Британдық Хокинс классы крейсері: HMS Vindictive тарихы

Кіріспе

Британдық Хокинс класындағы ауыр крейсер HMS Vindictive – Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Корольдік теңіз флоты үшін салынған әскери кеме. Бастапқыда ауыр крейсер ретінде жобаланып, «Кавендиш» деген атпен құрылысы басталған, бірақ құрылыс кезінде әуе кемесіне айналдырылды. 1918 жылы қайта аталған ол соғыс аяқталуға бірнеше апта қалғанда аяқталды және Ұлы флот құрамында активті қызмет өткерген жоқ. Келесі жылы ол Балтық теңізінде большевиктерге қарсы британдық науқанына қатысты, оның ұшақтары Кронштадт әскери-теңіз базасына көптеген шабуылдар жасады. Жыл соңында «Виндиктив» үйіне оралды және бірнеше жыл бойы резервте тұрды. Ұшақ ангарын сақтап, 1926 жылы Қытайға жіберілгенге дейін ұшақ катапультімен сынақтар жүргізілді. 1928 жылы елге оралғаннан кейін бір жыл өткен соң қайтадан резервке қойылды. 1936–1937 жылдары «Виндиктив» әскери қызметтен босатылып, оқу кемесіне айналдырылды. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда жөндеу кемесіне түрлендірілді. 1940 жылдың басында түрлендіру аяқталғаннан кейін алғашқы міндеті Норвегия кампаниясы кезінде әскер тасымалдау болды. Содан кейін Оңтүстік Атлантикаға, ондағы британдық кемелерді қолдау үшін, ал 1942 жылдың соңында Жерорта теңізіне, ондағы кемелерге көмек көрсету үшін жіберілді. 1944 жылы «Виндиктив» Францияға одақтастардың шабуылынан кейін Нормандия жағалауында неміс торпедасынан зақымдалды. Соғыстан кейін резервке алынып, 1946 жылы металл тескісіне сатылды.

Негізгі мәліметтер мен сипаттама

Хокинс класындағы крейсерлер жаудың саудалық рейдерлерін теңізде аңшылыққа шығару үшін жобаланды. Бұл үшін, қолдау базаларынан алыс, ұзақ операциялар үшін қажетті төзімділікті қамтамасыз ететін үлкен кеме қажет болды, сонымен қатар рейдерлерді қуып жете алу үшін жоғары жылдамдық та керек еді. Конструкцияға сондай-ақ, қатты ауа райында жылдамдығын сақтап қалу үшін жоғары борты да берілді. Теңіз құрылысы директоры сэр Юстас Теннисон д'Эйнкорт кемеге көмір және мұнаймен жұмыс істейтін қазандықтарды орнатуды ұсынды, осылайша жабдықталу жағдайына қарамастан кеме отынмен қамтамасыз етілді. 1915 жылы Елизавета дәуіріндегі әйгілі теңізшілердің аттарымен аталатын төрт кемеге тапсырыс берілді, ал бесінші және соңғысы 1916 жылдың сәуір айында авантюрист және әлемді айналып келген Томас Кавендиштің құрметіне HMS Cavendish деп аталды. Осы кезде неміс крейсерлері мен рейдерлерінен туындаған қауіп сейілгендіктен, құрылыс баяу жүрді. Крейсерлердің жалпы ұзындығы 605 фут (184 м), ені 65 фут (20 м), ал толық жүктелгендегі орташа сусыру тереңдігі 19 фут (6 м) болды. Олар 37 офицер мен 672 сарбаздық құрамнан тұратын және белгілі бір сусыру мөлшеріне ие болды. Кемелерде төрт Парсонс тісті бу турбинасы болды, олардың әрқайсысы бір жетекті білікпен қозғалды. Турбиналар 12 "Яроу" қазандығымен жабдықталды; олардың 8-і мұнаймен, ал қалған 4-і көмірмен жұмыс істеді. Олардың көмір сақтау сыйымдылығы және жанармай майының сыйымдылығы болды, бұл оларға жылдамдықпен қашықтыққа шығуға мүмкіндік берді. Хокинс класындағы крейсерлердің негізгі қару-жарағы жеті 45 калибрлі Mk VI зеңбіректерден тұрды, олар пивоттық орнатуда орналасқан. Олар екі суперфайринг жұпқа бөлінді, біреуі суперқұрылымның алдында, біреуі артында, біреуі әрбір бортында артқы түтікке жақын, ал соңғысы артқы суперфайринг жұбының төменгі деңгейіндегі quarterdeck-те орналасқан; олар алдыңғы жағынан артқы жағына қарай 1-ден 7-ге дейін нөмірленді. Ең жоғары көтерілгенде бұл зеңбіректер қабықтарды ұзаққа атып, қашықтығына жететін. Олардың қосалқы қару-жарағы он жылдам атушы (QF) 20 кВт зеңбіректерден тұрды. Олардың алтауы торпедалық катерлерге қарсы қолдануға арналған төмен бұрыштағы орнатуда, ал қалған төртеуі әуе шабуылынан қорғану үшін жоғары бұрыштағы орнатуда болды. Сонымен қатар, олар әрбір бортында бір-бірден екі су асты түтігін және әрбір бортында екі-екіден төрт су үсті түтігін, 21 дюймдік торпедалар үшін орнатты.

