Оливер Уильям Харгрейвс Лиз: Британ әскери қолбасшысының өмірбаяны
Oliver Leese
Оливер Уильям Харгрейвс Лиз, британдық әскери генерал, екінші дүниежүзілік соғыстағы рөлі, Солтүстік Африка мен Сицилиядағы XXX корпусының қолбасшысы. 🇮🇹⚔️
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британ армиясының генералы (1894–1978)
British Army general (1894–1978)
Генерал-лейтенант сэр Оливер Уильям Харгривс Лиз, 3-ші баронет, (27 қазан 1894 – 22 қаңтар 1978) – екі дүниежүзілік соғыста да көзге түскен британ армиясының жоғары шенді офицері. Ол Солтүстік Африка мен Сицилиядағы XXX корпусына қолбасшылық етті, генерал-лейтенант сэр Бернард Монтгомериге бағынышты болды, содан кейін 1944 жылдың көп бөлігінде Италия кампаниясында Сегізінші армияға қолбасшылық етті.
Lieutenant General Sir Oliver William Hargreaves Leese, 3rd Baronet, (27 October 1894 – 22 January 1978) was a senior British Army officer who saw distinguished active service during both the world wars. He commanded XXX Corps in North Africa and Sicily, serving under General Sir Bernard Montgomery, before going on to command the Eighth Army in the Italian Campaign throughout most of 1944.
Жастық шағы мен Бірінші дүниежүзілік соғыс
Оливер Уильям Харгривс Лиз 1894 жылғы 27 қазанда Лондонның Вестминстер ауданындағы Сент-Эрминс қаласында, Уильям Харгривс Лиздің (кейін 2-ші барон) және Вайолет Мэри Сэндменнің үлкен баласы ретінде дүниеге келді. Ол Людгроув және Итон колледждерінде білім алды. 1909 жылы Итон оқушысы болып оқығанда Офицерлерді даярлау корпусына (ОДК) қосылды. Бірінші дүниежүзілік соғыстың басында Британ армиясына қатысып, 1914 жылғы 15 қыркүйекте офицерлердің арнайы резервіне екінші лейтенант дәрежесінде Колдстрим гвардиясына қабылданды, ал 1915 жылғы 15 мамырда құрлық әскеріне кірді. Тек бес апталық оқудан өткенімен, Лиз 1914 жылғы қазанның ортасында Францияға жіберілді және Бельгияның Ипр қаласы маңындағы 2-ші дивизияның 4-ші (Гвардиялық) бригадасының құрамындағы Колдстрим гвардиясының 3-ші батальонына бағындырылды. Алайда, 20 қазанда, Лиздің 20 жасқа толуына бір апта қалғанда, ол соғыста алған үш жарақатының біріншісін алды – оқшаңнан шашыраған сынықтардан арқасы жараланды. Ол емделу үшін Англияға оралды, ал 1915 жылы Францияға қайта оралып, бұл жолы 2-ші батальон, Колдстрим гвардиясы, сондай-ақ 4-ші бригада, 2-ші дивизия құрамында қызмет етті. Ол жылдың көп бөлігін окоп соғысында өткізді, шілде айында екінші рет жараланды, бетіне көптеген жаралар келді, бірақ қызметін жалғастырды. Қыркүйекте оның батальоны, енді жаңа құрылған Гвардия дивизиясының 1-ші Гвардиялық бригадасына ауыстырылды, Лус шайқасына қатысты және 3 қазанда Лиз лейтенант болып тағайындалды. Келесі бірнеше ай окоптарды ұстаумен өтті, ірі шайқастар болған жоқ. 1916 жылғы қыркүйекте Сомма шабуылы кезінде Лиз үшінші рет жараланды, осы шайқаста көрсеткен ерлігі үшін хабарламада аталып, Еңбек орденімен (DSO) марапатталды. 1916 жылғы қарашада жарияланған DSO-ға берілген мінездемеде:
Oliver William Hargreaves Leese was born on 27 October 1894 at St. Ermin's, Westminster, London, the first of four children of William Hargreaves Leese (later 2nd Baronet), a barrister, and Violet Mary Sandeman. He was educated at Ludgrove and Eton. In 1909, while at Eton, he joined the Officers' Training Corps (OTC). Early in the First World War, he joined the British Army and was gazetted in the Special Reserve of Officers as a second lieutenant into the Coldstream Guards on 15 September 1914, later gazetted in the Land Forces on 15 May 1915. Despite receiving only five weeks of training, Leese was sent to France in mid October 