Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жер бетіндегі Лейте, Филиппин астанасы, Илоило муниципалитеті
Capital of the ground Leyte, Philippines
the municipality in Iloilo
Маасин (IPA: [mɐˈʔasin]), ресми түрде Маасин қаласы (; , ), 4-ші санаттағы құрамдас қала және Филиппиннің Оңтүстік Лейте провинциясының астанасы. 2020 жылғы халық санауы бойынша, қаланың халқы 87 446 адамды құрайды. Онда 70 бараңгай бар және қала провинцияның батыс бөлігінде орналасқан. Маасин қаласы Оңтүстік Лейте және Лейте аралының оңтүстік-батыс бөлігінің сауда және діни орталығы болып табылады. 2000 жылдың 10 тамызында Маасин қала мәртебесіне ие болды. Маасин епархиясы 1968 жылдың 14 тамызында құрылды.
Maasin (IPA: [mɐˈʔasin]), officially the City of Maasin (; , ), is a 4th class component city and capital of the province of Southern Leyte, Philippines. According to the 2020 census, it has a population of 87,446 people. It has 70 barangays and located on the western part of the province with land area of
Maasin City is the commercial and religious center of Southern Leyte and the south western part of Leyte Island. On August 10, 2000, Maasin was converted into a city. The Diocese of Maasin was founded on August 14, 1968.
Тарих
1521 жылы португалдық туған испандық саяхатшы және теңізші Фердинанд Магеллан және оның экипажы жағаға шығып, аралда алғашқы католик миссасын өткізді. Магеллан екі филиппин билеушісімен – Раджа Коламбумен және Раджа Сианимен бейбітшілік орнатты, олар кейіннен христиан дініне көшті. Лимасавадағы белгі олардың достық және одақ туралы қанды келісімінің жасалған жерін көрсетеді. Оңтүстік Лейте ғасырлар бойы Лейте аралының бір бөлігі болды. Испан кезеңінде аймақта халық тым аз болды. Моролдардың үздіксіз шабуылдары басқа ірі қалалардың құрылуы мен тұрақтандырылуына кедергі келтірді. 19 ғасырда Себу және Бохол провинцияларынан келген иммигранттар аймақтың халқын көбейтіп, жерді егіншілікке ашты. Оңтүстік Лейтедегі ең көне қалалардың бірі – Маасин, қазір Маасин қаласы деп аталады. Оның испандықтарға дейінгі өмірі туралы көп мәлімет жоқ. Испан миссионерлері өздерінің миссияларында белсенділік танытқанда, Маасин қауымының ұйымдасқан, халқының достыққа дайын және католик дінін қабылдауға қызығушылық танытқанын анықтады. Қоғамды 1700 жылдары Иса қоғамының миссионерлері ресми түрде құрды және оны "нипа" деп атады. Бұл туралы ұзақ уақыттан бері қиратылған монастырьдың тасында: "Pa. De Tagnipa año 1776" деген жазу бар. Маасин қаласының атын өзгерту оқиғасы испандықтардың су ішуге мұқтаж болғанда, жағалауды қарап, Кантуринг өзенін тапқан кезде байланысты. Олар өзенге қарай ыммен қарап, испан тілінде: "Que pueblo es este?" деп сұрады. Жергілікті тұрғындар испандықтар судың дәмі туралы сұрап жатыр деп ойлап, "Маасин" (тұзды) деп жауап берді. Сол кезден бастап бұл жер Маасин деп аталды. Қала 1700 жылдары иезуит діни қызметкерлері алғашқы шіркеуін салғаннан кейін тез өсті, оның қираған жерлері бүгінге дейін Абгао және Мантахан аудандары арасында сақталған. 1700 жылдан 1768 жылға дейін иезуиттер билік жүргізді. Кейіннен, 1768 жылдан 1843 жылға дейін Аугустин әкелері приходты өздеріне алды, осы кезеңде қала тұрғындары испан шіркеу билігінің басшылығымен бірінші шіркеудің қираған жерінен шамамен бір шақырым қашықтықта орналасқан қаланың екінші бетон шіркеуін салды. Шіркеу бүгінге дейін тұр, бірақ табиғаттың және адамның салдарынан бірнеше рет жөндеуден және жаңартудан өтті. 1843 жылы францискан миссионерлері приходты басып алып, 1896 жылға дейін басқарды, содан кейін олар төңкеріс салдарынан оны тастап кетуге мәжбүр болды. Содан кейін жергілікті діндарлар оны басқарды. Испан билігі кезінде Маасин дамып, ұйымдасқан муниципалитетке айналды. Бұл қала жақын маңдағы Себу, Бохол және Минданао аралдарымен сауда-саттық жасайтын көрікті теңіз портына айналды. Бұл оқиғаның тарихи дәлелі - 1880 жылдан 1894 жылға дейін осы муниципалитеттегі "гобернациллолардың" тізімін көрсететін құжат. Маура кодексі бойынша Кортес Генералдер қабылдаған алғашқы жергілікті атқарушы "Губернадорцильодан" "Капитан Муниципаль" болып өзгертілді. Соңғы губернатор 1892 жылдан 1894 жылға дейін қызмет еткен Алехо Алкантара болды, содан кейін Капитан Муниципаль Хулио Раагас (1894-1896) және Флавиано Агилар (1897-1898). Филиппин революциясы Испанияға қарсы қысқа мерзімді болды және жергілікті үкіметте өзгерістерге әкелді. 