The Hawkins class cruiser was designed to hunt enemy commerce raiders overseas. This required a large ship to provide the necessary endurance for sustained operations away from supporting bases and high speed to catch the raiders. The design was also given high freeboard to allow it to maintain its speed in heavy weather. Sir Eustace Tennyson d'Eyncourt, the Director of Naval Construction, included both coal and oil fired boilers to provide the ship with fuel no matter the supply conditions. Four ships were ordered, named after famous Elizabethan seafarers, in 1915 and the fifth and last was ordered in April 1916, named HMS Cavendish after the adventurer and circumnavigator Thomas Cavendish. By this time the threat from German cruisers and raiders had ended, so construction proceeded slowly. The cruisers had an overall length of 605 feet (184 m), a beam of 65 feet (20 m), and a mean draught of 19 feet (6 m) at deep load. They were designed to displace and had a complement of 37 officers and 672 ratings. The ships had four Parsons geared steam turbines, each of which drove one propeller shaft. The turbines were designed to produce a total of for a speed of Steam for the turbines was provided by 12 Yarrow boilers; 8 of these were oil fired while the remaining 4 used coal. They had a stowage capacity of of coal and of fuel oil, giving them a range of at a speed of
The main armament of the Hawkins class cruisers consisted of seven 45 calibre Mk VI guns in pivot mounts. They were arranged in two superfiring pairs, one each fore and aft of the superstructure, one on each broadside abreast the rear funnel, and the last was on the quarterdeck at the same level as the lower of the rear superfiring pair; they were designated 1 through 7 from front to rear. At maximum elevation these guns fired a shell to a range of
Their secondary armament comprised ten quick firing (QF) 20 cwt guns. Six of these were on low angle mounts intended for use against torpedo boats and the remaining four were on high angle mounts for anti aircraft defence. They also mounted two submerged tubes, one on each broadside, and four fixed above water tubes, two on each broadside, for 21 inch torpedoes.