1914 and was posted to the 3rd Battalion, Coldstream Guards, part of the 4th (Guards) Brigade of the 2nd Division, near Ypres, Belgium. However, on 20 October, a week before Leese's 20th birthday, he was wounded, the first of three woundings he was to receive during the war, after being hit in the back by shrapnel. He returned to England for treatment, and in 1915 returned to France, serving this time with the 2nd Battalion, Coldstream Guards, also part of the 4th Brigade, 2nd Division, where he experienced trench warfare throughout most of the year, in July suffered a second wounding, receiving multiple wounds to the face, but he remained on duty. In September his battalion, now transferred to the 1st Guards Brigade of the newly created Guards Division, fought in the Battle of Loos and, on 3 October, Leese was promoted to lieutenant. The next few months were spent holding the trenches, with no major engagements taking place. Leese was wounded for the third time during the Somme offensive in September 1916, an action in which he was mentioned in despatches and awarded the Distinguished Service Order (DSO). The citation to his DSO, which was gazetted in November 1916, read:
Соғыс аралығы
Соғыстан кейін ол британ армиясында қызметін жалғастырып, 1921 жылы капитандыққа көтерілді және 1927-1928 жылдары Камберлидегі штаб колледжінде білім алды. Бітірген соң батальонына қысқа ғана уақытқа оралғаннан кейін, 1929 жылдың қараша айында 1-ші жаяу әскер бригадасының штаб бастығы болып тағайындалды және бірнеше күннен кейін майор шеніне ие болды. 1933 жылдың шілдесінде ол подполковник болып тағайындалды. 1933 жылдың 18 қаңтарында сэр Болдуин Лейтонның, 8-ші баронеттің немересі, Маргарет Элис (1964 жылы қайтыс болды) атты әйелге үйленді. Ол Кнутсфордтағы Tabley House иесі, Cuthbert Leighton (іс жүзінде Leicester Warren), DL, JP (1877–1954) мен Hilda Margaret Davenportтың қызы еді; олардың балалары болған жоқ. Леди Лиздің ағасы Tabley иелігінің соңғы иесі болды, ол қайтыс болғаннан кейін Манчестер университетіне өтті. 1932 жылдан 1938 жылға дейін Лиз бірнеше штабтық қызметтерде болды және 1936 жылдың желтоқсанында подполковник, 1938 жылдың қыркүйегінде полковник, ал 1938 жылдың қазан айында полковник шеніне көтерілді. 1938 жылдың қыркүйегінде ол Үндістанға, Кветтадағы штаб колледжінде GSO1 оқытушысы болып жіберілді. Әкесі 1937 жылдың 17 қаңтарында қайтыс болғаннан кейін ол баронеттік атағын мұраға алды.
After the war, he remained in the British Army, being promoted captain in 1921, and attending the Staff College, Camberley from 1927 to 1928. Returning briefly to his battalion after graduation, in November 1929 he was appointed as brigade major to the 1st Infantry Brigade (Guards) and was formally promoted to major a few days later. He was promoted to brevet lieutenant colonel in July 1933. On 18 January 1933 Leese married a granddaughter of Sir Baldwyn Leighton, 8th Baronet, Margaret Alice (died 1964), daughter of Cuthbert Leighton (recte Leicester Warren), DL, JP, (1877–1954), of Tabley House, Knutsford, by Hilda Margaret Davenport; they had no children. Lady Leese's brother was the last of the line to own the Tabley estate which upon his death was eventually taken over by The University of Manchester. From 1932 to 1938 Leese held a number of staff appointments and was promoted to lieutenant colonel in December 1936, brevet colonel in September 1938 and colonel in October 1938. In September 1938 he was posted to India to be a GSO1 instructor at the Staff College, Quetta. He had succeeded to the baronetcy on his father's death on 17 January 1937.
