Меклаулин ісі: Флорида штатының нәсілдік араласуға қарсы заңының жойылғаны
McLaughlin v. Florida
АҚШ Жоғарғы Сотының McLaughlin v. Florida ісі (1964) Флорида штатының нәсілдік араласуға қарсы заңын конституциясыз деп тапты. Нәсілдік кемсітушілік заңнама тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Маклафлин Флоридаға қарсы, 379 U.S. 184 (1964) ісінде АҚШ Жоғарғы Соты Флорида штатының бірлескен өмір сүру заңының, штаттың нәсілдік араласуға қарсы заңдарының бір бөлігі, конституцияға қайшы екенін бірауыздан шешті. Заң егер бірі қара, екіншісі ақ болса, екі үйленбеген адамның бірге тұруына тыйым салды. Бұл шешім 1883 жылғы Пейс пен Алабама ісіндегі, мұндай заңдарды конституциялық деп жариялаған бұрынғы шешімді күштен шығарды. Алайда, бұл шешім ақ және қара нәсілділер арасындағы некелерге тыйым салатын Флорида заңын күштен шығармады. Мұндай заңдар 1967 жылы Лавингке қарсы Вирджиния ісінде конституцияға қайшы деп танылды.
McLaughlin v. Florida, 379 U. S. 184 (1964), was a case in which the United States Supreme Court ruled unanimously that a cohabitation law of Florida, part of the state's anti miscegenation laws, was unconstitutional. The law prohibited habitual cohabitation by two unmarried people of opposite sex, if one was black and the other was white. The decision overturned Pace v. Alabama (1883), which had declared such statutes constitutional. It did not overturn the related Florida statute that prohibited interracial marriage between whites and blacks. Such laws were declared unconstitutional in 1967 in Loving v. Virginia.
Фактілер
1962 жылы Гондурас тумасы, Майами Бич қонақүйінің қызметшісі Дьюи МакЛафлин және кавказдық қызметші Конни Хоффман Майами Бичтің 732-ші көшесіндегі пәтерде никесіз бірге тұрған. Пәтер иесі Дора Гудник пәтерді тек Хоффманға жалға берген, ал МакЛафлин туралы білген соң, осы аралас никеде тұрмаған жұптың пәтерде тұрғанын қалаған жоқ. Оларды шығарып салу үшін Гудник Майами Бич полициясына Хоффманның ұлының түн ортасынан кейін көшеде қалып қойғанын шағымдады. Полиция мәселені тергеді, жұп никесіз екенін және бірге тұратынын мойындағаннан кейін, Флорида штатының сотында қара нәсілді ер адам мен ақ нәсілді әйелдің әдетте түнде бір бөлмеде тұрып, жатқандығы үшін айыпталды. Сотта екеуі де кінәлі деп танылды, округтік түрмеде 30 күнге қамауға алынып, әрқайсысына 150 доллар айыппұл салынды (1962 жылғы 150 доллар қазіргі шақта <есептелген сомаға> тең). Флорида штатының 798.05-тармағында былай делінген: «Бір-біріне үйленбеген қара нәсілді ер адам мен ақ нәсілді әйел немесе ақ нәсілді ер адам мен қара нәсілді әйел, егер олар әдетте бір бөлмеде түнде бірге тұрса, онда әрқайсысы он екі айдан аспайтын мерзімге бас бостандығынан айырылады немесе бес жүз доллардан аспайтын айыппұл төлейді». Бұл заң Флорида штатының неке бұзу және адалдыққа қарсы заңдарының бірі болды. Осы тараудың қалған бөлімдері жыныстық қатынас фактісін дәлелдеуді талап етсе, 798.05-тармағы тек бірге тұруды талап етті. Заң бойынша, жұптың бірі ақ, екіншісі қара болса, никеге тұруға тыйым салынған. Бұл заң басқа нәсілдік топтарға немесе комбинацияларға қатысты емес. Бұл Флориданың нәсілдер араласуына қарсы заңдарының бір бөлігі болды, ол ақтар мен қаралардың арасындағы некеге, бірге тұруға және некеден тыс қатынастарға тыйым салды және тек ақтар мен ақ емес адамдар арасындағы қарым-қатынастарға қатысты. 1960 жылдарға дейін көптеген штаттарда және 1967 жылға дейін барлық оңтүстік штаттарда осындай нәсілдер араласуына қарсы заңдар күшінде болды, онда ақтар мен ақ емес адамдар арасындағы никеге тыйым салатын барлық штаттық заңдар Жоғарғы сотта Loving д. Вирджиния ісі бойынша конституцияға қайшы деп жарияланды.