1899 жылдың басында генерал Лукбан Маасинге келіп, қысқа өмір сүрген Филиппин Республикасының басқаруындағы муниципалды үкіметті орнатты. Испандықтардың 13 тамызда 1898 жылы американдықтарға жеңілуінен бұрын Маасинде бірінші сатыдағы сот, "Promoter Fiscal" (облыстық прокурорға тең) және "Administrador de Hacienda" (облыстық қазынашыға тең) құрылған болатын. Суверендік биліктің өзгеруімен лауазымдар жойылды, бірақ алыс қалалардан келген істерге қызмет көрсетуді жалғастырған прокурорлық қызмет сақталды. Алайда, Таклобан-Маасин арасындағы көлік мәселелері және Таклобандағы мемлекеттік істерді күрделі басқару салдарынан Лейте аралының екі жеке провинцияға бөлінуіне қатысты заң жобалары ұсынылды. 1919 жылы өкіл Сириако К. Канглион бірінші заң жобасын ұсынды, бірақ Сенатта бір дауыспен жеңілді. 1922 жылы Томас Оппус No. 254 Заң болып табылады. 3117-ге дейін. Өкінішке қарай, бұл заң күшіне енген жоқ, өйткені оны генерал-губернатор жарияламады. ХХ ғасырдың басында американдықтардың келуі және американдық билікке қарсылық көрсетушілердің басылуы Филиппиннің тәуелсіздігі туралы барлық армандарды тоқтатты. Алайда, президент Маккинлидің Филиппин оларды пайдалану үшін емес, өзін-өзі басқару және тәуелсіздік өнеріне оқыту үшін берілгені туралы тарихи жариялануы филиппиншілдерге жаңа үміт сыйлады. Сөздеріне сәйкес, американдықтар осы елде демократиялық институттарын орнатты. Маасин осы ағартушы американдық саясатының иегері болды. Мекемелер құрылды, бизнес дамыды және гүлденді, Маасин Оңтүстік-Батыс Лейтедегі ең прогрессивті қалаға айналды (әлі де солай). Маасин Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін демократияның құрметті жемістерін тамашалады. 3 маусымда 1942 жылы жапондықтар Маасинге басып кірді және бірден әскери жағдай енгізді. Көптеген қала тұрғындарының бірденгі міндеті – тірі қалу және жапондық әскерлердің зорлық-зомбылықтарынан, қиянаттарынан және кісі өлтірушілік әрекеттерінен құтылу екенін түсінді. Олар табиғат ананың сыйларына сүйене отырып, тауларда және төбелерде паналады. Полковник Руперто Канглион, Альфонсо Кобиле және басқа да көптеген батырлар жапондық басқыншылармен күресті, Маасин партизандарының тарихында жарқын бетке айналды. Американдықтар 1944 жылдың соңында оралғанда Маасин өркендеу жолына қайта оралды. Бұл Себу, Бохол және Минданао аралдарымен сауда жасайтын көрікті теңіз портына айналды. Өзінің көшбасшыларының бастамасымен Маасин Оңтүстік Лейтедегі сауда және өнеркәсіп орталығы ретінде дамуын жалғастырды. 1953 жылы Франсиско М. Пажао Лейте аралын бөлу мәселесін қайта қарастырды, бірақ оны аяқтауға ештеңе жасай алмады. Сондықтан сенатор Руперто К. Канглион, Сириако К. Канглионның кіші інісі, Сенат заң жобасы No. 2140 ұсынды және қабылдады. Өкілдер палатасы заң жобасын мақұлдады. Содан кейін 1957 жылы конгрессмен Никанор Эспина Инигес кіші үй заң жобасын ұсынды, ол бастапқы атауын Батыс Лейтеден немесе Оккиденталь Лейтеден "Оңтүстік Лейтеге" өзгертті. 22 мамыр күні, жұма күні сағат 10:00-де президент Карлос П. Гарсия заң жобасын Республикалық заң No. 2227 ретінде қол қойды. Қол қоюға куәгерлердің арасында конгрессмен Инигес, Маасин мэрі Альфредо К. Бантуг, адвокат Мануэль Энаге ағасы, Эрлинда Капили және адвокат Флоро Канглион болды. 1 шілдеде 1960 жылы Оңтүстік Лейте ресми түрде Маасин (провинциялық үкіметтің орталығы және орны болып табылатын муниципалитеттерді қоса) Малитбог, Бонток, Согод, Либагон, Пинтуян, Сан-Франсиско, Сент-Бернард, Кабалиан (қазіргі Сан-Хуан), Анахаван, Хинундаян, Хинунаган және Силаго провинциясы ретінде ашылды. Кейіннен тағы үш муниципалитет құрылды, атап айтқанда, Сан-Рикардо (Пинтуяннан), Томас Оппус (Малитбогтан) және Лимасава (Падре Бургастан). Маасин ондаған жылдар бойы дамып, гүлдене берді. 8 сәуірде 1998 жылы конгрессмен Анисето Г. Салудо кіші үй заң жобасы No. 7201 ұсынды, ол Маасин муниципалитетін Оңтүстік Лейте провинциясының құрамына кіретін қалаға айналдыруды көздеді, осылайша Маасин қаласы болды.
