаланың оңтүстік-шығысына жетті. 8 шілдеде ол Дүзтепе биіктігін шабуылмен басып алды және түнде күшті түрік қарсы шабуылдарын тойтарды. Полк 31 шілдеге дейін Дүзтепте қорғаныс күштері ретінде 13-ші дивизияның оң жақ қанатын қорғады. Грек жоғарғы басшылығы Анкараға қарай операцияларды жалғастыруды шешкен кезде, 5/42 полк тұзды шөлдің солтүстік бөлігі арқылы шығысқа қарай жылды. Сакарья шайқасы басталғанда, 12-сі күні полк Бақал Дағ бағытында түрік 1-ші дивизиялар тобының қанатына шабуыл жасады. Келесі күні Каратепе биіктігіне шабуыл жасап, Калтакли үстіртінің батыс бөлігін басып алды. 14-15 тамызда полк Қарасулейманлы ауылының оңтүстігіндегі аймақты басып алды. 24 тамыз түнінде түрік әскерінің түнгі шабуылын, ал келесі күні тағы бір күшті шабуылды тойтарды. 28-29 күндері полк Кіші Азия армиясының сол жақ қанатына көшірілді және 30-ы күні Сакарья өзенін кешіп, Чандакоглу Дереден солтүстікке қарай жаңа қорғаныс позицияларын басып алып, 13-ші дивизияның оң жақ қанатын жауып тұрды. Грек әскері Сакарьядан шегінгеннен кейін, полк 13-ші дивизияның оң жағын жауып отырды, бірақ 2 қыркүйекте 12-ші жаяу әскер дивизиясын нығайту үшін 2-ші батальонын жіберді. 27 қыркүйекте полк Хайрен Бабаның солтүстігіндегі биіктіктер мен Аяз Ин шатқалы арасындағы қорғаныс позицияларын басып алды. 1922 жылдың наурызына дейін сол жерде тұрды, содан кейін Аяз Ин бөлімшесін 5-ші жаяу әскер дивизиясына тапсырды. Бір батальон Рүклу Дағ тауында бекіністі орталық құрды, ал полктің қалған бөлігі резервте қалды. 29 наурызда Рүклу Дағ бөлімшесі 3-ші жаяу әскер полкіне берілді, ал полк I армия корпусының резервінде қалды. 13 маусымда ол Афионқарахисар қаласындағы бір батальонмен бірге Чақирсазға көшірілді.
From 1 April it was stationed at Elma Dağ, and then at Derbent, where it assembled as part of the preparations for a summer offensive. The second Greek summer offensive began on 24 June 1920. On 24–25 June, the 5/42 Regiment advanced to its starting positions at Alaba. It began its attack on 29, and within the day advanced to new positions north and northeast of the town of Altıntaş. On 2–3 July the regiment's advance was halted due to strong Turkish resistance, but the advance of II Army Corps forced the Turks to withdraw, and the regiment continued its advance towards Seyitgazi, reaching the heights southeast of the town on 7 July. On 8 July it captured the Düztepe heights by storm, and repulsed strong Turkish counterattacks during the night. The regiment remained at Düztepe as a covering force until 31 July, occupying the right flank o 13th Division. When the Greek high command decided to continue operations towards Ankara, the 5/42 Regiment advanced east through the northern reaches of the salt desert around Lake Tuz; the march lasted from 1–10 August. With the start of the Battle of Sakarya, on the 12th the regiment attacked the flank of the Turkish 1st Group of Divisions, in the direction of Bakal Dağ. On the next day, it attacked the heights of Karatepe and captured the western portion of the Kaltakli plateau. On 14–15 August, the regiment captured the area south of the Karasuleymanlı village. On the night of 24 August, it repulsed a night attack by the Turkish forces, and another strong attack on the next day. On 28–29 the regiment was moved to the left flank of the Army of Asia Minor, and crossed the Sakarya River on the 30th, occupying new defensive positions north of Çandakoğlu Dere, covering the right flank of 13th Division. Following the Greek retreat from Sakarya, the regiment continued covering the right of 13th Division, but sent its 2nd Battalion to reinforce the 12th Infantry Division on 2 September. On 27 September, the regiment occupied defensive positions between the heights north of Hayren Baba to the ravine of Ayaz In. There it remained until March 1922, when it handed over the Ayaz In subsector to the 5th Infantry Division. One battalion established a fortified centre at Ruklu Dağ, while the remainder of the regiment was kept in the reserve. On 29 March, the Ruklu Dağ section was handed over to 3rd Infantry Regiment, and the regiment was wholly placed in reserve of the I Army Corps. On 13 June it was moved to Çakırsaz, with one battalion at Afyonkarahisar.