Франция мен Бельгия
Екінші дүниежүзілік соғыс Лиз әлі Үндістанда, Кветтадағы штаб колледжінің бас нұсқаушысы болып қызмет еткен кезде басталды. Әр курс әдетте екі жылға созылатын, бірақ соғыс басталғандықтан бір жылға дейін қысқартылды, тіпті оны бес айға дейін азайту жоспарланған еді, бұл британдық және британдық үнділік армияларды тездетіп дамытуға мүмкіндік берер еді. Осыған қарамастан, Лиз колледждің болашақ командирі ретінде қарастырылса да, ол Еуропаға қайтуға асықты, онда шайқас сөзсіз болады деп ойлады. Оның тілегі 1940 жылдың наурыз айында орындалды және ол сол айдың соңында Англияға оралды. Англияға келгеннен кейін көп ұзамай ол асыққан түрде құрылған 20-ші тәуелсіз жаяу әскер бригадасының (Гвардия) басшылығын қабылдады, оның Норвегия науқанына қатысуы жоспарланған, бірақ ол іске аспады. 10 мамырда Германияның Батыс Еуропаға басып кіруіне байланысты Лиз Францияға бару және Британдық экспедициялық корпусының Бас қолбасшысы, генерал-лорды Гортқа есеп беруге бұйрық берілді. Ол генерал-лейтенант Генри Поунолдың штаб бастығының орынбасары болып тағайындалды. Лиз неміс шабуылының кешінде BEF бас штабына (GHQ), содан кейін Аррасқа келді. 11 мамырда ол тоғыз күн бұрын бригадир дәрежесіне көтерілгеннен кейін генерал-майордың міндетін атқарушы лауазымына тағайындалды. Келуінен төрт күн өткен соң, ол қазіргі Дил желісінде орналасқан BEF-ке жақынырақ болу үшін Ренэде алдыңғы штабты құрды. Келесі күндері BEF бірнеше өзен бойындағы шептерге шегіне бастады, ал Горттың GHQ Вагагниге көшті. 18 мамырға қарай жағдай күннен-күнге нашарлағандықтан, Лиз BEF-тің Дюнкеркке шегінуіне қатысты төтенше жоспар жасады, бірақ сол кезде оны іске асыру саяси жағынан мүмкін емес еді. Оқиғалар жылдам дамыды және GHQ бірнеше рет көшіріліп, 26 мамырда Дюнкерк периметріндегі Бельгиядағы Last Panne-ге жетті. Келесі бірнеше күнде штаб қызметкерлері Лиз жасаған жоспарға сәйкес BEF-тің Ұлыбританияға кері қайтуын және эвакуациясын қадағалау үшін тынымсыз жұмыс істеді. Ол өзі 31 мамырда эвакуацияланды. Наурыз барысында Лиз "Дюнкеркке шегіну кезінде салқынқандылық пен табандылықтың үлгісі болды" және "BEF-тің шегінуі мен эвакуациясына ең көп тәртіп орнатқан адам болды", оның сенімділігі көтеріңкі болды. Ұлыбританияға оралғаннан кейін бірнеше апта өткен соң, генерал-майордың міндетін атқарушы лауазымынан бас тартып, 29-шы бригаданы қамтитын Батыс Суссекс округінің дивизиясына басшылық етті. Бір айдан кейін ол 15-ші (Шотландия) жаяу әскер дивизиясының бас қолбасшысы болып тағайындалды. Ол дивизияны маусымның ортасына дейін басқарды. Сонымен қатар, ол жаңадан құрылған гвардиялық бронедивизияның бас қолбасшысы болып таңдалғандығына қуанды. Дивизияның құрамына бастапқыда 5-ші және 6-шы гвардиялық бронетанкті бригадалар кірді, олардың әрқайсының құрамында үш бронетанкті полк және мотоатқыштар батальоны болды, сонымен қатар екі далалық артиллерия полкі, танкіге қарсы полк, жеңіл әуе шабуылына қарсы полк және жүк машиналарын пайдаланатын жаяу әскер батальоны болды. 5-ші және 6-шы бригадалардың бронетанкті полктері бұрын Гвардия бригадасының жаяу әскер батальондары болған және оларды қайта даярту қажет болды, бірақ бұл нашар жабдықпен қиындыққа тап болды, сонымен қатар жаңа жауынгерлік оқу әдістерін меңгеру қажет болды. "Күшті тұлға Лиз соғыс ведомствосынан қалағанын алуда өте белсенді болды, содан кейін өз адамын салыстырмалы түрде қысқа мерзім ішінде жақсы ұйымдастырылған дивизия құруға жетеледі". Оның атағы қараша айында уақытша генерал-майор болып, желтоқсан айында толыққанды генерал-майор болып бекітілді. XXX корпусының штабы. Монтгомери 1920 жылдардың соңында Лиздің штаб колледжіндегі оқытушысы болған кезде оның қабілетін жоғары бағалаған, ал Дюнкерк эвакуациясы кезіндегі Лиздің жұмысы осы пікірін