In 1521, a Portuguese born Spanish explorer and navigator, Ferdinand Magellan and his crew came ashore and celebrated the first Roman Catholic Mass on the island. Magellan made peace with two Filipino rulers, Rajah Kolambu and Rajah Siani who subsequently were converted to Christianity. A marker notes the spot on Limasawa where their blood compact of friendship and alliance was sealed. Southern Leyte, for centuries, was actually an integral part of the island of Leyte. During the Spanish period, the region was sparsely populated. Continued Moro slave raiding discouraged the establishment and stabilization of other large towns. In the 19th century, immigration from the provinces of Cebu and Bohol increased the population of the region and opened the land towards farming. One of the oldest towns in Southern Leyte is Maasin, nowadays called Maasin City. Little is known about its pre Spanish existence. When the Spanish missionaries became active in their missions, they discovered that the Maasin community was already organized, with its people friendly and interested in embracing the Catholic faith. The community was formally established as a parish by the missionaries of the Society of Jesus in the 1700s and was called "nipa". This was authenticated by a piece of stone from a long destroyed convent that bears the inscription: "Pa. De Tagnipa año 1776." The renaming of the town of Maasin is related to the incident when some Spaniards, who needed drinking water, scanned the shorelines and found Canturing River. They asked the natives in Castillan Spanish while gesturing towards the river, "Que pueblo es este?" Without hesitation, the natives answered "Maasin" (meaning salty), thinking that the Spaniards were asking them how the water tasted. From that time on, the place has been called Maasin. The town grew rapidly in the 1700s after the Jesuit priests built the first church of which ruins still exists today between the two districts of Abgao and Mantahan. The Jesuit administration prevailed from 1700 through 1768. Subsequently, Augustinian fathers took over the parish from 1768 to 1843 during which the townspeople, with the guidance of the Spanish ecclesiastical authorities, built the town's second concrete church located approximately one kilometer away from the ruins of the first one. The church stands to this day; although it underwent several repairs and renovations on account of damage wrought by the forces of nature and man made events. In 1843, Franciscan missionaries took over the parish and managed it until 1896 when they were forced to abandon it due to the revolution. A native clergy took over there after. During the Spanish regime, Maasin evolved and became an organized municipality. It became a busy seaport which maintained trading with nearby islands of Cebu, Bohol, and Mindanao. A historical proof of this account is a document that depicts a record of "gobernacillos" in this municipality in 1880 through 1894. By virtue of the Maura Code passed by the Cortes Generales, the first chosen local executive was changed from Gobernadorcillo to "Capitan Municipal". The last gobernadorcillo was Alejo Alcantara who served from 1892 to 1894, followed by Capitanes Municipal Julio Raagas (1894 1896) and Flaviano Aguilar (1897 1898). The short lived Philippine revolution against Spain brought about a change in the local government. During the early part of 1899, General Lukban came to Maasin to install the municipal government under the short lived Philippine Republic. Even before the fall of the Spaniards to the Americans on August 13, 1898, there had already been established in Maasin a Court of First Instance; the office of "Promoter Fiscal" (equivalent to the Provincial Fiscal); and, the office of "Administrador de Hacienda" (equivalent to Provincial Treasurer). With the change of sovereign power, the positions were abolished but the Fiscal's which continued to serve cases from distant towns. However, due to the problems emanating from transportation availability for the Tacloban Maasin span, and the intricate management of governmental affairs in Tacloban, several prominent leaders of the west coast of Leyte began proposing bills that entail the division of the island of Leyte into two distinct provinces. In 1919, Representative Ciriaco K. Kangleon presented the first bill but lost in the Senate by one vote. In 1922, Tomas Oppus renewed the move with presentation of House Bill No. 254 which became Act No. 3117. Unfortunately, the Act did not take effect because it was not proclaimed by the Governor General. The arrival of the Americans at the beginning of the 20th century and the suppression of all resistance to the American rule stopped all dreams of Philippine independence. However, the epoch making announcement of President McKinley that the Philippines was not theirs to exploit but to train in the art of self government and independence brought about new hope for the Filipinos. True to their word, the Americans instituted in this country their democratic institutions. Maasin was one of the beneficiaries of this enlightened American policy. Schools were established; businesses began to rise and prosper; and, Maasin became the most progressive town in south western Leyte (and still is). Maasin was enjoying the blessings of democracy up until the eruption of World War II. On June 3, 1942, the Japanese occupied Maasin and immediately instituted Martial Law. Many townspeople realized that their immediate task was to live and escape the abuses, atrocities, and murderous acts of the Japanese soldiers. They took refuge at the mountains and hills where they lived on the natural provisions of Mother Nature. Many brave ones, including Colonel Ruperto Kangleon, Alfonso Cobile and others, fought the Japanese invaders making the record of the Maasin guerillas one glorious chapter in Maasin history. Maasin resumed its path to prosperity when the Americans returned in late 1944. It became, once again, a bustling seacoast town trading with the nearby islands of Cebu, Bohol, and Mindanao. Through the initiatives of its leaders, Maasin progressively continued to move forward in its role as the center of commerce and industry in Southern Leyte. In 1953, Francisco M. Pajao won the re presentation of the issue that entails the division of the island of Leyte but could not do anything else to complete the move. Hence, Senator Ruperto K. Kangleon, younger brother of Ciriaco K. Kangleon, presented and passed the move under Senate Bill No. 2140. The House of Representatives carpeted the Bill. Then in 1957, Congressman Nicanor Espina Yniguez Jr. filed the House Bill that changed the move's original designation as Western Leyte of Occidental Leyte to "Southern Leyte". At 10:00 AM on Friday, May 22, 1959, President Carlos P. Garcia signed the Bill into law as Republic Act No. 2227. Witnesses to the signing, among others, were Congressman Yniguez, Mayor Alfredo K. Bantug of Maasin, Attorney Manuel Enage Sr., Erlinda Capili, and Attorney Floro Kangleon. On July 1, 1960, Southern Leyte was officially inaugurated as a province with municipalities including Maasin (being the capital town and seat of the provincial government), Malitbog, Bontoc, Sogod, Libagon, Pintuyan, San Francisco, St. Bernard, Cabalian (now San Juan), Anahawan, Hinundayan, Hinunangan, and Silago. Three more municipalities were subsequently created, namely, San Ricardo (from Pintuyan), Tomas Oppus (from Malitbog), and Limasawa (from Padre Burgos). Maasin continued to progressively prosper for decades. On April 8, 1998, Congressman Aniceto G. Saludo Jr. filed a move under House Bill No. 7201 to convert the municipality of Maasin into a component city of the province of Southern Leyte, thus becoming Maasin City.