1922 жылдың тамызында құлап, жағалауға қарай кері қайтты
1922 жылғы 26 тамызда түрік әскері ірі және шешуші шабуылға көшті. Полкке 4-ші жаяу әскер дивизиясының оң жақ қанатын қорғау және онымен, көршілес 1-ші жаяу әскер дивизиясының арасындағы аралықты жабу үшін Калечик учаскесіне алға жылжуға бұйрық берілді. Сол күні кешке полктің 3-ші ротасы Кацимпали бекінісін қайта басып алды, ал 1-ші және 2-ші батальондары Калечик учаскесінде алдын ала күзет орнатты; 3-ші батальон түнде жол жүріп, 14-і күні таңда аймаққа жетті. Полк күні бойы ауыр артиллерия отымен қолдау көрсетілген түрік шабуылдарын тойтарып отырды. Полк қарсы шабуылдар жасады, бірақ 1-ші және 3-ші батальондары ауыр шығынға ұшырады, олар 2-ші батальонның қамтылуымен кері шегінуге мәжбүр болды. Үлкен қиындықтармен және 600-дан астам қаза және жараланғандардан кейін полк Белтепе биіктіктерінде жаңа позицияларды басып алды; 18:30-да кері шегінуге бұйрық алды. Кері шегіну түнде жүзеге асырылды: 23-ші жаяу әскер полкі ұстаған Кёпрюли биіктіктерінен оңтүстікке қарай өтіп, Евзондар Балмахмут теміржол станциясынан батысқа қарай 3 шақырым жердегі теміржол желісіне жетті, онда тоқтады. Келесі күні полк Дюмлупинар биіктігіне қарай шегінуін жалғастырды және кешке Хасан Деде Тепеде жаңа қорғаныс позицияларын орнатты. 16-сы күні түрік полкінің шабуылын тойтарып берді. Келесі күні V және XIII атқыштар роталары мен полктің жеке атты жасағы түрік қатарларын өткеннен кейін келді. Түріктердің екі жағынан да ілгері жылжуына байланысты және оқшауланудан сақтану үшін Пластирас 3-ші батальонның арт жағын жауып, қайтадан кері шегінуді шешті. 18-і күні таулы және орманды жерлер арқылы жүріп, кері шегінген Евзондар тағы бір полк көлеміндегі түрік күштерінің шабуылына ұшырады, бірақ оны тойтарып, түн ортасында Эльма Дагтың етегіне жетті. 5/42 полкі 19 тамызда сағат 11:00-де басқа грек күштерімен, атап айтқанда 1-ші дивизияның қалдықтарымен байланыс орнатты. 1-ші дивизияның 2-ші және 3-ші жаяу әскер полктерінің қалдықтарымен бірге 5/42 полкі 20 тамызда кешке Такмакқа жеткенге дейін кері шегінуін жалғастырды. Келесі күні 5/42 Evzone полкі II армия корпусының барлық аймағындағы шайқасқа қабілетті азаматтардың бірі болып қалды. Пластирас бастамасымен полк корпустың қалған күштерімен бірге жүрмеді, бірақ артқы күзет ретінде қалды, бастапқыда Киранкойдың солтүстік-шығысындағы 7-ші жаяу әскер дивизиясының резервінде орналастырылды. Кейін сол күні 7-ші дивизияның сол жақ қанатын қорғау үшін Беская Даг биіктігін басып алуға бұйрық берілді. Түрік колоннасы "Ақ Тасқа" баруға аттанғанда полктің жаңа позицияларымен байланысқа түсті, бірақ жаяу әскер мен артиллерияның шоғырланған атысынан таратылды. Түнде 7-ші дивизияның артқы күзетшілері ретінде Евзондармен бірге кері шегіну жалғасты. Келесі күні кешке ол Паклачик ауылына жетіп, одан Алашехир теміржол станциясына жетті, онда пойызға мініп, түн ортасында Салихлиге келді. 23-і күні таңда Салихлидің күшті түрік жаяу әскері мен ат әскерімен қоршалғандығы анықталды, бірақ үш сағаттық шайқастан кейін, атқыштар дивизиясының бөлімдерімен бірге Евзондар түрік күштерін таратып, кері шегінуге мәжбүр етті. Полк Салихлиде 24 тамызда сағат 05:00-ге дейін болды, содан кейін ол 13-ші дивизияға қосылды, Касабаға (қазіргі Тургутлу) қарай жол тартты, ол 25 тамызда сағат 02:00-де келді. Кейін сол күні полкке Ниф тауының оңтүстік-шығыс беткейіндегі позицияны басып алуға бұйрық берілді, бірақ ол жерге бара жатқанда қайта шақырылып, оның орнына Бурнабашыға баруды бұйырды, ол 21:00-де келді. Ол келесі күні сол жерде қалды, 27 тамызда сағат 01:00-де Козагачқа жол тартты, ол 7:00-де келді. Полк Оңтүстік топтың қанаттарын қорғап, оның негізгі колоннасына қауіпсіз жерге қашуға мүмкіндік берді; кішкентай түрік жалдамалы күштері шабуыл жасады, бірақ тойтарылды. Полк 14:00-де Акекаяға қайта жол тартты, ол алты сағаттан кейін келді. 28 тамыз күні таңертеңнен бастап 5/42 полкі қалған грек күштерінің Чешме түбегі арқылы жағалауға қарай шегінуін қамтамасыз етті, Гюльбахче, Гюнели және Лестерен Даг арқылы өтіп, 29 тамызда түскі уақытта жетті. Ол 31 тамызда түн ортасына дейін сол жерде қалды, содан кейін ол басқа бөлімшелердің кемеге түсуін қамтамасыз ету үшін Зейтинелиден батысқа қарай орналасқан Алачатыға қарай жылжи бастады. Ақырында, 2 қыркүйекте полк Чешмеге көшіп барды, онда ол Хиосқа кемелерге отырды. Соғыс кезінде полк түріктер арасында айтарлықтай беделге ие болды: полк Şeytan asker ("Шайтан әскері") деп аталды, ал Пластирас Karapiper ("қара бұрыш") деп аталды.