нығайтты. Лиз Эль-Аламейннің екінші шайқасында және 1943 жылдың мамыр айында Тунисте аяқталған Солтүстік Африка науқанының қалған бөлігінде XXX корпусына басшылық етті, сондай-ақ көрсеткен қызметі үшін мақтау қағазы алды. Ұзақ тынығудан кейін, XXX корпусы 1943 жылдың шілде-тамыз айларында одақтастардың Сицилияға шабуылға қатысты, содан кейін Ұлыбританияға оралды, Солтүстік-Батыс Еуропаға одақтастардың шабуылға түсуіне дайындалды. Генерал-лейтенанттың міндетін атқарушы лауазымына тағайындалғаннан бір жыл өткен соң, қыркүйек айында оның атағы уақытша генерал-лейтенант болып бекітілді.
The Second World War started while Leese was still in India, as the Chief Instructor at the Staff College, Quetta. Each course usually lasted two years but had been reduced to a single year due to the outbreak of the war, with plans made to reduce it to five months to enable more staff officers to be produced in the rapidly expanding British and British Indian armies. Despite this, and the fact that Leese was selected as a possible Commandant of the college, he was anxious to return to Europe where the fighting was sure to be. His wish was granted in March 1940 and he returned to England at the end of that month. Shortly after his arrival, he assumed command of the hastily raised 20th Independent Infantry Brigade (Guards), which was to participate in the ultimately doomed Norwegian campaign although this did not happen. Due to the German Army's invasion of Western Europe, which began on 10 May, Leese received a signal ordering him to France and to report to General Lord Gort, Commander in Chief (C in C) of the British Expeditionary Force. He was assigned to act as Lieutenant General Henry Pownall's Deputy Chief of Staff. Leese arrived at the BEF's General Headquarters (GHQ), then at Arras, on the evening of the German assault. On 11 May, he was promoted to the acting rank of major general, after having been promoted to the acting rank of brigadier just nine days earlier. Four days after his arrival, he established an Advanced Headquarters at Renaix in order to be closer to the BEF, now stationed on the Dyle Line. Over the following days, the BEF began retreating to a series of river lines and Gort's GHQ was moved to Wahagnies. By 18 May, with the situation becoming worse by the day, Leese prepared an emergency plan for the BEF to retreat to Dunkirk, although it was politically impossible to go through with the plan at that time. Events moved rapidly and GHQ relocated several times, eventually arriving at Last Panne, Belgium, within the Dunkirk perimeter, on 26 May. Over the next few days, the staff worked frantically to oversee the withdrawal and evacuation of the BEF back to the United Kingdom, following largely the same plan that Leese had designed. He himself was evacuated on 31 May. Throughout the campaign, Leese was "a model of cool, unruffled fortitude during the retreat to Dunkirk" and who "more than anyone, imposed some order on the BEF's withdrawal and evacuation" while booming with confidence. A few weeks after his return to the United Kingdom, and after relinquishing his acting rank of major general, and given command of the West Sussex County Division that also included the 29th Brigade. A month later he was moved to become General Officer Commanding (GOC) of the 15th (Scottish) Infantry Division. He retained command of the division until mid June. At that same time, he was delighted to be selected to become GOC of the newly created Guards Armoured Division during its formation and training. The division initially comprised the 5th and 6th Guards Armoured Brigades, both of which had three armoured regiments and a battalion of motorised infantry, along with the Guards