Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Заң саласы
Field of law
Орман шаруашылығы заңдары белгіленген орман жерлеріндегі қызметті, ең көп кездесетіні – орманды басқару және ағаш дайындау салаларында реттейді. Орман шаруашылығы заңдары, әдетте, мемлекеттік орман ресурстарын басқару саясатын қабылдайды, мысалы, көп мақсатты пайдалану және тұрақты өнімділік. Орманды басқару жекеменшік және мемлекеттік басқаруға бөлінеді, мемлекеттік ормандар мемлекеттің егемендік меншігі болып табылады. Орман шаруашылығы заңдары қазір халықаралық сипатқа ие. Мемлекеттік органдар, әдетте, мемлекеттік орман жерлерінде орман шаруашылығы заңдарын жоспарлау және іске асыруға жауапты, сондай-ақ орманды инвентаризациялау, жоспарлау, қорғау және ағаш сатуын бақылауға қатысуы мүмкін. Орман шаруашылығы заңдары оларды қолдану аймағының әлеуметтік және экономикалық жағдайларына да байланысты. Ғылыми орман шаруашылығының дамуы белгілі бір учаскедегі ағаш көлемі мен таралуын нақты өлшеуге, ағаштарды жүйелі түрде кесуге және оларды белгілі бір уақытта жинауға болатын стандартты, мұқият орналасқан монокультуралық егістіктермен алмастыруға негізделген.
Forestry laws govern activities in designated forest lands, most commonly with respect to forest management and timber harvesting. Forestry laws generally adopt management policies for public forest resources, such as multiple use and sustained yield. Forest management is split between private and public management, with public forests being sovereign property of the State. Forestry laws are now considered an international affair. Governmental agencies are generally responsible for planning and implementing forestry laws on public forest lands, and may be involved in forest inventory, planning, and conservation, and oversight of timber sales. Forestry laws are also dependent on social and economic contexts of the region in which they are implemented. The development of scientific forestry management is based on the precise measurement of the distribution and volume of wood in a given parcel, the systematic felling of trees, and their replacement by standard, carefully aligned rows of mono cultural plantations that could be harvested at set times.
Мақсаты
Орман шаруашылығы заңдары ресурстарды қорғауға, орманды жою, ағаш кесу, аң аулау және өсімдіктерді жинаудың алдын алуға бағытталған. Кейбір жағдайларда, орман ішіндегі экожүйелер оларды қоршаған орманнан тәуелсіз, тұрақты күйде деп есептеліп жоспарлар жасалады. Дамымай жатқан елдердегі көптеген орман шаруашылығы мамандары орманды басқару жоспарын жасағанда барлық талаптарды орындауға жеткілікті білім мен дайындыққа ие емес. Тиісті мемлекеттік саясат және заңнама ауылдық және қалалық аймақтардағы тұрақты экономикалық және әлеуметтік дамуды ынталандырады. Бұл саясаттар қоршаған ортаны сақтауға, флораны, фаунаны және мәдени мұраны қорғауға жәрдемдеседі.
Forestry laws are intended to protect resources and prevent forest clearing, logging, hunting, and collecting vegetation. In some cases, plans are made with the assumption that ecosystems within a forest are holding a steady state, separate from the forest that surrounds them. Many foresters who are in third world countries do not have the knowledge nor training to follow by all the guidelines when making a management plan. Appropriate public policies and legislation serve to foster sustainable economic and social development in rural and urban areas. These policies work to safeguard the environment and protect flora, fauna and cultural heritage.