On 26 August 1922, the Turkish army launched a major and decisive offensive. The regiment was ordered forward to cover 4th Infantry Division's right flank, and plug the gap between it and the neighbouring 1st Infantry Division, at the Kalecik subsector. On the same evening, the regiment's 3rd company recaptured the strongpoint of Katsimpali, and the 1st and 2nd Battalions established advance guards at the Kalecik subsector; the 3rd Battalion arrived at the area at dawn of the 14th, after marching through the night. The regiment spent the entire day repulsing Turkish attacks supported by heavy artillery fire. The regiment launched counterattacks, but the 1st and 3rd Battalions suffered heavy losses, forcing them to withdraw, covered by 2nd Battalion. With great difficulty, and after suffering over 600 killed and injured, the regiment managed to occupy new positions on the Beltepe heights; at 18:30, it received the order to withdraw. The withdrawal was carried out during the night: passing south of the Köprülü heights, held by the 23rd Infantry Regiment, the Evzones arrived at the train line some 3 km west of the Balmahmut rail station, where they stopped. On the next day, the regiment continued its retreat towards the Dumlupınar heights, and established new defensive positions at Hasan Dede Tepe in the evening. On the 16th, it repulsed an attack by a Turkish regimental sized force. During the next day, the V and XIII cavalry demi companies and the regiment's own mounted detachment arrived, having passed through the Turkish lines. Due to the advance of the Turks on both of its flanks, and in order to avoid being cut off, Plastiras again decided to withdraw, with the 3rd Battalion covering the rear. On the 18th, marching through mountainous and wooded terrain, the retreating Evzones were attacked by another regimental sized Turkish force, but repelled it, and reached the foothills of Elma Dağ around midnight. The 5/42 Regiment managed to re establish contact with the other Greek forces, specifically the remnants of the 1st Division, at 11:00 on 19 August. Along with what remained of 1st Division's 2nd and 3rd Infantry Regiments, the 5/42 Regiment continued its retreat until reaching Takmak on the evening of 20 August. By the next day, the 5/42 Evzone Regiment remained as one of the few cohesive and battle worthy formations in the entire II Army Corps area. On the initiative of Plastiras, the regiment did not follow the remaining forces of the Corps, but remained as a rear guard, originally placed in reserve to 7th Infantry Division northeast of Kiranköy. Later that same day, it was ordered to occupy the Beskaya Dağ heights to cover 7th Division's left flank. A Turkish column moving to occupy Ak Taş made contact with the regiment's new positions, and was torn apart by concentrated infantry and artillery fire. During the night, the withdrawal resumed, with the Evzones as 7th Division's rear guard. On the evening of the next day, it arrived at the village of Paklacık, and thence to the rail station of Alaşehir, where it embarked on trains, arriving at Salihli around midnight. At daybreak on the 23rd, it became clear that Salihli was surrounded by strong Turkish infantry and cavalry forces, but after a three hour battle, together with elements of the Cavalry Division, the Evzones managed to force the Turkish forces to disperse and withdraw. The regiment remained at Salihli until 05:00 of 24 August, when it rejoined 13th Division, marching towards Kasaba (modern Turgutlu), where it arrived on 02:00 of 25 August. Later on the same day the regiment was ordered to occupy positions on the southeastern slopes of Mount Nif, but on its way there it was recalled and ordered instead to make for Burnabaşi, where it arrived on 21:00. There it remained during the next day, setting off at 01:00 of 27 August for Kozağaç, where it arrived on 07:00. The regiment guarded the flanks of the Southern Group, allowing its main column to escape to safety; a small Turkish irregular force attacked but was repulsed. The regiment set off again on 14:00 for Akçekaya, where it arrived six hours later. From the morning of 28 August, the 5/42 Regiment covered the retreat of the remaining Greek forces through the Çeşme peninsula to the coast, marching through Gülbahçe, Güneli, and Lestren Dağ, where it arrived at noon on the 29th. It remained there until midnight on 31 August, when it moved towards Alaçatı, occupying positions west of Zeytineli in order to cover the embarkation of the other units. Finally, on 2 September, the regiment moved to Çeşme, where it embarked on ships for Chios. During the war, the regiment enjoyed a formidable reputation among the Turks: the regiment was known as Şeytan asker ("Satan's army"), and Plastiras as Karapiper ("black pepper").