Support Group that commanded two regiments of field artillery, an anti tank regiment, a light anti aircraft (LAA) regiment and one battalion of lorried infantry. The armoured regiments of the 5th and 6th Brigades were all formerly infantry battalions of the Brigade of Guards and had to be retrained, although this was hampered by poor equipment, while at the same time having to adopt new battle training techniques. "A forceful personality, Leese proved extremely energetic in getting what he wanted from the War Office and then drove his men hard to create a thoroughly well organised division within a relatively short time." His rank was upgraded to temporary major general in November, and was made substantive in December. of XXX Corps. Montgomery had formed a high opinion of Leese when he had been one of Leese's instructors at the Staff College in the late 1920s, and had been strengthened in this opinion by Leese's work during the Dunkirk evacuation. Leese commanded XXX Corps during the Second Battle of El Alamein and for the rest of the North African Campaign, which ended in Tunis in May 1943, and was mentioned in despatches for his services. After a short rest, XXX Corps then took part in the Allied invasion of Sicily in July–August 1943 before returning to the UK, to prepare for Allied invasion of Northwest Europe. A year after being promoted to the acting rank of lieutenant general, his rank was made temporary lieutenant general in September.
Италия
1943 жылғы 24 желтоқсанда Лиз Монтгомери орнына Италияға жіберіліп, Сегізінші армияның қолбасшысы болды. Лиз келген кезде Сегізінші армия алғаш рет тоқтағанын анықтады. Ол және генерал-лейтенант Марк У. Кларктың АҚШ-тың Бесінші армиясы (екеуі де генерал сэр Гарольд Александрдың басшылығындағы 15-ші армия тобының құрамында) неміс Қысқы шебінің алдында қиын жағдайға түсті. 1944 жылдың қаңтар айының ортасындағы шағын шайқас болмаса, оның әскері 1944 жылдың мамырына дейін өз орнында тұрды. Бұл оған өзінің бағынындағы әскер мен құрамаларды жақсы тануға уақыт және мүмкіндік берді. 1944 жылдың мамырында Кларктың Бесінші армиясының Қысқы шебді бұзуға жасаған көптеген әрекеттерін көргеннен кейін, ол Монте-Кассино шайқасының төртінші және соңғы кезеңінде әскерін басқарды. Содан кейін ол сол жылдың соңында Готикалық шепке шабуыл жасаған Зәйтүн операциясында әскерін жетектеді. Жеңіске жеткеніне қарамастан, бұл үміттерге сай келмеді және Италиядағы соғысты ерте аяқтамады. Лиз американдық армия қолбасшысы Марк Кларкпен бірге жұмыс істегенді ұнатпады. Оның генерал-лейтенант шені 1944 жылдың шілдесінде бекітілді.
On 24 December 1943, however, Leese was ordered to Italy to succeed Montgomery as the Eighth Army commander. By the time of Leese's arrival, he discovered that the Eighth Army had reached its first enforced halt. It and Lieutenant General Mark W. Clark's U. S. Fifth Army (both of which formed the 15th Army Group under General Sir Harold Alexander) had bogged down in front of the German Winter Line. Other than a minor action in mid January 1944, his army remained static until May 1944. This allowed him the time and opportunity to get to know the men and formations under his control. In May 1944, after witnessing Clark's Fifth Army engage in numerous attempts to break through the Winter Line, he directed his army during the fourth and final battle of Monte Cassino. He then directed his army during Operation Olive, an assault on the Gothic Line later in the year. Despite being a victory it nevertheless fell short of expectations and did not bring an early end to the fighting in Italy. Leese disliked working alongside Mark W. Clark, who commanded the American army. His rank of lieutenant general was made permanent in July 1944.