Әуе кемесіне айналдыру

1917 жылдың қаңтар айында Адмиралтейство Кеңесі әскери-теңіз флотының авианосецтерге қойылатын талаптарды қарастырып, екі кемеге ұшу палубасы мен қону палубасын орнатуға шешім қабылдады. Бастапқы тапсырыс 1917 жылдың сәуір айында құрылыс мүмкіндіктерінің болмауына байланысты тоқтатылды, сондықтан Адмиралтейство 1917 жылдың маусымында құрылысы жүріп жатқан «Кавендишті» қайта жабдықтауға шешім қабылдады. No. 2 7,5 дюймдік зеңбірек, екі 3 дюймдік зеңбірек және басқару мұнарасы алынып тасталды, ал алдыңғы жоғарғы құрылым алты барлау ұшағына арналған ангарға айналдырылды. Ангардың шатыры, шағын кеңейтілгенімен, 106 фут (32 метр) ұшу палубасын құрады. Ұшақтар екі қақпақпен артқы жағындағы люк арқылы көтерілді. Қону палубасы үшін No. 5 және No. 6 7,5 дюймдік зеңбіректерді алып тастау және төрт 3 дюймдік зениттік зеңбіректі түтікшелер арасындағы жоғары платформаға жылжыту қажет болды, бұл олар орналастырылатын 3 дюймдік зеңбіректердің орнына қойылды. Қанаттары бүгілген ұшақтарды бір палубадан екіншісіне домалатуға мүмкіндік беретін, қону және ұшу палубаларын байланыстыратын сол жақтан 8 фут (2 метр) енді өткел құрылды. Палубаның алдыңғы жағындағы «арқанға» ілінген құлау кедергісі орнатылды. Оның тұрақтылығын арттыру үшін торпедаға қарсы қорғаныстың жоғарғы бөлігі кеңейтілді. Оның жобаланған ығысуымен салыстырғанда салмағы артық болғанымен, модификациялар кемені оның бауырларынан жеңілдетті, жеңіл ығысуда және 3,59 фут (1 метр) метацентрлік биіктігінде болды. 1918 жылдың 21 қыркүйегінде теңіз сынақтарын аяқтады және 18 теңіз шақырымы жылдамдыққа жетті. Маусым айында ол «Vindictive» деп аталды, бұл есімді бұрынғы қорғалған крейсердің есімін мәңгі есте сақтау үшін алды, ол 1918 жылдың сәуір айындағы Зеебрюгге шабуылында көзге түсіп, мамыр айында Остендеде блок-кораб ретінде батып кеткен. Ол 1 қазан күні комиссияға қабылданды және қысқа уақыттан кейін 18 қазанда 11 қарашадағы келісімге дейін бірнеше апта бұрын Ұлы Флоттың Ұшқыш эскадрильясына қосылды. Жылдың қалған бөлігінде ол ұшу сынақтары мен жаттығуларын өткізді, соның ішінде Порт-Виктория Grain Griffin барлау ұшағының сынақтары, олардың екеуі апаттарда жоғалды. Кемедегі жалғыз қонуды 1 қарашада Уильям Уэйкфилд жасады. Бұрынғы тәжірибелер үлкен «Argus» кемесінде, сондай-ақ, тұтас конструкциясы мен түтікшелерімен жүргізілген, олардан туындайтын турбуленттің жоғары жылдамдықпен сәтті қонуды мүмкін емес ететінін көрсетті. Уэйкфилд кеме жай қозғалып, қону палубасына бұрышпен жақындау арқылы мәселені азайтты. «Vindictive» 1919 жылдың 2 шілдесінде Балтық теңізіндегі британдық науқанына қатысу үшін «Griffins», «Sopwith 2F.1 Ship Camel» истребительдері, «Sopwith 1½ Strutter» және «Short Type 184» бомбалаушы ұшақтарымен Балтық теңізіне жіберілді. 