Әсерлер
Биологиялық әртүрлілік және климаттың өзгеруі орман заңдарына ерекше әсер етті. Орманды басқару жоспарларын жасағанда, биологиялық әртүрлілік тұрақтылық критерийлерінде ескеріледі. Киото хаттамасының нәтижесінде климаттың өзгеруін азайту орман заңнамасы мен саясатының мақсатына айналды, бұл жалпы климаттық саясат пен бағдарламаларды толықтырады. Дегенмен, Розенбаум және әріптестері орман негізіндегі климаттың өзгеруін азайтуға арналған нақты ережелерді қамтитын заңдардың аз екенін атап көрсетеді. Орман мен құқықтың басқа салалары арасындағы байланыс олардың мақсаттары мен ауқымы кеңейген сайын күрделене түсті, сондай-ақ басқа салалар орманды басқару және пайдалану жолдарына тікелей және жанама нұсқаулар береді. Осылайша, елдің орман заңдары мен оның жалпы экологиялық заңдары арасындағы байланыс орман заңнамасының экологиялық аспектілері күрделенген сайын маңыздырақ болады. Нақты тәжірибе елдер бойынша әртүрлі болғанымен, барлық жағдайда мемлекеттік ормандар ұлттық мүлік ретінде қарастырылады, яғни мемлекеттің егемендігіндегі меншік. Мысалы, АҚШ пен Канададағы орман жерлерінің көп бөлігі жеке меншікте болғанымен, олардың маңызды бөлігі мемлекет тарапынан «қоғамдық игілік» ретінде сақталады, бірақ жүйелі түрде жеке ағаш өндірушілерге жалға беріледі. Үндістанда Радж барлық ормандардың меншігін өзіне алды, оларды «жерсіздік» деп жариялап, иесіз деп мәлімдеді. Индонезияда орман заңды түрде мемлекеттік меншікте, бірақ жеке меншік ретінде қарастырылады, ал Бразилияда ұлттық үкіметтің болмауы орманды жалпы қолжетімділікке айналдырды. Осы рөлде орманды сақтау ағаш және басқа да тауарларды өндірумен тығыз байланысты, бұл капитал мен жұмыс орындарын құрады, ал ірі аймақтардың экономикасы осы орманнан табиғи ресурстарды өндіруге толыққанды тәуелді. Шығыс Еуропа елдері нарықтық экономикаға өту кезеңінде жаңа орман заңдарын қабылдады. Бұл заңдар орман жерлерінің меншік құрылымына, басқару ережелерін жақсартуға және орман секторының институционалдық аясын жаңғыртуға елеулі әсер етті.
Biological diversity and climate change have specifically influenced forest law. When forest management plans are created, biological diversity is represented in criteria for sustainability. Due to the Kyoto Protocol, the mitigation of climate change has become an objective of forest law and policy, complementing broader climate policies and programs. However, Rosenbaum and colleagues state that there is little legislation containing specific provisions for mitigating forest based climate change. The connections between forest and other areas of law have become more complex as they have grown in ambition and scope and as other areas directly and indirectly place guidelines on how forests are managed or used. Thus the links between a country's forest laws and its general environmental laws become more important as the environmental dimensions of forest legislation increase in complexity. Actual practices differ from one country to the next, however, in all cases public forests are viewed as a national resource, that is, the sovereign property of the state. For example, even though most forest land in the United States and Canada is privately owned, a considerable amount is held by the state as a "public good" but systematically leased to private timber producers. In India, the Raj took ownership of virtually all forests, declaring them to be "wasteland" and, therefore, unowned. In Indonesia, forests are legally state owned but are treated as private property, while in Brazil, the lack of national government renders forests open access commons. In this role, the conservation of forests is tightly linked to the production of timber and other commodities that generate both capital and jobs, and the economies of large regions are almost wholly dependent on natural resource production from those forests. New forest laws have been adopted in Eastern European countries as part of their transition to a market economy. These laws had considerable effect on the structure of forest land ownership, improvements in management regulations, and modernization of the forest sector's institutional framework.