1922 жылғы қыркүйек революциясы мен демобилизация
Кіші Азиядағы апаттан құтылған әскери бөлімдер 1922 жылғы 11 қыркүйектегі патшаға қарсы революцияны бастады, оны Пластирас, Лесбостағы әскери бөлімдердің өкілі полковник Стилианос Гонатас және Әскери-теңіз күштерінің өкілі командир Димитриос Фокас басқарды. 5/42 полкі сол күні Хиоста кемеге мініп, 15 қыркүйек күні кешке басқа әскери бөлімдермен бірге Лаврионға жетті. Константин I патшаның қайтадан отставкаға кетуінен кейін революциялық әскери бөлімдер Пирей мен Фалиронға түсті. Жаңа революциялық үкімет I армия корпусын демобилизациялауға және ең ескі резервтік санаттарды босатуға бұйрық берді. Нәтижесінде 5/42 полкі демобилизацияланып, Ламиядағы бейбіт уақыттағы казармасына қайта оралды.
The military units that escaped the disaster in Asia Minor launched the anti royalist 11 September 1922 Revolution, headed by Plastiras, Colonel Stylianos Gonatas as representative of the army units in Lesbos and Commander Dimitrios Fokas as representative of the Navy. The 5/42 Regiment embarked at Chios on the same day, and arrived at Lavrion on the evening of 15 September, along with other army units. Following the renewed resignation of King Constantine I, the revolutionary army units disembarked at Piraeus and Faliron. The new revolutionary government ordered the demobilization of I Army Corps, and the dismissal of the oldest reserve classes. As a result, the 5/42 Regiment demobilized and returned to its peacetime garrison at Lamia.
Соғыс аралық кезең
5/42 полк соғыстар аралығындағы кезеңде Ламиядағы гарнизонында тұрды, бұл Грекияда қысқа ғұмырлы және қиын Екінші Грек Республикасының (1924–1935 жж.) құрылуымен өтті. Осы кезеңдегі тарихы бұйырмаған, бірақ 1935 жылдың 1 наурызында консервативті және корольдық үкіметке қарсы Венизелистік төңкеріс әрекетіне дейін кезеңдегі жиі болатын төңкерістерге және қарсы төңкерістерге қатысқан жоқ. Пластирас басқарған төңкеріс аясында Македонияның шығысындағы IV армия корпусы бүлік көтерді. Әскери істер министрі, генерал Георгиос Кондилис, көтерілісшілерге қарсы күштерді жұмылдырды, соның ішінде оның орынбасары Панайотис Рафтодимос басқарған 5/42 полкінен мыңдық отрядты. Отряд 3 наурызда Стримон өзенінің жанындағы Калокастро ауылына пойызбен келді және шатыр тікті. Ол 10 наурызда өзенді күштеп кесіп өтуге қатысып, түстен кейін Серреске жетті. Бұл шабуылдан кейін көтерілісшілер жетекшілері бас тартып, 11 наурызда Болгарияға қашып кетті, бұл төңкерістің күйреуін білдірді. Содан кейін Евзондар Ламияға пойызбен оралды. 1935 жылдың 4 қыркүйегінде Армияны қайта ұйымдастыру аясында полк 42-ші Евзон полкі (42ο Σύνταγμα Ευζώνων, 42 ΣΕ) деген жаңа атау алды. 1935 жылдың 28 қарашасында патша Георг II-нің анасы, марқұм патшайым София полктің құрметті бас полковнигі болып жарияланды. Осыдан кейін оның сарбаздары патшалық шифрды, үстіне тәж кигізілген үлкен сигма әрпін (штаб офицерлері үшін алтын, кіші офицерлер үшін күміс, сержанттар мен қатардағы әскерлер үшін қызыл) иықтарындағы погондарда тағуға кірісті.
The 5/42 Regiment remained at its garrison in Lamia throughout the interwar period, which in Greece saw the establishment short lived and troubled Second Hellenic Republic (1924–1935). Its history during this period is obscure, but it does not appear to have taken part in the frequent coups and counter coups of the period, until the Venizelist coup attempt of 1 March 1935 against the conservative and pro royalist government. As part of the coup, which was led by none other than Plastiras, IV Army Corps in eastern Macedonia mutinied. General Georgios Kondylis, the Minister for Military Affairs, mobilized forces against the rebels, including a thousand strong detachment from the 5/42 Regiment under its deputy commander, Panagiotis Raftodimos. The detachment arrived by rail at the village of Kalokastro, near the Strymon River, on 3 March, and bivouacked in a ravine. It took part in the forced crossing of the river on 10 March, and arrived near Serres by afternoon. Following this attack, the rebel leadership gave up and fled to Bulgaria on 11 March, signalling the collapse of the coup. The Evzones then returned to Lamia by rail. On 4 September 1935, as part of a reorganization of the Army, the regiment received the new designation 42nd Evzone Regiment (42ο Σύνταγμα Ευζώνων, 42 ΣΕ). On 28 November 1935, the late Queen Sophia, the mother of the reigning King George II, was declared the regiment's honorary colonel in chief. Its men thereafter wore the royal cypher, a capital sigma topped by a crown (golden for staff officers, silver for junior officers, red for NCOs and other ranks), on their epaulettes.