Топография
Оңтүстік Лейте жері жағалау жазықтарындағы халық қоныстанған салыстырмалы түрде тегіс жерлермен және ішкі аймаққа қарай тік және таулы болуымен сипатталады. Онда, кемінде, Кантуринг (Маасин қаласы), Ампаро (Макрохон), Дивисория (Бонток), Субанг Даку (Согод), Лавиган және Хитонгао (Сент-Бернард), Камугао (Хинундаян), Магкаса (Сан-Хуан), Дас ай және Пондол (Хинуннанган) және Мааг (Силаго) өзендерін қоса алғанда, көптеген шағын өзендер де бар.
The terrain of Southern Leyte is characterized by relatively flat lands along the coastal plains where population areas lay, and becomes rugged and mountainous towards the interior. It has numerous small rivers in addition to, at least, eleven major rivers which include Canturing River in Maasin City, Amparo River in Macrohon, Divisoria River in Bontoc, Subang Daku in Sogod, Lawigan and Hitongao Rivers in St. Bernard, Camugao River in Hinundayan, Magcasa River in San Juan, Das ay and Pondol Rivers in Hinunangan, and Maag River in Silago.
Климат
Наурыз-мамыр аралығы 22-32 °C аралығындағы температурамен ыстық әрі құрғақ деп есептелгенімен, жалпы алғанда, аймақта құрғақ маусым жоқ. Бұл жыл бойы біркелкі таралатын жауын-шашынға байланысты. Маусымнан қазанға дейін көбінесе жаңбыр жауады, ал қарашадан ақпанға дейін температура 22-28 °C аралығында салқын болады. Жыл бойына орташа ылғалдылық шамамен 76% құрайды.
Even though March–May is considered hot and dry with temperatures ranging from 22 to 32 °C, in general terms, the province actually has no dry season. This is due to rainfall more or less, distributed throughout the year. June to October is mostly rainy; whereas, November to February is cool with temperatures ranging from 22 to 28 °C. Year round, average humidity is about 76%.
Тіл
Маасинхон және Оңтүстік Лейте тұрғындары Себуано тілінде сөйлейді. Олардың мәдени және тілдік жақындығы оларды Себу, Бохол және Лейте провинциясының батыс жағалауында тұратын адамдардан ерекшелендіреді. Көптеген адамдар еңбекқорлығымен және шаруашылдығымен белгілі егіншілер мен балықшылар.
Maasinhons and Southern Leyteños speak Cebuano. Their cultural and linguistic affinities tend to differentiate them from those who reside in Cebu, Bohol, and the western coast of the province of Leyte. Most of the people are farmers and fishermen who are noted for their hard work and frugality.
Дін
Халықтың шамамен 50% -ы Рим-католик шіркеуінің жақтастары болса да, қалғандары өздерін нағыз Құдайға сенушілер деп есептейді, бірақ дәстүрлі халықтық сенімдер мен шарбақтық наным-сенімдер әлі де олардың біразына әсер етеді. Кейбір шаруалар егін егу маусымы басталар алдында құрбандықтар мен сыйлықтар беруге байланысты көне және консервативті сенімдерін сақтайды. Кейде мол өнім алу үшін рухтарды ынталандыру мақсатымен тауық немесе шошқа құрбандыққа шалынады.
Although approximately 50% of the people are adherents of the Roman Catholic Church and the others called themselves the believer of true GOD, traditional folk beliefs and superstition still influence some of them. Some farmers are also known to hold on to pre and conservative beliefs in making offerings and sacrifices before planting season starts. At times, chickens or pigs are ritually offered in hopes of enticing spirits for a fruitful harvest.