6 шілдеде ол Реваль маңындағы жағаға жылдамдықпен соқты. Балтық теңізінде қатты тұрып, оның барлық отыны мен оқ-дәрілері кемеден шығарылды. Кейбір азық-түліктері де түсірілді, бірақ жеңіл крейсерлер «Calypso» және «Cleopatra» мен үш буксирдің күш-жігеріне қарамастан кеме босатылмады. Жерге тұрып, сегіз күннен кейін батыстан соққан жел су деңгейін көтеріп, кемені босатуға жеткілікті болды. Британдықтар білмейтін, бүкіл операция мина өрісінде өтті. 14 шілдеде авианосец майор Грэм Дональд басқаратын авиациялық тобын Финляндияның Койвисто қаласында түсірді. Олардың әуеайлағы әлі де салынып жатқан еді, бірақ олар 26 шілдеде Кронштадттың ірі большевиктік теңіз базасының үстінен барлау миссиясын ұша алды, ал «Vindictive» Копенгагенге, Данияға ұшақтар мен тасымалдаушы қалдырған қосалқы бөлшектерді тиеу үшін жүзіп кетті. Төрт күннен кейін контр-адмирал Уолтер Коуэн Дональд пен оның ұшақтарына түнде Кронштадтқа шабуыл жасауға бұйрық берді. Әуеайлақ әлі де аяқталмағандықтан, кемеден ұшып шығу палубасы 36 метрге дейін ұзартылды, бұл бомбалаушылардың бомбаларымен бірге көтерілуіне жағдай жасады. Дәл соғысқа қарсы атыс ұшақтарды тиімді шабуыл үшін тым жоғары ұстады, бірақ Дональдтың адамдары «Pamiat Azova» су асты кемесіне екі рет соққы берді. Шын мәнінде бір бомба «Tatiana» мұнай танкеріне түсіп, оны өртеп жіберіп, бір адамды өлтірді. Сол күні сегіз RN жағалау моторлық қайығы (CMB) келді; «Vindictive» олардың қойма кемесі ретінде қызмет етті. «Vindictive» ұшақтары британдықтардың большевиктерге қарсы операцияларын желтоқсан айында Балтық теңізінен кеткенге дейін қолдады, бірақ одан әрі ұшуға болмайды. Олар гелийге толы бақылау шарын атып түсіріп, кемелерді байқап, жағалауға бомба тастады. Ең бастысы, олардың тоғызы 1919 жылдың 17-18 тамызындағы түнде Кронштадтқа шабуыл жасады, Кронштадт портындағы кемелерге қарсы CMB шабуылына алаңдату үшін. Нәтижесінде торпедалық қайықтар «Андрей Первозванный» броненосецін зақымдады және «Pamiat Azova» су асты кемесін батырды. Кронштадтқа жасалған келесі шабуылдарда олар құрғақ доктағы «Андрей Первозванный» броненосеціне жақын соқты, мина іздеуші кемеге жақын соқты, жарылыстан бір экипаж мүшесі қаза болды және екі қосалқы кемеге соқты. Желтоқсан айына қарай ақтардың Петроградқа қарсы шабуылы сәтсіз аяқталғаны және британдықтар шегінуге кіріскені анық болды. «Vindictive» үш «Camel» ұшағын Латвияда қалдырып, қалған ұшақтарын 22 желтоқсанда үйге қайтып келді. Ол 24 желтоқсанда Портсмут кемежайында резервке жіберілді және жерге тұрғаннан кейінгі зақымдарын жөндеуге 200 000 фунт стерлинг жұмсалды. «Furious» және «Vindictive» «крейсер-авианосецтер» идеясының олардың жоғарғы құрылымдарынан туындайтын турбуленттілікке байланысты жұмыс істемейтінін және теңізде ұшақтарды сәтті пайдалану үшін толық ұшу палубасының қажеттігін дәлелдеді. Адмиралтейство оны «Argus» кемесімен жүргізілген сынақтардың нәтижелерін күтіп, 1918 жылдың шілде айында аралдық құрылымы бар конфигурацияға айналдыруды қарастырған, бірақ одан кейін бас тартылды. «Vindictive» тиімді авианосец болу үшін тым кішкентай деп есептелді және соғыстан кейінгі қаржылық шектеулер мұндай ауқымды қайта құрылымға қарсы болды.