In 1962, Dewey McLaughlin, a Miami Beach hotel porter originally from Honduras, and Connie Hoffman, a Caucasian waitress, were an unmarried couple living together in a Miami Beach apartment located at 732 2nd Street. Their landlady, Dora Goodnick, had rented the apartment only to Hoffman, and, when she found out about McLaughlin, she did not want the interracial unmarried couple living in the apartment. In an effort to get them out, Goodnick complained to the Miami Beach police that Hoffman's son was wandering the streets after midnight. Police investigated the matter, and, after the couple admitted that they were unmarried and lived together, they were charged in Florida state court with the crime of a black man and a white woman habitually living in and occupying in the nighttime the same room. A jury trial resulted in a verdict of guilty, a sentence of thirty days in the county jail, and a fine of $150 (150.0 in 1962 is equivalent to about <calculated amount> in recent years) for each defendant. Section 798.05 of Florida statutes read: "Any negro man and white woman, or any white man and negro woman, who are not married to each other, who shall habitually live in and occupy in the nighttime the same room shall each be punished by imprisonment not exceeding twelve months, or by fine not exceeding five hundred dollars." This law was one of the adultery and fornication laws of Florida. While all the other sections of this chapter required proof that sexual intercourse took place, Section 798.05 required only cohabitation. The law specifically prohibited a couple in which one is white and the other is black. It did not apply to any other racial groups or combinations. It was part of Florida's anti miscegenation laws prohibiting marriage, cohabitation, and extramarital sex between whites and blacks, and addressed only relationships between whites and non whites. Similar anti miscegenation laws were enforced in many states into the 1960s, and by all Southern states until 1967, when all remaining state bans on interracial marriage between whites and non whites were declared unconstitutional by the Supreme Court in Loving v. Virginia.
Нәтиже
Сот судьясы Уайт көпшілік пікірінде заң осы екі нақты нәсілдің жұптарына ерекше жағдай жасағаны үшін "негіздеме берудің ауыр міндеттемесін" талап етеді деп мәлімдеді. Флорида мұндай нәсілге қатысты тыйым салудың қажеттілігін дәлелдемеді. Жалпы зиянның ішінара түзетілуі кейде қылмыстық заңның шектеулі қолданылуын ақтауы мүмкін, бірақ заң шығарушы органдардың бөлік-бөлік тәсілмен әрекет етуге құқығы мемлекетке заңмен қамтылған аумақты нақты бір нәсілдік топқа бағыттауға рұқсат бермейді. Сотшы Харлан келісімінде Уайт сипаттаған "ауыр міндеттеме" талабын атап өтті және заң "қажеттілік тестісінен" өтуі керек екенін жазды, бұл тест өте қатаң және сөз бостандығына қатысты істерде қолданылады. Сотшылар Стюарт пен Дуглас одан да күшті келісім білдіріп, мұндай заңды ақтауға болатын "жоғары мақсаттың" бар екендігіне күмән келтірді. Стюарт былай деп жазды: "Біз қылмыстық жазаны көздейтін қылмыстық заңмен айналысып жатырмыз. Менің ойымша, егер бір әрекеттің қылмыстылығын жасаушының нәсіліне байланысты ететін мемлекеттік заң Конституциямызға сәйкес келе алмайды. Мұндай кемсітушілік өзінен-өзі жамандыққа ұшыратады." Мемлекет 798.05-баптың (бірге өмір сүруге тыйым салатын) 741.11-бапқа (аралас некеге тыйым салатын) қосымша екенін мәлімдегенімен, Сот соңғы бапты қарастырмады және ол Лавингке қарсы Вирджиния (1967) ісіне дейін күшінде болды.
Justice White in his majority opinion held that the law, as it made a special case for couples of these two specific races, bore a "heavier burden of justification". Florida had not demonstrated any reason that made such a race specific prohibition necessary. That a general evil will be partially corrected may at times, and without more, serve to justify the limited application of a criminal law; but legislative discretion to employ the piecemeal approach stops short of permitting a State to narrow statutory coverage to focus on a racial group. Justice Harlan, in his concurrence, emphasized the "heavier burden" requirement that White described and wrote that the law should pass a "necessity test", which is very stringent and applied to free speech cases. Justices Stewart and Douglas joined in an even stronger concurrence and denied even the possibility of an "overriding statutory purpose" that would justify such a law. Stewart wrote, "We deal here with a criminal law which imposes criminal punishment. And I think it is simply not possible for a state law to be valid under our Constitution which makes the criminality of an act depend upon the race of the actor. Discrimination of that kind is invidious per se." Though the state claimed that Section 798.05 (prohibiting cohabitation) was ancillary to Section 741.11 (prohibiting intermarriage), the Court did not consider the latter statute, and it remained in force until Loving v. Virginia (1967).