Экономикалық және әлеуметтік жағдай
Еуропа елдерінің орман заңнамасының эволюциясы табиғи ресурстарды тұрақты түрде пайдалану қалай жүзеге асырылуының нақты экономикалық және әлеуметтік контекстке байланысты екенін көрсетеді. Тұрақты орман шаруашылығының мәні жергілікті жағдайлармен анықталады және олардың маңыздылығы уақыт өте келе едәуір өзгерді. Бүгінде тұрақты басқару – бұл экожүйелердің табиғи әлеуетін құрметтейтін және орманның түрлілігін оның типикалық ландшафттарында сақтайтын орман шаруашылығы практикасы ретінде түсініледі. Олар ағаш өндірісін ұлғайтуға, қоршаған ортаны қорғауға және демалысқа көптеген мүмкіндіктер береді. 14 ғасырда кодификацияланған дәстүрлі құқық, сол заманғы талаптар мен мүмкіндіктерге сәйкес орманды пайдалануды реттеді. Ол жоспарлау мен басқаруды, сондай-ақ жаңарту және қайта ормандыру шараларын қамтитын болды. Бұл жаңаруға жататын табиғи ресурстарды пайдалану принциптерін қазіргі түсінігіміздегі тұрақтылықтың қажеттілігі ретінде енгізді.
The evolution of forest legislation in the European Countries indicates that understanding of how natural resources are to be used in a sustainable manner depends on a given economic and social context. The meaning of sustainable forestry is determined by local circumstances and their significance has considerably changed over time. Today sustainable management is understood as forestry practices which respect the naturally given potentials of the ecosystems and maintain the diversity of forests in their typical landscapes. They leave multiple options for an increasing production of wood, protection of the environment, and recreation. Customary law, codified in the 14th century, regulated forest uses in accordance with the demands and options of their times. Increasingly, it provided for planning and management, and for measures of regeneration and reforestation. This introduced principles of utilizing renewable natural resources as a requirement for sustainability as we understand it today.
Америка Құрама Штаттарының орман шаруашылығы туралы заңдары
АҚШ-та федералды үкімет орманның 33% -ын, ал жергілікті үкіметтер 9% -ын басқарады. Бұл 343 901 880 акр (1 391 722 шақырым) орман жерін құрайды. Ұлттық парктері Ұлттық парктері қызметі (NPS) арқылы басқарылады, ол Ішкі істер департаментінің (DOI) бөлімшесі болып табылады. Ұлттық ормандарды АҚШ Ауыл шаруашылығы департаментінің (USDA) агенттігі – АҚШ Орман қызметі (USFS) басқарады.
In the USA the Federal Government manages about 33% of forests, and 9% is managed by local governments. This accounts for 343,901,880 acres (1391722 kilometers) of forest land. The National Parks are managed by the National Park Service (NPS), which is a bureau of the Department of the Interior (DOI). National Forests are managed by the U. S. Forest Service (USFS), an agency of the U. S. Department of Agriculture (USDA).
Экономика
Жаңа саясат ағаш отынының басқаруына қатысты жауапкершілік пен өкілеттіктерді экономикалық мүдделі тұлғалар мен Орман шаруашылығы қызметіне жүктейді. Орман шаруашылығы қызметі қажетті келісімдер арқылы және өндіріс пен басқару қағидаларын бақылау арқылы барлық өндіріс және басқару шешімдерін толық бақылауда ұстайды. Жеке орман шаруашылығының үлесі кейбір елдерде орман өнімдерінің 80 пайызынан асады. Дегенмен, көптеген елдерде жеке орман шаруашылығы маңызды рөл атқарған емес, тіпті жер жекешеленгеннен кейін де мемлекет орманды өз бақылауында ұстап тұр. Африканың көп бөлігінде жеке меншік шектеулі болғандықтан, жеке орман шаруашылығына ең жақын нұсқа – әдеттегі қоғамдық орман шаруашылығы (бірақ Оңтүстік Африка және Эсватини сияқты елдерде кең ауқымды жеке плантациялар бар). Соңғы кезде шаруалық орманның және жеке капитал мен басқарудың маңыздылығы жеке орман шаруашылығына мемлекеттік қызығушылықты арттырды. Орманға қатысты сыбайлас жемқорлық және орман заңдарының кеңінен бұзылуы заң үстемдігін әлсіретеді, заңды инвестицияларды тоқтатады және теңсіз мүмкіндіктер тудырады. Заңсыз орман шаруашылығынан түскен қаражат тіпті қарулы қақтығыстарды қаржыландыруға қолданылған. Боливия, Бразилия, Камбоджа, Камерун, Колумбия, Гондурас, Индонезия, Никарагуа, Перу, Филиппин және Ресей сияқты елдерде ұлттық және халықаралық нарыққа түсетін ағаштардың үлкен бөлігі ұлттық заңнамаға қайшы келіп, қол жеткізілген, жиналған, тасымалданған және сатылған. Дүниежүзілік банк (2002) заңсыз ағаш кесудің салдарынан дамып келе жатқан елдерде жыл сайын шамамен 10-15 миллиард АҚШ доллары көлемінде шығын туындайтынын бағалап отыр. Жақсы басқару, мемлекеттік кірістерді арттыру және орманды басқаруды жақсарту кедейлерге жанама түрде пайда әкелуі мүмкін болғанымен, заңсыз ағаш кесу мен орман заңдарын сақтаудың ауылдық тұрғындардың өмір сүруіне тікелей әсері әзірге басымдыққа ие болған жоқ. Шмитусен және авторлар орманды басқаруға