In January 1917, the Board of Admiralty reviewed the navy's aircraft carrier requirements and decided to order two ships fitted with both a flying off deck and a landing deck aft. The initial order had to be cancelled in April 1917 for lack of building facilities, so the Admiralty decided to convert Cavendish, already under construction, in June 1917. No. 2 7.5 inch gun, two 3 inch guns and the conning tower were removed and the forward superstructure was remodelled into a hangar with a capacity for six reconnaissance aircraft. The hangar roof, with a small extension, formed the 106 feet (32 m) flying off deck. The aircraft were hoisted up through a hatch at the aft end of the flying off deck by two derricks. The landing deck required the removal of Nos. 5 and 6 7.5 inch guns and moving the four 3 inch AA guns to an elevated platform between the funnels, in lieu of the 3 inch guns intended for that position. A port side gangway 8 feet (2 m) wide connected the landing and flying off decks to allow aircraft with their wings folded to be wheeled from one to the other. A crash barrier was hung from "the gallows" at the forward end of the landing on deck. To increase her stability after the addition of so much topweight, the upper portion of her anti torpedo bulge was enlarged. Although still overweight compared to her designed displacement, the modifications made the ship lighter than her sister ships, at light displacement and a metacentric height of 3.59 feet (1 m). She completed her sea trials on 21 September 1918 and reached a speed of from In June she was renamed Vindictive, the fifth ship of that name in the RN, to perpetuate the name of the old protected cruiser , which had distinguished herself in the Zeebrugge Raid of April 1918 and had then been sunk as a blockship at Ostend in May. She commissioned on 1 October and, after briefly working up, joined the Grand Fleet's Flying Squadron on 18 October only a few weeks before the Armistice on 11 November. For the rest of the year she conducted flying trials and exercises, including those of the Port Victoria Grain Griffin reconnaissance aircraft, of which two were lost in accidents. The only landing aboard the ship was made by William Wakefield on 1 November in the fleet's last operational Sopwith Pup. Experiments conducted earlier aboard the larger , with a similarly intact superstructure and funnels, had demonstrated that the turbulence from these was enough to make successful landings almost impossible at high speed. Wakefield minimised the problem by approaching the landing deck at an angle with the ship slowly moving. Vindictive was dispatched to the Baltic with a dozen aircraft, a mix of Griffins, Sopwith 2F.1 Ship Camel fighters, Sopwith 1½ Strutter and Short Type 184 bombers, on 2 July 1919 to participate in the British campaign in the Baltic in support of the White Russians and the newly independent Baltic states. On 6 July she ran aground on a shoal near Reval at speed. Stuck hard in the tideless Baltic, all of her fuel was dumped overboard, and most of her ammunition as well. Some of stores were also off loaded, but the ship could not be towed free by the combined efforts of the light cruisers and and three tugboats. Eight days after grounding a fortuitous westerly wind began that raised the water level by , just enough to pull the ship free. Unbeknownst to the British the entire operation had taken place in a minefield. The carrier unloaded her air group, commanded by Major Grahame Donald, at Koivisto, Finland on 14 July. Their airfield was still under construction, but they were able to fly a reconnaissance mission over the major Bolshevik naval base at Kronstadt on 26 July while Vindictive sailed to Copenhagen, Denmark, to load aircraft and spares left for her by the carrier Four days later, Rear Admiral Walter Cowan ordered Donald and his aircraft to attack Kronstadt at night. As their airfield was not yet finished, the ship's flying off deck was extended to 118 feet (36 m) to better allow the bombers to take off with their bombs. Accurate anti aircraft fire kept the aircraft too high for an effective attack, but Donald's men claimed two hits on the submarine tender Pamiat Azova. In reality one bomb struck the oil tanker Tatiana, setting it on fire and killing one man. That same day eight RN Coastal Motor Boat (CMB)s arrived; Vindictive served as their depot ship. Vindictives aircraft continued to support British operations against the Bolsheviks until they left the Baltic in December, although no further missions were flown from the carrier. They shot down a helium filled observation balloon and spotted for ships conducted shore bombardments. Most importantly, nine of them attacked Kronstadt during the night of 17/18 August 1919 to provide a diversion for an attack by the CMBs on ships in Kronstadt harbour. As a result, the torpedo boats damaged the battleship Russian battleship Andrei Pervozvanny and sank Pamiat Azova. In subsequent attacks on Kronstadt, they nearly hit Andrei Pervozvanny while she was in drydock, nearly hit a minesweeper, killing one crewman from the explosion, and hit two auxiliary ships. By December it was clear that the Whites' offensive against Petrograd had failed and the British began withdrawing; Vindictive left three Camels in Latvia, embarked the rest of her aircraft and sailed for home on 22 December. She was paid off into reserve at Portsmouth Dockyard on 24 December and received permanent repairs of her damage from the grounding, at a cost of £200,000. Furious and Vindictive had proven that the idea of "cruiser carriers" was unworkable due to the turbulence from their superstructures and that a complete flight deck was necessary to successfully operate aircraft at sea. The Admiralty had considered converting her to that configuration, with an island, in July 1918 while still building, but had decided to wait on the results of tests conducted with Argus evaluating different designs for the island. Vindictive was thought to be too small to be an effective carrier and the financial restrictions in place after the war vitiated against such a major reconstruction.