Мобилизация және Албания шекарасына қарай жүріс
1940 жылдың жазында итальяндық шабуыл жасау мүмкіндігі 15 тамызда итальяндық теңіз асты қайығымен "Элли" крейсерін батыруға ұласқан бірқатар қақтығыстардан кейін артты. Осының нәтижесінде, 27 тамыз – 2 қыркүйек аралығында полк жеке шақыру қағаздары арқылы құпия жұмылдыруды бастады, ол 29 тамыздан бастап толық, ашық жұмылдырумен күшейтілді. Осы кезде полк командирі полковник Иппократ Пападимитропулос болды. Ол 1940 жылдың 4 желтоқсанына дейін командирлік қызметін атқарды, содан кейін полковник Георгиос Папагеоргиу оны алмастырды. Полковник Папагеоргиу полкті 1941 жылдың 6 наурызына дейін басқарды. Оның орнына кімнің тағайындалғаны белгісіз. 3 қыркүйекте полк Албания шекарасына қарай жылжуды бастады (1939 жылдан бері Италияның бақылауында). Батальондар пойызбен Каламбакаға жеткізілді, содан кейін Мецово және Иоаннина арқылы Дельвинакиге жаяу жүріп барды. Жылжу 8 қыркүйекте аяқталды. Полк жергілікті 8-ші жаяу әскер дивизиясының басқаруына өтті, орналасуы мынадай болды: 1-ші батальон Зицада, 2-ші батальон және артиллерия бөлімі Ктизмата-Дельвинаки аймағында, ал 3-ші батальон Ситериа-Паракаламос аймағында орналасты.
The probability of an Italian attack increased over the summer of 1940 after a series of provocations culminating in the sinking of the cruiser Elli by an Italian submarine on 15 August. As a result, on 27 August – 2 September the regiment began secret mobilization through individual call up papers, which from 29 August was complemented by a full, public mobilization. The regimental commander at this time was Colonel Ippokratis Papadimitropoulos. He remained in command until 4 December 1940, when he was replaced by Col. Georgios Papageorgiou. Col. Papageorgiou led the regiment until 6 March 1941. The identity of his replacement is unknown. On 3 September, the regiment began moving towards the border with Albania (under Italian control since 1939). Battalion by battalion was moved by train to Kalambaka, and thence marched through Metsovo and Ioannina to Delvinaki. The move was completed on 8 September. The regiment came under the command of the local 8th Infantry Division, with the following disposition: 1st Battalion at Zitsa, 2nd Battalion plus an artillery section as a covering force in the Ktismata–Delvinaki area, and 3rd Battalion in the Sitaria–Parakalamos area.
Италия шабуылдарын қайтару
Көршілес 15-ші жаяу әскер полкімен бірге 42-ші полк итальяндық броньды дивизия Centauro-ға қарсы тұрды. Италияның Грекияға шабуылы 28 қазанда артиллериялық бомбалаумен, содан кейін полктің қорғаныс бөлімдеріне қарсы жаяу әскер шабуылдарымен басталды. Нәтижесінде 2-ші батальон Дельвинакиден оңтүстікке шегінді, ал келесі күні Мазаракиде қайта топтасты. Сол күні полк өзінің үш батальонын Чавос биіктігі – Макринорос – Соссину монастыры – Репетиста сызығы бойымен қорғаныс позициясына орналастырды. 30 қазаннан 4 қарашаға дейін полк жаудың бомбалауына төтеп беріп, итальяндықтардың ұсақ шабуылдарын тойтарды, сонымен қатар өз позицияларын нығайтты. 4/5 қараша түнінде полкке Агиос Илияс биіктігі мен Вронтисмени арасындағы сызыққа шегіну бұйырылды. 1-ші және 3-ші батальондар, сондай-ақ 2-ші пулемет батальоны желіге орналастырылды, ал 2-ші батальон резервте қалды. Жаңа желі екі күн бойы бомбалауға ұшырады, бірақ 10/11 қараша түнінде полк Сиастис биіктігіне қарай күшпен барлау жүргізіп, 90 тұтқынды қолға түсірді.
Along with the neighbouring 15th Infantry Regiment, the 42nd Regiment faced the Italian armoured division Centauro. The Italian invasion of Greece began on 28 October with an artillery bombardment followed by an infantry attack against the regiment's covering elements. As a result, the 2nd Battalion withdrew to the south of Delvinaki, and on the next day regrouped at Mazaraki. On the same day, the regiment established its three battalions in defensive positions along the line Chavos Height–Makrynoros–Sossinou Monastery–Repetista. From 30 October to 4 November, the regiment withstood enemy bombardment and repulsed minor Italian attacks, while strengthening its positions. On the night of 4/5 November, the regiment was ordered to retreat to a line between Agios Ilias height and Vrontismeni. 1st and 3rd Battalion, along with the 2nd Machine Gun Battalion, were deployed on the line, while 2nd Battalion was kept in reserve. The new line was kept under bombardment for two consecutive days, but on the night of 10/11 November, the regiment carried out a reconnaissance in force towards the Siastis height that resulted in the capture of 90 prisoners.