құқықтарға негізделген көзқарас ұсынып, адам құқықтары желілерін нығайтуға, сот жүйесінің тәуелсіздігін арттыруға, ауылдық қоғамдардың құқықтық сауаттылығын арттыруға және құқықтық көмек көрсетуге басымдық беруді ұсынады; тек орман заңдарына ғана назар аудармай. Олар құқықтарға негізделген көзқарас табиғи ресурстарды басқаруда халық алдында есеп беруді және ашықтықты қамтамасыз ететін басқару реформаларымен байланысты болуы керек екенін, сондай-ақ азаматтық қоғам ұйымдарымен кеңінен өзара әрекеттесу арқылы және ұлттық үкіметтердің заңдарды реформалауға берген міндеттемелеріне сүйенуі керек екенін айтады. Біріккен Ұлттар Ұйымы заңсыз әрекеттерді орман департаменттерінде орман қызметін бақылау және қадағалау үшін жеткіліксіз қаржылық және адам ресурстарымен түсіндіреді. Орман шаруашылығы қызметі шалғай аймақтарда жүзеге асырылатындықтан, мемлекеттік қызметкерлер заң бұзушылықтарды көз жұмып қарауға немесе оларға қатысуға қысым көрсетуі мүмкін; сот жүйесі тоңуы немесе банкротқа ұшырауы мүмкін; ауылдық кедейлердің күнделікті өміріндегі қиындықтар заң бұзумен байланысты кез келген қауіп-қатерді басып тастауы мүмкін және т.б. Бұл түсіндірмелер жақсы орман заңнамасының қажеттілігін, бірақ оның жеткіліксіз екенін көрсетеді. Көптеген елдерде заңдар саяси ерік-жігердің жетіспеуі, әлсіз институттар немесе жалпы заң үстемдігін елемеу сияқты себептермен қолданылмайды немесе тиісті деңгейде қолданылмайды.
New policies place responsibilities for, and powers over, wood fuel management into the hands of economically interested individuals and the Forest Service. The Forest Service maintains complete control of all production and management decisions through required approval and through control of the rules by which production and management can take place. The role of private forestry reaches up to over 80 percent of forest production in some countries. However, in many countries, private forestry has never been significant and, even when land has been privatized, the state has often retained the forests. In much of Africa, individual land ownership is relatively limited so that the closest approach to private forestry is usually community forestry (although South Africa and Eswatini, among other countries, have extensive private plantations). More recently, the values of farm forestry and of private capital and management have increased official interest in private forestry. Forest related corruption and widespread violation of forestry laws undermines the rule of law, discourages legitimate investment, and gives unfair advantages. Money generated from illegal forestry activities has even been used to finance armed conflict. A very large proportion of the timber entering both national and international markets has been accessed, harvested, transported and traded in contravention of national law in countries such as Bolivia, Brazil, Cambodia, Cameroon, Colombia, Honduras, Indonesia, Nicaragua, Peru, Philippines, and Russia. The World Bank (2002) estimates that illegal logging results in an annual loss of around US$10–15 billion in developing countries worldwide. Although it is anticipated that better governance, increased rent capture by the state, and improved forest management can all benefit the poor indirectly, the direct impacts of illegal logging and forest law enforcement on rural livelihoods have not been a priority consideration to date. Schmithüsen et al., advocate for a rights based approach to forestry management with emphasis upon strengthening human rights networks, improving the independence of the judiciary, promoting legal literacy among rural communities, and providing legal aid; rather than a singular focus on forestry laws. They state a rights based approach should be linked to governance reform programs aimed at creating public accountability and transparency in the management of natural resources and should be developed through processes of broad engagement with civil society organisations and based on national governments' commitments to reform law. The United Nations explains illegal behavior due to the lack of financial and human resources to monitor and control forest activities in, forest departments. As these forest activities occur in remote areas, government officials may be under immense pressure to condone violations, or engage in violations themselves; court systems are backlogged or bankrupt; the difficulties of daily life for the rural poor may overwhelm any likely risks associated with violating the law; etc. These explanations underscore the point that while good forestry legislation is necessary, it is obviously not sufficient. The laws in many countries lie unused or underused for reasons like failure of political will, weak institutions, or even general disregard for the rule of law.