Маасин епархиясы
1968 жылғы 14 тамызда Маасин епархиясы 1968 жылғы 23 наурыздағы Папаның жарлығымен канондық тұрғыдан құрылды. Сол жылдың маусым айында Масбате, Масбате қаласының пастырі болған Висенте Т. Атавиадо, Д. Д. оның алғашқы епископы болып тағайындалды. 1968 жылғы 8 тамызда ол шіркеу қызметіне бекітілді және 14 тамызда Оңтүстік Лейте облысының астанасы Маасиндегі Біздің Анамыздың Көтерілуі шіркеуінде Маасиннің бірінші епископы ретінде орнатылды. 1595 жылдан 1910 жылға дейін қазіргі Маасин епархиясы Себу епархиясының құрамында болды. 1910 жылдан 1937 жылға дейін ол Калбайог епархиясына қарасты. 1937 жылдан 1968 жылға дейін Лейтедегі Пало епархиясының басшылығында болды. Бүгінде ол Себу архиепископиясының суфраган епархиясы болып табылады. Епархия Оңтүстік Лейте облысының барлық аумағын және Лейте облысындағы Маталом, Бато, Хилонгос, Хинданг, Инопакан және Байбай қалаларын қамтиды. Маасин шіркеуінің соборы епархияның орталығы болып табылады. Оның 2505 шаршы километр аумағында 38 пастырлық округ және 1 квази-пастырлық округ орналасқан. Әкімшілік жұмысты жеңілдету үшін бұл пастырлық округтер 6 викариатқа біріктірілген. Соңғы жылдары мирян жамағаттарының жергілікті шіркеудегі маңызды рөлін білуі байқалады – бұл шіркеудегі «ұйықтап жатқан алыпты» оятуға бағытталған епархиялық бағдарламалардың нәтижесі. Әр пастырлық округте діни қызметкерлерге көмектесетін мирян қызметкерлерінің саны артты, сондай-ақ ерікті катехизаторлардың саны да өсті. Маасин епархиясы бүгін Филиппиннің екінші пленарлық кеңесінің көзқарасына назар аударуды бастады. Әдеттегі діни қызметтер мен қасиеттіліктерден басқа, дін қызметкерлері адамдардың санасына еніп, орманды қайта жарату сияқты басқа да мәселелерге көңіл бөлуге жете алды. Әлеуметтік әрекет орталығы жеткілікті капиталы жоқ адамдарға кәсіптік жобаларға көмек көрсетуде жомарттық танытты. Бұл абака бизнесінде сәттілікке жеткізді. Қазіргі таңда орталық тағы көптеген кәсіптік жобаларға мүмкіндіктер ашу үстінде. Жастар комиссиясы епархияның барлық пастырлық округтерінде жастармен кездесулер мен көшбасшылыққа оқыту арқылы жастарды тәрбиелеуге көмектеседі. 1993 және 1995 жылдар аралығында үш епархиялық жазғы жастар лагерін ұйымдастырды, оған мыңнан астам делегат қатысты. 1993 жылы Маасин епархиясы епархия ретінде құрылғандығының 25 жылдығын тойлады.
On August 14, 1968, the Diocese of Maasin was canonically erected through a papal decree issued March 23, 1968. In June of the same year, the Most Reverend Vicente T. Ataviado, D. D. who was up to then a parish priest of Masbate, Masbate, was appointed as its first bishop. He was consecrated on August 8, 1968, and installed as the First Bishop of Maasin on August 14 at Our Lady of Assumption Parish Church in Maasin, the capital of Southern Leyte. From 1595 to 1910, the area which now comprises the Diocese of Maasin belonged to the diocese of Cebu. From 1910 to 1937 it belonged to the Diocese of Calbayog. From 1937 to 1968 it came under the jurisdiction of the Diocesan of Palo in Leyte. Today it is a suffragan of the Archdiocese of Cebu. The diocese comprises the entire province of Southern Leyte, and the towns of Matalom, Bato, Hilongos, Hindang, Inopacan and Baybay in the province of Leyte, with the Maasin Parish Cathedral as the seat of the diocese. Distributed within its 2,505 square kilometers of land are 38 parishes and 1 quasi parish. To facilitate administration these parishes have been grouped under 6 vicariates. In recent years, awareness of their potent role in the local church has been perceived among the lay faithful – a result of diocesan programs designed to awaken the "sleeping giant" in the church. There has been a marked increase in the number of lay ministers to assist priests in every parish, as there has been in the number of volunteer catechists. The Diocese of Maasin today has started to focus on the vision of the Second Plenary Council of the Philippines. Apart from the usual ministerial and sacramental functions, the clergy has succeeded to penetrate the people's conscience with concern for other issues, such as reforestation, among others. The Social Action Center has generously offered help in livelihood projects to those who do not have the necessary capital. This has been successful in the abaca business enterprise. The center is now in the process of opening up more opportunities for more livelihood projects. The Commission on Youth is helping in the formation of the youth in all the parishes of the diocese through youth encounters and leadership training. It has organized three diocesan summer youth camps between 1993 and 1995, attended by more than a thousand delegates. In 1993 the Diocese of Maasin marked its 25th anniversary as a diocese.
Жолдар
Оңтүстік Лейтедегі қазіргі жол желілері Лейте провинциясына жалғасатын негізгі магистральдық автомобиль жолдарынан тұрады, олар батыс жағындағы екі маңызды бағыттан өтеді: Маасин-Махаплаг-Бейбай жолы; және орталық жағындағы Махаплаг-Согод жолы Махарлика тас жолы арқылы.
The existing road networks criss crossing Southern Leyte consists of major arterial highways that link to the province of Leyte, passing through two major outlets on the western part, the Maasin Mahaplag Baybay route; and, on the central part, the Mahaplag Sogod route via the Maharlika Highway.