Албанияға қарсы шабуыл
13 қарашада жалпы грек қарсы шабуылының бір бөлігі ретінде 42-ші полк Куклой және Соссину монастыры бағытына қарай жылды. 14-17 қарашада полк Куклой және Гримбанидің солтүстік биіктіктеріне дейін жетіп, Репетиста, Ситария және Крионери ауылдарын қайта басып алды. 17-сі күні кешке полк 3-ші батальон/36-шы жаяу әскер полкімен күшейтілді. 18-20 қарашада Евзондар Профитис Илияс және Руица биіктіктерін шабуылдап алды, 350 тұтқын, 45 қашыр және 4 пулемет, сондай-ақ қажетті жабдықтарды қолға түсірді. 20 қарашада полк Дельвинаки өткелін қайта бақылауға алды, ал 2-ші батальон Погониге қарай солтүстікке жылжыды. Келесі бес күнде полк Ктизмата, Заврохо және Териачидің үстіндегі биіктіктерге үш бағыттан шабуыл жасады. Полк бірнеше шабуылдық әрекеттермен алға жылжуын жалғастырды және 30 қарашаға дейін Аргирохори, Хрисодули және Агиос Николаос ауылдарының шығысындағы биіктіктерді басып алды. Дегенмен, 669-шы биіктікті басып алуға қол жеткізе алмады. Биіктік 5 желтоқсанда бірнеше шабуылдан кейін басып алынды. 6 желтоқсаннан бастап полк майданнан алынып, 1-ші батальонды қоспағанда, 3-ші жаяу әскер дивизиясына және 2-ші батальонды, 1-ші армия корпусына бағындырылып, тынығу үшін Ано Эпископи-Като Эпископи аймағына солтүстікке көшті. 9 желтоқсанда 3-ші батальон/36-шы полк өз негізгі бөлімшесіне қайта қосылды. 29-31 желтоқсанда полк Эпископиден Лазарат, Джирокастер және Чепуне арқылы Колонжеге қарай жол тартты. Ол жерде ол жайғасып, 1-ші батальон/40-шы Евзона полкінің басқаруын да өз қолына алды. 1941 жылдың 1-2 қаңтарында 3-ші батальон Тепелененің оңтүстігіндегі Мали Шпат биіктіктеріндегі 11-ші жаяу әскер полкі ұстаған алдыңғы шепке көшті. 3 қаңтарда шабуылға көшті, бірақ ауыр шығындарға ұшырады. 4-5 қаңтарда 1-ші батальон да 8-ші жаяу әскер полкінің бөлімдерін алмастыра отырып, Мали Шпат секторына көшірілді. Полк артқа жылжытылған 11-ші полк ұстаған секторды иеленді. Полк 26 қаңтарға дейін өз позицияларын сақтап тұрды. Қыстың суық ауа райы екі тараптан да белсенділікті азайтты, тек 16 қаңтарда 1-ші батальонның күшті итальяндық қорғанысқа байланысты сәтсіз аяқталған шабуылы болды. 27 қаңтарда полк 85-ші жаяу әскер полкімен алмастырылып, демалыс және қалпына келтіру үшін Колонжё-Голем аймағына кері шегінді. Ақпан айының басында 2-ші батальон 1-ші армия корпусынан босатылып, полкке қайта қосылды.
On 13 November, as part of the general Greek counter offensive, the 42nd Regiment advanced towards the direction of Kouklioi and Sossinou Monastery. On 14–17 November the regiment advanced up to the heights north of Kouklioi and Grimbiani, and recaptured the villages of Repetista, Sitaria, and Kryoneri. On the evening of the 17th, the regiment was reinforced with the 3rd Battalion/36th Infantry Regiment. On 18–20 November, the Evzones took the Profitis Ilias and Rouitsa heights by storm, capturing 350 prisoners, 45 mules and 4 machine guns, along with relevant materiel. On 20 November the regiment retook control of the Delvinaki pass and 2nd Battalion moved north into Pogoni. During the next five days the regiment advanced in a three pronged attack to Ktismata, Zavrocho, and the heights above Teriachi. The regiment continued its advance with multiple offensive actions, and captured the heights east of the villages of Argyrochori, Chrysodouli, and Agios Nikolaos by 30 November. It failed, however, to capture Height 669. The height was finally captured on 5 December after successive attacks. From 6 December the regiment was withdrawn from the front line and moved north to the Ano Episkopi–Kato Episkopi area for rest, except for 1st Battalion, which was assigned to the 3rd Infantry Division, and the 2nd Battalion, which was assigned to I Army Corps. On 9 December the 3rd Battalion/36th Regiment rejoined its parent unit. On 29–31 December the regiment marched from Episkopi through Lazarat, Gjirokastër, and Çepunë to Kolonjë. There it went into quarters, and took over command of the 1st Battalion/40th Evzone Regiment as well. On 1–2 January 1941, the 3rd Battalion was moved to the front sector held by the 11th Infantry Regiment in the Mali Shpat heights south of Tepelenë. There it launched an attack on 3 January, but it failed with heavy casualties. On 4–5 January, 1st Battalion too was moved to the Mali Shpat sector, replacing elements of the 8th Infantry Regiment. The regiment took over the sector held by 11th Regimemt, which was moved to the rear. The regiment held its positions until 26 January. The heavy winter weather reduced activity on both sides apart from an attack launched on 16 January by 1st Battalion, which failed due to the strong Italian defences. On 27 January, the regiment was replaced at the front by the 85th Infantry Regiment and withdrawn to the rear in the Kolonjë–Golem area for rest and recuperation. In early February, 2nd Battalion was released from I Army Corps and rejoined the regiment.