Бірма және Қиыр Шығыста
1944 жылдың қыркүйек айының соңында ол Үндістанда орналасқан және Бирмадағы операцияларды басқаратын Он бірінші армия тобының Бас қолбасшысы (C in C) болып тағайындалды, бірақ ол қарашаға дейін міндетін атқара алмады, ол кезде ол Оңтүстік-Шығыс Азиядағы Одақтас Құрлық Әскерлері (ALFSEA) деп аталды. Лиз қолданыстағы басқару құрылымын тиімсіз деп санады және өзінің Сегізінші армия штабының бұрынғы қызметкерлерін тағайындады. Екі штабтың жұмыс әдістері әртүрлі болғандықтан, жаңа келгендерге наразылық білдірілді. ALFSEA-ның 14-армиясына қолбасшылық еткен генерал-лейтенант Уильям Слим өз естеліктерінде «оның штабының аяқ киімдерінде шөлдің құмы көп болды және олар бізге Сегізінші армияны күштеп таңуға бейім болды» деп жазды. ALFSEA Бирмада сәтті науқан жүргізіп, 1945 жылдың мамыр айының басында Рангунды қайта басып алды, ол 1942 жылы жапондықтардың шабуылы кезінде жауға түскен еді. Лиз Слимнің Бирмадағы ұзақ жылғы қызметін және Рангун алынғаннан кейін демалыс сұрағанын ескере отырып, ол шаршаған деп ойлады және оны генерал-лейтенант Филипп Кристисонмен алмастыруды ұсынды. Соңғысы Слимнің орнын алмастыруға таңдалды, өйткені ол амфибиялық соғыста тәжірибелі болды, бұл Британдық Малайяны қайта басып алу үшін теңізден шабуыл жасалатын келесі ALFSEA операциясына өте қолайлы болар еді. Нәтижесінде Лиз Слимді жаңа 12-ші армияға басшылық етуге таңдады, ол Бирмадағы қалған жапон күштерін тазалаудың аз қиын міндетін орындауға тиіс болды. Лиз жағдайды дұрыс түсінбеді және Слимнің бұл шешімдерге келіскеніне сенді. Шындығында, Слим өзінің штабына жұмыстан босатылғанын айтты және Лизге, сондай-ақ Үндістанның Бас қолбасшысы генерал сэр Клод Аучинлекке жаңа лауазымнан бас тартатынын және наразылық ретінде армиядан кетіп қалатынын жазды. Бұл жаңалық тарағаннан кейін 14-ші армия ішінде кең қарсылық болды. Жоғары жақтағы қолдауы болмағандықтан, Лиз Слимді қызметіне қайта орнатуға мәжбүр болды. Саяси салдарлар Лиздің басқарудан алынып тасталуына және оның орнына Слимнің тағайындалуына әкелді.