Әуежай
Облыста Маасин қаласында орналасқан бір әуе жолағы бар. Ұшу-қону жолағының ұзындығы 1200 метр, ені 30 метр болатын бұл әуе жолағы қарапайым қосымша қону алаңы ретінде қарастырылады. Air Juan (AO) арқылы Себу мен Маасин және Тагбилараннан Маасинге дейін жүйелі рейстер бар. Ұшу-қону жолағы 12 000 фунттан асатын салмақты ұшақтарды қабылдауға шамасы жетпейді деген күдік бар. COA аэропорт құрылысымен байланысты дауларды анықтады, нәтижесінде Дамиан Меркадо лауазымынан алынды.
The province has one existing airstrip located in Panan awan, Maasin City. This airstrip, which has a runway length of 1200 meters and a width of 30 meters, is simply considered a feeder landing pad. There are regular scheduled flights between Cebu and Maasin and Tagbilaran to Maasin via Air Juan (AO). The runway is suspected to be incapable of supporting aircraft weighing over 12,000 pounds. Controversies of the construction of the airport was found by COA, that lead Damian Mercado dismissed to his position.
Теңіз порттары
Weesam Express жылдам паром Маасин ұлттық портынан Себуға үш сағатта жетеді, күн сайын сағат 9:00-де. Cokaliong Shipping 'Roll on' кемелері аптасына төрт рет екі бағытта да қатынайды, саяхат уақыты бес пен жеті сағат аралығында. Cokaliong кемелері сондай-ақ жүк пен көліктерді тасымалдайды. Маасин ұлттық портын жүк тасымалдаушы кемелер үнемі пайдаланады, көбінесе цемент әкеліп, копра экспорттайды.
Weesam Express fast ferry from Maasin National Port to Cebu takes three hours, 9:00AM daily Cokaliong Shipping 'Roll on' ships make four trips weekly each way, with a sailing time between five and seven hours. Cokaliong ships also carry cargo and vehicles. Cargo ships regularly make use of Maasin National Port mainly bringing in cement and taking out copra.
Автобустық терминалдар
Оңтүстік Лейтеде бес белгіленген автобус терминалы бар: Маасин, Лилоан, Согод, Хинунаган және Силаго. Бұл терминалдар автобустарды тұрақтату/жолаушыларды күту аймағы ретінде пайдаланылатын ашық кеңістіктер ғана, олар ғимараттармен және басқа да жабдықтармен жабдықталмаған. Манила – Маасин бағытында кем дегенде төрт автобус компаниясы жұмыс істейді: Philtranco, DLTB, Ultrabus және CUL. Bachelor компаниясы Ормок – Маасин – Давао бағытын пайдаланады. Маасин қаласынан құрлықпен Таклобан қаласына шамамен бес сағат, Пасай немесе Кесон қаласына жиырма үш сағат, ал Лилоан паром арқылы Давао қаласына он тоғыз сағат саяхаттауға болады.
There are five designated bus terminals in Southern Leyte: Maasin, Liloan, Sogod, Hinunangan, and Silago. These terminals are just open spaces used by buses as parking/passenger waiting areas, and not equipped with buildings and other facilities. There are at least four bus companies taking the Manila Maasin route: Philtranco, DLTB, Ultrabus, and CUL. Bachelor takes the Ormoc Maasin Davao route. From the Maasin City, by land, it takes approximately five hours to travel to Tacloban City; twenty three hours to Pasay or Quezon City; and, nineteen hours to Davao City via Liloan ferry boat.
Қуат / Энергия
Оңтүстік Лейтедегі электр қуатының/электр энергиясының басты көзі – Ормоктағы Тононан геотермальдық электр станциясы, ол Ұлттық электр корпорациясы арқылы Оңтүстік Лейте электр кооперативі (SOLECO) жүзеге асырады. Провинцияның негізгі электр тарату желілері 69 кВ Толоса, Лейтеден басталып, 69 кВ Бонтокқа, Оңтүстік Лейтеге, содан кейін Маасин қаласына, ал 69 кВ Байбай, Лейтеден Маасин қаласына электр қуаты аясында жалғасады. Тынық мұхитындағы қалаларды, әсіресе Сент-Бернард және Сан-Хуанды қамтамасыз ету үшін Хинабиан, Катмон, Сент-Бернардта 810 кВт сыйымдылықтағы шағын гидроэлектр станциясы салынды. Электр энергиясын өндірудегі маңызды табыс – 2003 жылы пайдалануға берілген, 50-100 мегаватт қуаты бар Сан-Хуандағы Оңтүстік Лейте геотермальдық жобасы. Оның 25 жылға жуық экономикалық қызмет етуі күтілуде. Іске кіріспе фазасындағы жұмыстар жолға қойылды.
The principal source of power / electricity in Southern Leyte is the Tonongan Geothermal Power Plant in Ormoc via National Power Corporation through the Southern Leyte Electric Cooperative (SOLECO). The major power transmission lines in the province emanate from 69 kV Tolosa, Leyte which is connected to 69 kV Bontoc, Southern Leyte then to Maasin City, and 69 kV Baybay, Leyte to Maasin City in case of power failure. A mini hydro electric power plant in Hinabian, Catmon, St. Bernard was developed with a capacity of 810 KW to serve the Pacific towns particularly St. Bernard and San Juan. A major breakthrough in power generation is the Southern Leyte Geothermal Project in San Juan with a capacity of 50 100 megawatts commissioning in year 2003. It is anticipated to sustain an estimated economic life of 25 years. Activities involving Pre operation Phase was already initiated.