Қайту және таратылу
12 наурызда, 1-ші батальонмен/40-шы полкпен күшейтілген полк, 85-ші полкті алмастыра отырып, солтүстік Мали Шпаттың алдыңғы шебін қайта басып алды. 24 наурызда полктің 1-ші батальоны 3-ші дивизияға тапсырмасын орындағаннан кейін қайтып келді, бұл 1-ші батальон/40-шы полкке өз бөлімшесіне оралуға мүмкіндік берді. Осы кезеңде итальяндық күштер полк позицияларына бірнеше шабуыл жасады, бірақ олар тойтарылды. 13-15 сәуірде итальяндықтар ауыр артиллериялық қолдаумен 9-шы ротаға (3-ші батальон) шабуыл жасап, оны бұзып өтті. Полк қарсы шабуылға көшті, бірақ грек артиллериясы оқ-дәрі жетіспеуіне байланысты қолдау көрсетуге мүмкіндік таппады, нәтижесінде операция сәтсіз аяқталды. Фронтты 34-ші жаяу әскер полкінен келген күштермен тоқтатуға қол жеткізілді. 6 сәуірде Германияның Грецияға басып кіруі және үш күннен кейін Салоникині басып алумен неміс әскерлерінің жылдам ілгерілеуінен кейін, 12 сәуірде Афинадағы грек жоғары басшылығы Албан майданындағы грек күштеріне шегінуге бұйрық берді. 16 сәуірде полк 8-ші дивизияның бұйрығымен Мали Шпаттан Колонджаға, Кардхик пен Чепунеге қарай шегінуді бастады және 16-сы күні Гирокастер казармасының солтүстігіндегі биіктіктерде жаңа позициялар алды. 18 сәуірде полк жаудың шабуылдарын тойтарды, бірақ сол түні шегінуге бұйрық алды. Полк Жирокастерден Буларат және Водхине аймағына шегінді, Водхиненің солтүстігі мен батысында жаңа позициялар алды. Басқа жерлерде неміс әскерлерінің ілгерілеуі, автокөліктің жетіспеуі және грек әскерлерінің физикалық шаршауы шегінуді хаосқа ұшыратты; келесі күндері командирлер кейбір грек бөлімшелерінің ыдырауының белгілерін хабарлады. Осының салдарынан, 20 сәуірде генерал-лейтенант Георгиос Цолакоглу неміс әскерімен (Лейбштандарте СС Адольф Гитлер бригадасы) байланысқа шығып, Эпирдегі грек армиясының капитуляциясы туралы хаттамаға қол қойды. 42-ші полк 20 сәуірде итальяндық шабуылды тойтарып, өз позициясын сақтап қалды, бірақ сол күні кешке соғысты тоқтату туралы хабар алды. Соғысты тоқтатуға қарамастан, итальяндықтар келесі күні шабуыл жасады, бірақ олар қайтадан тойтарылды. 22 сәуірде полк оңтүстікке қарай Крионерге қарай шегінуді қайта бастады. 23-і күні ол соғысқа дейінгі шекарадан өтіп, Куклой және Мазараки арқылы Зицаға қарай жол тартты. 24 сәуірде ол Граменно ауылына, содан кейін Драмезиой ауылына көшті. Полк 25-26 сәуірде сол жерде қалып, қару-жарақтарын және материалдарын жинады және 8-ші дивизияның бұйрығымен оларды ауыл мектебінде сақтады. Кілттер жергілікті жандармерия бөліміне тапсырылды. 27 сәуірде полк оңтүстікке қарай қозғала бастады және 30-ы күні Филиппиада аймағына жетті. Сол жерде үйлеріне қайтуға ниет білдірген сарбаздар босатылды. Полктің қалған бөлігі Арта мен Амфилохияға көшті. 3 мамырда полк таратылуға рұқсат алды; келесі үш күн ішінде оның сарбаздары Карпензи және Лианоклади арқылы Ламияға оралды.