Крейсер ретінде

Келесі бірнеше жыл бойы кеме резервте немесе әскер тасымалы ретінде пайдаланылды, содан кейін 1923 жылдың 1 наурызында Чатем кемежайында крейсерге қайта жарақтандырылды. Ұшу палубалары алынып тасталды және кеме көбінесе бастапқы жобаланған түріне келтірілді, бірақ 3 дюймдік зениттік пулялары үш QF 4 дюймдік Mk V зениттік пуляларымен ауыстырылды. Олардың екеуі кормалық түтік пен басты мачта арасына орнатылды, ал үшінші пуля екі 7,5 дюймдік пуляның арасында орналастырылды. Басты ерекшелік – 2-ші 7,5 дюймдік пуля орнатылмады және ол алдыңғы суперструктурасындағы ангарын сақтап қалды. Ангарға қызмет көрсеткен екі кран ангардың оң жағындағы бір кранмен алмастырылды. 2-ші пуляның орнына қысық ауамен жұмыс істейтін Carey авиациялық катапульті орнатылды, бұл катапульті бар алғашқы британдық крейсер болды. Vindictive оны 3 қазан күні алғаш рет Fairey IIID судан ұшатын ұшағын ұшырғанда қолданды. Сондай-ақ, ол судан ұшатын Fairey Flycatcher истребительдерінде катапульттік сынақтар жүргізді. 1926 жылдың 1 қаңтарында ол Қытай бекетіне 6 Fairey IIID ұшағымен бірге қарақшылыққа қарсы патрульдеу үшін аттанды және 1928 жылдың 14 наурызында үйге қайтты. Ол мамыр айында келді, ал катапульті қазан айында алынып тасталды, осылайша авиациялық кеме ретіндегі қызметі аяқталды. Vindictive 1929 жылы қайтадан резервке жіберілді, кейде әскер тасымалдау сапарларын жасады. 1935 жылдың шілдесінде кеме қысқа мерзімге резервтік тұрақтан шығарылып, 15-і күні өткен Георг V патшаның күміс мерейтойына арналған флоттың қарауына қатысты.