Байланыс
Пошта байланысы жүйесі провинцияның барлық муниципалитеттеріндегі басты байланыс құралы болып табылады. Ішкі және халықаралық қоңырауларды қамтамасыз ету үшін провинцияда бес телефон компаниясы жұмыс істейді, атап айтқанда PLDT, PT&T, RCPI/Bayan Tel, Evtelco және Телекоммуникация бюросы (Butel); Согодтағы DYSL және Маасин қаласындағы DYDM екі AM радио станциясы. Басқа байланыс түрлеріне мемлекеттік кеңселер үшін SSB радиолары, ал мемлекеттік және жеке сектор үшін ұялы телефондар жатады. TV5, GMA Network және ABS CBN қалада жаңа телеарна ашуға дайындалып жатыр.
Postal communication system is the major means of communication in all municipalities of the province. There are five telephone exchange companies operating in the province to provide domestic and international calls namely PLDT, PT&T, RCPI/Bayan Tel, Evtelco, and the Bureau of Telecommunications (Butel); two AM radio stations DYSL in Sogod, and DYDM in Maasin City. Other modes of communication include SSB radios for government offices, and cellular phones for government and private entities. TV5, GMA Network and ABS CBN operate upcoming TV station in the city.
Денсаулық сақтау мекемелері
1996 жылы провинцияның денсаулық сақтау және медициналық қажеттіліктерін сегіз мемлекеттік аурухана, алты жеке аурухана мен клиника, жиырма ауылдық денсаулық сақтау бөлімі немесе қалалық орталықтар, тоқсан үш денсаулық сақтау станциясы және он амбулаториялық жеке клиника қамтамасыз етті. Мемлекеттік ауруханалардың жалпы төсек-орын саны 265, ал жеке ауруханалардың саны 110. Облыстағы денсаулық сақтау мекемелерінің қазіргі саны әлі нақтыланып жатыр. Маасин қаласы Шығыс Висаядағы темекі шегуге тыйым салынған қала ретінде белгілі.
In 1996, the health and medical needs of the province were provided by eight government hospitals, six private hospitals and clinics, twenty rural health units or municipal centers, ninety three health stations, and ten outpatient private clinics. The total bed capacity of government hospitals is 265 while that of the private is 110. A current tally of health facilities in the province is still being determined. Maasin City also known to be the no smoking capital city in Eastern Visayas.
Туризм
17 ғасырда салынған Маасин соборы, әлдебір ең үлкен ғана емес, сонымен қатар Маасин қаласындағы ең көне шіркеу болуы мүмкін. 1968 жылдан бері діни орталық. Шіркеу әсемделген алтарь және әулиелердің суреттерімен безендірілген, Оңтүстік Лейте халқының діни сеніміне куәлік етеді. Дон Анаталио Гавиола алаңы, ол Маасиннің сол кездегі мэріне арналған. Бұл орын әлі де туристер мен жергілікті тұрғындар үшін баруға кеңес берілетін жерлердің бірі. Гинсохотан үңгірі – қала орталығынан 15 км қашықтықта, теңіз деңгейінен 276 метр биіктікте орналасқан үлкен үңгір. Үңгірге кіргендер су арқылы өтіп немесе жүзіп кірсе, кішкентай үңгірдегі шарлауықтар, жартастар мен әсерлі тас формаларын таба алады. Кагнитуан лагунасы – Гинсохотан үңгірінен шыққан су каскадтармен төмен ағып, суға түсушілер мен емдік сулар іздеушілердің жиі баратын табиғи лагунаны құрайды. Екі көрнекті орын (Гинсохотан үңгірі мен Кагнитуан лагунасы) Канитоан ауылында орналасқан, ал Мария Клара ауылынан Хабаль-хабальмен жетуге болады. Жолдың соңғы бөлігі – жаяу жүруге арналған: сіз шағын үйлердің, егістік жерлердің және пальма ағаштарының қасынан өтесіз. Артқы жағынан таулар көрінеді. Камп Данао орман паркі теңіз деңгейінен 335 метр биіктікте және қаладан 15 км қашықтықта орналасқан. Онда 2010 жылы Филиппин скауттарының ұлттық іс-шарасы өтті. Бұл Маасин қалалық орман паркі деп те аталады және 2010 жылы Филиппин скауттарының ұлттық іс-шарасына ұйымдастырылды. Балаларымен саяхаттаушылар үшін бұл жақсы орын, себебі зоопаркта жолбарыстар, крокодилдер, арыстандар, түйелер, жыландар, маймылдар және түрлі құстар сияқты әртүрлі жануарларды көруге болады. Маасин зообагы мен ойын-сауық паркі (2012 жылдың басында ашылды). Бұл зообақтың ерекшелігі – жануарлар торларда емес, «табиғи» кедергілермен бөлектеліп ұсталады. Бого құс жұмағы (жеке меншік), қаладан шамамен 4 км қашықтықта орналасқан, өсімдіктер мен жануарлар дүниесінің арасындағы тау-кен орны. Мұнда жасыл өсімдіктер, құстардың әуенді әндері, таудан құлап түсетін шарлауықтар мен құстардың жыр-жырлары кездеседі. Оны Комбадо ауылынан табуға болады. Өкінішке орай, табиғаттың бұл бұрынғы жабайы және әсем бөлігі экономикалық кеңеюдің құрбаны болды, сондықтан су сапасы бұрынғыдай жақсы емес, ал бұрынғы жабайы лагуна бассейнмен алмастырылды. Абиэра өнер мұражайы, Маасин қаласындағы тағы бір көрнекті орын, ол сирек кездесетін артефактілер, антиквариаттар, суреттер, сақталған жануарлар, монеталар, асыл тастар және тарихи жәдігерлер жинағын көрсетеді. Мұражай Абиэра отбасының меншігінде болса да, қызығушылық танытқандар оны көре алады. Ол қаланың орталығындағы Тунга-Тунга ауылында орналасқан. Жалека төбелеріндегі Успенская шіркеуі – Филиппиндегі ең биік жеке меншікке тиесілі ғибадатхана. Аңкестің өзіне және жақын маңдағы шіркеуге 300-ден астам сатылы баспалдақ арқылы жетуге болады. Бұл Маасин қаласы мен Оңтүстік Лейтедегі ең көп талданған діни орындардың бірі. Бұл әсерлі орын күндіз ғана емес, түнде де, жарықтандырылған кезде алыстан көрінеді. Сан-Франциско Хавьер паломниктік орталығы, 400 метр биіктікте орналасқан ғажайып шіркеу. Оған бір сағаттық саяхат жасап, ағаштар мен жабайы бұталар арасынан өту керек. Әрбір тілек орындалады және әрбір дұғаға жауап беріледі делінеді. Монте-Куэва ғибадатханасы, сондай-ақ, Исаның ең қымбат қаны мен Марияның ең қымбат қанының ғибадатханасы деп аталады, бұл Маасин епархиясына Одонг пен Лоринг Чунг филантроптарының сыйы. Бұл орын паломниктік сапаршылар мен ізбасарларға пана болады. 