Панарея – Италияның Сицилия аймағындағы шағын, әдемі арал. Жазда туристер көптеп келеді, атақты адамдардың демалыс орны ретінде танымал. Вулкандық арал.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Панарея () – Италияның оңтүстігіндегі Сицилияның солтүстігінде орналасқан, жеті мекенделген Эол аралдарының ең кішісі, вулканизмдік аралдар тізбегі. Бұл Липари коммунасының бір бөлігі. Аралда жыл бойы шамамен 280 тұрғын тұрады, бірақ жаз айларында, әсіресе шілде мен тамызда туристердің көп келуіне байланысты халық саны күрт артады. Соңғы жылдары арал атақты адамдардың келуімен халықаралық деңгейде танымал болды.
the Italian ship
Panarea (; ) is the smallest of the seven inhabited Aeolian Islands, a volcanic island chain in north of Sicily, southern Italy. It is a frazione of the comune of Lipari. There are currently about 280 residents living on the island year round; however the population increases dramatically in summer with the influx of tourists especially during the months of July and August. In recent years, the island has become known internationally for its celebrity visitors.
География
Арал – жалпы беті тек құрайтын белсенді жанартау. Аралдың ең биік нүктесі, Пунта-дель-Корво, теңіз деңгейінен биіктікте орналасқан. Пунта-ди-Пеппе-е-Мария ауылының жанында ыстық су бұлақтары бар. Бұл кішкентай аралдағы танымал ойын-сауық – су астына сүңгіп қарау, тіпті Лиска-Бьянка мен Боттароның жартас арасындағы сүңгіген кемеге дейін жүзуге болады. Арал бірнеше кішкентай аралдар мен шкерлермен қоршалған, оларға тек қайықпен жетуге болады, бұл Панареяны ерекше етеді және басқа Эол аралдарынан оңай ажыратады. Осы аралдар мен шкерлер: Базилуццо және Спинаццола, Пиетра Наве, Датило, Лиска Бьянка және Боттаро, Лиска Нера, Ле Формиче.
The island is an active volcano with a total surface area of only The highest point on the island, Punta del Corvo, is above sea level. There are thermal springs near the village of Punta di Peppe e Maria. Scuba diving is a popular excursion on this tiny island, and you can even swim to a shipwreck between the offshore rocks of Lisca Bianca and Bottaro. The island is surrounded by several islets and skerries reachable only by boat that make Panarea unique and easily distinguishable between the other Aeolian islands. These islets and skerries are: Basiluzzo and Spinazzola, Pietra Nave, Dattilo, Lisca Bianca and Bottaro, Lisca Nera, Le Formiche.
Тарих
Көне заманда арал "Эуоним" деп аталған; Панареядан басқарылатын жақын маңдағы Базилуццо аралы "Гицезия" деп аталған. Аралда гректер тұрған кезеңге (б.з.д. шамамен 1200 жыл) қатысты археологиялық дәлелдер бар; кейін аралды римдіктер мекендеген. Батыс Рим империясы құлағаннан кейін қарақшылар мен Жерорта теңізіндегі басқа да шабуылшылардың салдарынан аралдағы өмір шыдайсыз болғанша адамдар тұрып келді. Қазіргі уақытта Панарея танымал демалыс орнына айналды. 2011 жылы W журналы оны "Жерорта теңізіндегі ең әсем жазғы демалыстың орталығы" деп сипаттады. 2000 жылы Панарея және бүкіл Эол аралдары ЮНЕСКО-ның Дүниежүзілік мұра тізіміне енгізілді. Осының нәтижесінде құрылыс және даму қатаң түрде бақыланады, ал аймақ өзінің тарихи оқшаулығын сақтап келеді. Көптеген үйлер уақытша тұруға ғана арналған, ал жыл бойы қолжетімді бірнеше үйлердің бағасы өте жоғары және оларды алу қиын.
In antiquity, the island was named "Euonymos"; the nearby islet of Basiluzzo, administered from Panarea, was named "Hycesia". There is archaeological evidence on the island dating back to Greek inhabitants (~ 1200 BCE); later the island was settled by Romans. There were people still living on the island until pirates and other Mediterranean raiders made life unbearable after the fall of the Western Roman Empire. In modern times, Panarea has become a fashionable vacation spot. In 2011, it was described by W magazine as "the epicenter of the chicest summer scene in the Mediterranean." Panarea and the entire Aeolian chain were declared a UNESCO World Heritage Site in 2000. Largely because of this, construction and development are strictly regulated and the community retains its storied insularity. Most residences admit only temporary occupancy, and the few year round homes available are highly expensive and difficult to obtain.