In late September 1944, he was appointed Commander in Chief (C in C) of the Eleventh Army Group, based in India and directing operations in Burma, although he was not able to assume command until November by which time it had been renamed Allied Land Forces, South East Asia (ALFSEA). Leese viewed the existing command structure as inefficient, and proceeded to appoint former members of his Eighth Army staff. The methods of the two staffs differed and the newcomers were resented. As Lieutenant General William Slim, who commanded ALFSEA's Fourteenth Army, expressed it in his memoirs "his staff had a good deal of desert sand in its shoes, and was rather inclined to thrust Eighth Army down our throats." ALFSEA fought a successful campaign in Burma culminating with the recapture of Rangoon in early May 1945, it having been lost in 1942 to the Japanese advance at the time. Leese believed that Slim was very tired, considering his years of service fighting in Burma and having asked for leave once Rangoon had been taken, and proposed that he should be replaced by Lieutenant General Philip Christison. The latter was selected as the potential replacement to Slim, due to his experience in amphibious warfare that would be well suited for the next ALFSEA offensive that included a seaborne landing to recapture British Malaya. As a result, Leese chose Slim to command the new Twelfth Army, to deal with the less demanding task of mopping up remnant Japanese forces in Burma. Leese misread the situation and believed Slim was in agreement with these decisions. In fact, Slim reacted by telling his staff he had been sacked and wrote to Leese and General Sir Claude Auchinleck, the Commander in Chief India, to say he would refuse the new post and resign from the army in protest. Once the news circulated, there was mass opposition within the Fourteenth Army. Without support from his superiors, Leese was obliged to reinstate Slim. The political backlash resulted in Leese being removed from command and replaced by Slim.
Соғыстан кейінгі
Ричард Мид «Черчилльдің арыстандары» кітабында Лиздің шешімінің наив екенін, Слимнің ренішті болғанын, ал Маунтбеттеннің (Лиздің жоғары лауазымды офицері) Лизді қолдаудан қарсы болуға ауысқандықтан ашкөз болғанын айтты. Лиздің мансабына нұқсан келді және ол Ұлыбританияға оралып, C Шығыс командасының GOC-і болды, бұл британдық армиядағы үш әскер тобының командирі болғаннан кейін маңызды деградация болды. Оның толық генерал шеніне көтерілуіне Маунтбеттеннің кедергі келтіргеніне сендіреді, ал Лиз 1947 жылдың қаңтарында армиядан зейнетке шықты. Лиз белгілі бағбан болды, кактустар туралы кітаптар жазды және Шропширдегі Уорфилд қаласындағы Лоуэр Холл үйінің жанында әсем бақ ұстады. Ол жақын крикетші болғанымен, 1914 жылғы Итон XI құрамында шабуылшы ретінде үлкен жетістікке жете алмады және сол жылы Итон-Харроу матчында 12-ші ойыншы ретінде тағайындалды, бірақ 1965 жылы Мэрилебон крикет клубының президенті болды. 1958 жылы Шропширдің жоғары шерифі қызметін атқарды. 1960 жылдың 10 сәуірінде Лиз американдық «What's My Line?» ойын-шоуында қатысушы ретінде пайда болды. 1973 жылы оң аяғы ампутацияланғаннан кейін, әйелі Маргарет 1965 жылы қайтыс болғаннан кейін жесір қалған Лиз Уэльске, Озуэстри қаласының жанындағы Лланрхейдр йм Мокнанттағы Долуэн атты үйге көшіп барды. Ол 1978 жылдың 22 қаңтарында 83 жасында жүрек талмасынан қайтыс болды және Уорфилд шіркеуіне жерленді.
Richard Mead, in Churchill's Lions, argued that Leese was naive in his decision, Slim petulant, and Mountbatten (Leese's superior) devious due to switching positions from supporting to opposing Leese. Leese's career suffered and he returned to the UK to be GOC in C Eastern Command, a significant downward move from having been one of only three army group commanders in the British Army. His promotion to full general is believed to have been blocked by Mountbatten and Leese retired from the army in January 1947. Leese became a noted horticulturist, writing books on cacti and keeping a well noted garden at his house, Lower Hall in Worfield, Shropshire. Although a keen cricketer, he had only modest success as a batsman in the 1914 Eton XI and was relegated to 12th man for that year's Eton v Harrow match, but was President of the Marylebone Cricket Club in 1965. He served as High Sheriff of Shropshire in 1958. On 10 April 1960, Leese appeared a contestant on the American game show What's My Line?. Following the amputation of his right leg in 1973, Leese, a widower for the final years of his life after his wife Margaret died in 1965, moved to Wales into a house called Dolwen at Llanrhaeadr ym Mochnant, near Oswestry. He died there after a heart attack on 22 January 1978, at the age of 83, and was buried at Worfield parish church.