30 фут биіктіктегі Мария иконасы Крест жолы мен Қайта тірілу жолының үстіндегі биік жерден көрінеді. Үңгірдегі собор Маасин қаласынан 2 км қашықтықта орналасқан табиғи кереметтің шыңы.
Maasin Cathedral built in the 17th century is probably not only the biggest, but also the oldest church in Maasin City. It is a diocesan seat since 1968. The church is adorned or embellished with an ornate altar and images of saints, and became a testament to the religious devotion of the people of Southern Leyte. Don Anatalio Gaviola Plaza, which is dedicated to a then Mayor of Maasin. It still is one of the highly recommended stumping points for tourists as well as for locals. The Guinsohotan Cave is a large cave, 15 km from the city center and 276 meters above sea level. Those who do enter the cave by wading or swimming can find small “in cave” waterfalls, bats and impressive rock formations. Cagnituan Lagoon, the water coming out of Guinsohotan Cave flows down in cascades to form a natural lagoon frequently visited by bathers and patrons of cool therapeutic treatment. The two sights (Guinsohotan Cave and Cagnituan Lagoon), which belong more or less together, are placed in Barangay Canitoan and can be reached from Barangay Maria Clara by using a Habal habal. The last part of the way is a walking part: you pass by small groups of houses, fields and palms. In the background there are the mountains covered by large vegetation. Camp Danao Forest Park is located 335 m. above sea level and 15 km away from the city proper and the sprawling forested area has a man made lake. It hosted the 2010 BSP (Boy Scout of the Philippines) National Activity. It is also known as the Maasin City Forest Park and played host to the 2010 Boy Scouts of the Philippines National Activity. It is a good destination for those traveling with children because different animals can be seen in the zoo, such as tigers, crocodiles, lions, camels, snakes, monkeys, and several types of birds. Maasin Zoo and Adventure Park (soft opening in early 2012). One of the specialties of this zoo will be that the animals will not be kept in cages but be separated from the spectator by “natural” barricades. Bogo Bird Paradise (private owned), just about 4 km from the city proper is a mountain retreat nestled among flora, fauna and especially rare species of bird. Busay Falls, where you can find lush vegetation just as well as wildlife cavorting with cascading mountain waterfalls and chirping birds. It can be found in Barangay Combado. Sadly, this former completely wild and dreamlike part of nature is victim of fast economic expansion, so water quality is not as good as years ago and the former wild lagoon was removed by a pool. Abiera Museo d’Art, another sight in Maasin City, showing a rare collection of artifacts, antiques, paintings, preserved animals, coins, gems, and historical relics. Although it is privately owned by the Abiera Family, it can be visited by interested ones. It is located in Barangay Tunga tunga in the heart of the city. The Lady of Assumption at the Jalleca Hills is the tallest privately owned shrine in the Philippines. The statue itself and the nearby chapel can be reached by using a stairway with more than 300 steps and is located at 104 m above sea level in Barangay Mantahan. It is one of the most visited religious landmarks in Maasin City and in Southern Leyte. This impressive landmark can be seen from far not only during daytime, but also at night as it is illuminated. San Francisco Javier Pilgrims Center, a miraculous chapel 400 meters above sea level which can be found in Barangay Hanginan, 7 km from the city proper. It can be reached by an hour long trek to the top through a foliage of trees and wild shrubs. It is said that every petition is granted and every prayer spoken is answered. Monte Cueva Shrine, also known as the Shrine of Our Lady of the Assumption and the Most Precious Blood of Jesus, is a donation by the philanthropists Odong and Loring Chung to the Diocese of Maasin. It offers a refuge to pilgrims and devotees. A 30 foot Marian icon perches from a highland over the Via Crucis and Resurrection. A cathedral within the cave is the coup de grace to the natural wonder, situated 2 km from Maasin City.