On 12 March, the regiment, reinforced with 1st Battalion/40th Regiment, again took over the front sector of northern Mali Shpat, replacing the 85th Regiment. On 24 March, the regiment's 1st Battalion returned from its assignment to 3rd Division, allowing the 1st Battalion/40th Regiment to return to its parent unit. During this period, the Italian forces launched a number of attacks on the regiment's lines, but were repulsed. On 13–15 April, however, with heavy artillery support, the Italians managed to break through the 9th Company (3rd Battalion). The regiment launched a counterattack, but the Greek artillery was unable to offer support due to lack of shells, and the operation failed. The front was finally plugged by reinforcements from the 34th Infantry Regiment. Following the start of the German invasion of Greece on 6 April and the rapid progress of the German troops with the capture of Thessaloniki three days later, on 12 April the Greek high command in Athens gave the order of retreat to the Greek forces on the Albanian front. On 16 April, the regiment began its withdrawal on the orders of 8th Division, from Mali Shpat to Kolonjë, Kardhiq, and Çepunë, and established new positions on the heights north of the Gjirokastër barracks on the 16th. The regiment repelled new enemy attacks on 18 April, but on the same night was ordered to withdraw. The regiment retreated from Gjirokastër, to the area of Bularat and Vodhinë, establishing new positions north and west of Vodhinë. Elsewhere the German advance, the lack of motor transport, and the sheer physical exhaustion of the Greek forces meant that the ordered retreat descended into chaos; over the next days, commanders reported signs of disintegration among some Greek units. As a result, on 20 April Lt. General Georgios Tsolakoglou made contact with the German army (the Leibstandarte SS Adolf Hitler brigade) and signed a protocol of surrender of the Greek army in Epirus. The 42nd Regiment maintained its position, repelling an Italian attack on 20 April, but on the same evening, it received news of the armistice. Despite the armistice, the Italians attacked on the next day, but were repulsed. On 22 April the regiment recommenced its southward retreat to Krioner. On the 23rd it crossed the pre war border, moving through Kouklioi and Mazaraki to Zitsa. On 24 April it moved to the village of Grammeno and then the village of Dramesioi. The regiment remained there on 25–26 April, gathering its weapons and materiel and, following orders by 8th Division, storing it in the village school. The keys were deposited in the local Gendarmerie station. On 27 April, the regiment began moving south, and arrived in the area of Filippiada on the 30th. There those soldiers who desired to, were released to return home as best they could. The remainder of the regiment moved to Arta and Amfilochia. On 3 May, the regiment was allowed to disband; over the next three days its men returned to Lamia via Karpenisi and Lianokladi.
Оқпанның орналасуы және қарсылығы
Грекияны Осея әскерлері кейіннен басып алған кезде, 1943 жылдың сәуірінде полковник Димитриос Псаррос 5/42 Евзон полкін Ұлттық және әлеуметтік азаттық (ЭККА) қарсылық тобының қарулы күші ретінде қайта құрды. Бұл бөлім 1944 жылдың сәуірінде қарсылас Грекия Халықтық Азаттық Армиясы (ЭЛАС) таратып жібергенге дейін активті қызметін жалғастырды. Псаррос ЭЛАС тұтқынында болған кезде қаза тапты.
During the subsequent Axis occupation of Greece, in April 1943 Colonel Dimitrios Psarros re founded the 5/42 Evzone Regiment as the armed wing of the National and Social Liberation (EKKA) resistance group. The unit remained active until forcibly dissolved by the rival Greek People's Liberation Army (ELAS) in April 1944. Psarros was killed while in ELAS custody.
Грекиядағы азаматтық соғыс және соғыстан кейінгі кезең
1948 жылдың сәуірінде Ларисада 53-бригада (53η Ταξιαρχία) 593-ші, 601-ші және 603-ші жаяу әскер батальондарымен II армия корпусының құрамында құрылды. 1948 жылдың жазында Граммос-Вици шайқасына қатысты. 1948 жылдың қыркүйегінен бастап 1-ші жаяу әскер дивизиясының бір бөлігі болды. Осы ретте, 1949 жылы I армия корпусына бекітілді және Граммос пен Вицидегі коммунистік күштердің бекіністерінен оларды ығыстырып, үкіметтің жеңісімен азамат соғысын аяқтаған шешуші "Пирсос" операциясына қатысты. 1951 жылдың 30 сәуірінде 53-бригада Катериниге жақын Колоктуриде орналасқан 5/42-пехоталық полк болып қайта аталды, және 1-ші жаяу әскер дивизиясының басқаруына бағынды. Полк 1954 жылдың 26 маусымында таратылғанға дейін әрекетте болды. Бұл бөлім 1979 жылдың 1 қаңтарында Вероияда 81-ші жаяу әскер полкінің орнына резервтік құралым ретінде қайта жандандырылды және желтоқсанда Скайдраға көшті. 2000 жылдың қарашасында "Дельвинаки" құрметті атағын алды. 2003 жылдың қаңтарынан бері Додеканес аралдарының Калимнос аралындағы гарнизонды құрайды. Бұл 80-ші Ұлттық гвардия Жоғары Басқаруының батальондық құрамы болып табылады.
In April 1948, the 53rd Brigade (53η Ταξιαρχία) was formed at Larissa, with the 593rd, 601st, and 603rd Infantry Battalions, as part of II Army Corps. In summer 1948, it fought in the Battle of Grammos–Vitsi. From September 1948 it became an integral part of the 1st Infantry Division. As such it was assigned to I Army Corps in 1949 and participated in the decisive Operation Pyrsos, that expelled the communist forces from their strongholds on Grammos and Vitsi and ended the civil war in a government victory. On 30 April 1951, the 53rd Brigade was renamed into 5/42 Infantry Regiment, based at Kolokouri near Katerini, under the command of the 1st Infantry Division. The regiment remained active until disbanded on 26 June 1954. The unit was reactivated as a reserve formation on 1 January 1979 at Veroia in replacement of the 81st Infantry Regiment, and moved to Skydra in December. In November 2000 it received the honorific title "Delvinaki". Since January 2003 it forms the garrison of the Dodecanese island of Kalymnos. It is a battalion sized formation under the 80th National Guard Higher Command.