Оқу кемесі ретінде

1936–1937 жылдары «Виндictive» Лондондық теңіз келісімінің шарттарына сәйкес қарусыздандырылды және кадеттерге арналған оқу кемесіне айналдырылды. Оның екі ішкі винті мен ішкі турбиналары алынып тасталды; қазандықтарының жартысы демонтаждалды және олардың бөлімдері тұрғын үйге бейімделді. Артқы түтіні алынып тасталды, артқы суперқұрылысы қайта жаңартылып, кеңейтілді, ал ангары қосымша тұрғын кеңістікке айналдырылды. Оның қарулануы, соның ішінде су үсті торпедалық түтіктер, алдыңғы жағында екі зениттік пулеметпен және артқы жағында төрт еселенген QF 2 фунттық («пом-пом») зениттік орналыммен ауыстырылды. Осы күйде ол максималды жылдамдыққа ие болды. 1937 жылдың 7 қыркүйегінде қайта қызметке кірісті. 1940 жылдың 30 наурызында жаңғырту жұмыстары аяқталды, бұл кеме Норвегия кампаниясы кезінде әскер тасымалы ретінде Отандық флотпен бірге қолданылуы үшін уақтылы болды. Сәуір айының соңында британдық әскерлерді Нарвикке жеткізді және 4 маусымда Харстадтан эвакуациялық конвойды сүйемелдеді. «Виндictive» сол жылы Оңтүстік Атлантикаға ауыстырылды және 1942 жылдың соңына дейін онда қалды, содан кейін солтүстікке бағытталды. 1944 жылға дейін Жерорта теңіз флотында болды, содан кейін «Оверлорд» операциясына қатысқан кемелерге көмек көрсету үшін қайта шақырылды. Осы кезеңде ол алғашқы радарларын алды. 1943 жылдың тамызында 286 типті мақсатты көрсету құрылғысы және 285 типті зениттік артиллериялық радары орнатылды. 1944 жылдың қаңтарында 291 типті әуе шабуылы ескерту радары алынды. Оның жеңіл зениттік қару-жарағы алты Оерликон 20 мм автоматты зениттік пулеметімен күшейтілді, үш-үшінен үлкен жөндеу шеберханасының шатырының екі жағына орналастырылды. 1944 жылы «Виндictive» эсминецтерге қызмет көрсету кемесіне айналдырылды және оның зениттік қару-жарағы тағы алты Оерликонмен күшейтілді. Сол жылы 4 дюймдік пулеметтер алынып тасталды және сегіз қосымша Оерликон қосылды. 1944 жылдың тамызының басында кеме Нормандия жағалауында Люфтваффе таратқан қашықтықтан басқарылатын «Dackel» торпедасынан зақым көрді. 1945 жылы тағы алты Оерликонды алды. 1945 жылдың 8 қыркүйегінде резервке жіберілді және 1946 жылдың 24 қаңтарында металл тескілеріне сатылды. Кейіннен «Виндictive» Блайт қаласында демонтаждалды.

In 1936–1937, Vindictive was demilitarised in accordance with the terms of the London Naval Treaty and converted to a training ship for cadets. Her two inboard propellers were removed as were the inboard turbines; half of her boilers were removed and their compartments were converted into accommodation. The aft funnel was removed, the aft superstructure remodelled and enlarged and her hangar converted into more accommodation space. Her armament, including the above water torpedo tubes, was replaced by a pair of guns forward and a quadruple QF 2 pounder ("pom pom") AA mount aft. In this form she displaced and was capable of a maximum speed of She was recommissioned on 7 September 1937. The conversion was completed on 30 March 1940, just in time for the ship to be used with the Home Fleet as a troop transport during the Norwegian Campaign. She ferried British troops to Narvik in late April and escorted an evacuation convoy from Harstad on 4 June. Vindictive was transferred to the South Atlantic later in the year and remained there until late 1942, when she was ordered north. She remained with the Mediterranean Fleet until 1944, when she was recalled to support the ships participating in Operation Overlord. During this time she received her first radars. By August 1943 she mounted a Type 286 target indication set as well as a Type 285 anti aircraft gunnery radar. By January 1944 she had received a Type 291 air warning radar. Her light AA armament had also been augmented by six Oerlikon 20 mm autocannon, three on each side of the roof of the large workshop abaft the funnel. In 1944 Vindictive was converted into a destroyer depot ship and her AA armament was reinforced by the addition of six more Oerlikons. Later that year, the 4 inch guns were removed and eight additional Oerlikons were added. In early August 1944, the ship was damaged by a long range, circling, "Dackel" torpedo dropped by the Luftwaffe off the coast of Normandy. In 1945 she received an additional six Oerlikons. She was paid off into reserve on 8 September 1945 and was sold for scrap on 24 January 1946. Vindictive was subsequently broken up at Blyth.