Тарих және дамуы
Орман шаруашылығын басқару 14 ғасырда қалыптасқан дәстүрлі құқыққа негізделген. 1992 жылы Рио-де-Жанейрода 180 елдің өкілдері бас қосып, Орман шаруашылығы қағидалары туралы келісімді қабылдауды қарастырды. Ылғалдылық орманды реттеудің конституциялық құндылықтар мен демократиялық қағидаларға, жерді пайдалану, экономикалық даму және қоршаған ортаны қорғау жөніндегі ұлттық саясаттарға, сондай-ақ халықаралық міндеттемелер мен көпжақты келісімдерге үйлесімді болуын қажет етеді. Толықтылығы орман заңнамасының орманды қорғау және орман шаруашылығын дамыту мақсаттарына, орман иеленудің түрлеріне және орман иеленушілер санаттарының құқықтары мен міндеттеріне қатысты. Субсидиарлық орманның ұлттық, аймақтық және жергілікті ресурс ретіндегі рөліне қатысты. Бұл сондай-ақ орманның жеке өндіріс құралы ретінде жер иелерінің шешімдерімен пайдаланылуы мүмкін және қоғамға көптеген пайда әкелетін ресурс ретіндегі екі жақты табиғатына қатысты. Субсидиарлық мемлекеттік бағдарламалардың жер иелерінің қызметін қаншалықты қолдайтынын көрсетеді. Қолданылуы мемлекеттік орман басқармаларының өзгеретін жауапкершіліктері мен міндеттеріне байланысты ұйымдық құрылымына, сондай-ақ орман иелері мен мүдделі топтардың орманды пайдалану мен басқару тәжірибесін реттеуге қатысуының тиімді формаларына қатысты. Мемлекеттік органдардың өкілеттіктерін үйлестіру жаңа немесе өзгертілген ережелердің қолданылуын бағалаудағы маңызды фактор болып табылады.
Forestry management dates back to customary law codified in the 14th century. In 1992, representatives of 180 countries met in Rio de Janeiro to consider, among other things, the adoption of an Agreement on Forestry Principles. Consistency requires the compatibility of forest regulations with constitutional values and democratic rules, with national policies addressing land use, economic development and environmental protection, and with international commitments and multilateral agreements. Comprehensiveness refers to the objectives of forest legislation with regard to forest protection and forestry development, to different types of forest tenures, and to the rights and responsibilities of various categories of forest owners. Subsidiarity relates to the role of forests as national, regional and local resources. It also relates to the double nature of forests as private production means that may be used according to the decisions of land owners and as resources that yield numerous benefits to the community. Subsidiarity indicates to what extent public programs support the activities of land owners. Applicability refers in particular to the organisational framework of public forest administrations in relation to changing responsibilities and tasks, and to appropriate forms of participation of forest owners and interest groups in regulating forest uses and management practices. Coordination of competencies among public entities is an important aspect in evaluating the applicability of new or amended regulations.