Кіріспе
Ағылшын философы, америкалық судья Дэвид Виггинс (1933 жылы туған) – ағылшын моральдық философиясы, метафизика және философиялық логика саласындағы философ, есімдік және метаэтика мәселелерінде еңбек етеді.
the American judge
David Wiggins (born 1933) is an English moral philosopher, metaphysician, and philosophical logician working especially on identity and issues in meta ethics.
Өмірбаян
Дэвид Виггинс 1933 жылғы 8 наурызда Лондонда Норман мен Диана Виггинстің (қыз есімі Пристли) ұлы болып дүниеге келді. Ол Оксфордтың Брассенос колледжінде философияны оқығанға дейін Санкт-Пол мектебінде білім алды. Оның тәлімгері Дж. Л. Акрилл болды. Әскери қызметін аяқтағаннан кейін ол мемлекеттік қызметке қабылданып, 1957–1958 жылдары Отарлау кеңсесінде директордың көмекшісі болып тағайындалды. Ол мемлекеттік қызметтен кетіп, 1958–1959 жылдары Принстон университетінде Джейн Элиза Проктордың арнайы қонақ ғылыми қызметкері болды. Оксфордқа оралғаннан кейін ол 1959 жылы лектор, ал 1960–1967 жылдары Нью-колледжде доцент және лектор болып жұмыс істеді. Содан кейін ол 1967–1980 жылдары Лондонның Бедфорд колледжінде философия кафедрасының меңгерушісі, 1981–1989 жылдары Оксфорд университетінің Университет колледжінде философия профессоры және пралекторы, 1989–1994 жылдары Лондон университетінің Биркбек колледжінде философия профессоры, ал 1994–2000 жылдары Уикехам логика профессоры және Оксфордтың Нью колледжінің профессоры болды. 1978 жылы Виггинс Британ академиясының мүшесі болып сайланды. 1999–2000 жылдары Аристотель қоғамының президенті қызметін атқарды. 1992 жылы Америка өнер және ғылым академиясының шетелдік құрметті мүшесі болып сайланды.
Философиялық еңбектері
Виггинс метафизика, әсіресе жеке тұлғалық сипаттамалар саласындағы еңбектерімен кеңінен танымал. "Самность және субстанция" (Оксфорд, 1980) атты еңбегінде ол концептуалистік реализмді ұсынды, яғни біздің түсінік жүйеміз шындықты бейнелейтін позиция. Философ Харольд Нунанның сөзіне сәйкес:
Виггинстің ең ықпалды еңбектері метафизика саласында, онда ол Путнамнан (1975) және Крипкеден (1980) алынған ойлармен толықтырылған, негізінен аристотельдік субстанция тұжырымдамасын дамытты. Оның еңбектерінде жеке сәйкестік мәселесі де кеңінен талқыланады, оны Виггинс "Жануарлық қасиеттер көзқарасы" деп атаған тұжырымдама арқылы ашып көрсетеді. Ол сонымен қатар этикаға да маңызды үлес қосты. 2006 жылы жарық көрген "Этика. Адамгершілік философиясы бойынша он екі лекция" кітабында ол "адамгершілік объективизм" деп атаған ұстанымын қорғайды. Ол тіл философиясы, эпистемология, эстетика және саяси философия сияқты басқа да салалар бойынша көптеп жазған. 1996 жылы "Дэвид Виггинске арналған эсселер" атты құрмет кітабы жарық көрді.
The most influential part of Wiggins's work has been in metaphysics, where he has developed a fundamentally Aristotelian conception of substance, enriched by insights drawn from Putnam (1975) and Kripke (1980). His works also contain influential discussions of the problem of personal identity, which Wiggins elucidates via a conception that he calls the "Animal Attribute View." He has also made an influential contribution to ethics. His 2006 book, Ethics. Twelve Lectures on the Philosophy of Morality defends a position he calls "moral objectivism". He has written widely on other areas including philosophy of language, epistemology, aesthetics and political philosophy. A Festschrift, Essays for David Wiggins was published in 1996.
Мұра
Уиггинстің көрнекті шәкірттері: Джон Макдауэлл, Дерек Парфит, Джонатан Вестфаль, Тимоти Уильямсон, Джеймс Энтони Харрис және Шерил Мисак.