Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Итальяндық өнер стилі
Italian art style
Метафизикалық сурет немесе метафизикалық өнер – итальян суретшілері Джорджо де Чирико және Карло Карра дамытқан сурет салу стилі. Бұл қозғалыс 1910 жылы де Чирико бастады, оның түс көрісіндей, жарық пен көлеңкенің өткір қарама-қайшылықтарымен жасалған туындылары көбінесе жаңалысқан, құпиялы және қорқынышты атмосфераға толы болды, "көрінбейтін нәрсені суреттеу" мақсатын көздеді. Де Чирико, оның кіші інісі Альберто Савинио және Карра 1917 жылы осы мектепті және оның негізгі қағидаларын ресми түрде құрды.
Metaphysical painting or metaphysical art was a style of painting developed by the Italian artists Giorgio de Chirico and Carlo Carrà. The movement began in 1910 with de Chirico, whose dreamlike works with sharp contrasts of light and shadow often had a vaguely threatening, mysterious quality, "painting that which cannot be seen". De Chirico, his younger brother Alberto Savinio, and Carrà formally established the school and its principles in 1917.
Даму
Джорджо де Чирико, өзінің буын суретшілерінің көпшілігінен ерекшеленеді, Сезанн мен басқа француз модернистерінің туындыларында ғибратты ештеңе таба алмады, бірақ швейцариялық символист Арнольд Бёклиннің картиналарынан және Макс Клингер сияқты неміс суретшілерінің еңбектерінен шабыттанды. Оның "Күзгі түстен кейінгі сыр" (шамамен 1910 жыл) атты картинасы оның алғашқы метафизикалық туындысы саналады; оған Флоренциядағы Санта-Кроче алаңында басынан өткен "аян" деп атаған нәрседен шабыт келді. Келесі жұмыстарында ол құлайтын аркадалармен жиектелген, көбінесе сәулелі жарықта бейнеленген, шұғылалы алаңдардың мазасыз бейнелерін жасады. Алыстағы кішкентай тұлғалар ұзын көлеңкелер тастайды немесе тұлғалардың орнына ешқандай ерекшеліктері жоқ киім тігуші манекендер орналасқан. Бұл уақыт пен кеңістіктегі бұзылу сезімін тудырды. 1913 жылы Гийом Аполлинер де Чириконың картиналарын сипаттау үшін "метафизикалық" терминін алғаш рет қолданды. 1917 жылдың ақпан айында футурист суретші Карло Карра де Чирикомен Феррарада кездесті, онда екеуі де Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде дислокацияланған. Карра метафизикалық стилдің нұсқасын жасады, онда оның бұрынғы жұмысының серпінділігі қозғалмаумен ауыстырылды, және екі суретші 1917 жылы Феррарадағы әскери госпитальде бірнеше ай бірге жұмыс істеді. Өнер тарихшысы Дженнифер Мундидің сөзіне сүйенсек, "Карра де Чириконың клаустрофобиялық кеңістікте орналасқан манекендерін қабылдады, бірақ оның туындыларында де Чириконың ирониясы мен сыры болмады, ол әрқашан дұрыс перспективаны сақтады". Филиппо де Пизис және Марио Сирони. 1920 жылдары және одан кейін метафизикалық сурет өнері Феличе Казорати, Макс Эрнст және басқалардың жұмысына әсер етті. 1921 және 1924 жылдары Германияда өткен метафизикалық өнер көрмелері Джордж Грос пен Оскар Шлеммердің туындыларында манекен бейнелерін пайдалануға түрткі болды. Рене Магритт, Сальвадор Дали және басқа сюрреалистердің көптеген картиналары метафизикалық суреттен алынған формальды және тақырыптық элементтерді пайдаланады. Екі дүниежүзілік соғыс аралығында Италияда "Италия алаңының" метафизикалық поэзиясының көптеген архитектуралық бұрмалаулары болды, оның мәңгілік атмосферасы сол кездегі үгіт-насихат қажеттіліктеріне сәйкес болғандай көрінді. Метафизикалық дәмі бар алаңдар тарихи орталықтарда, мысалы Брешиа немесе Варезеде, немесе жаңадан құрылған қалаларда, мысалы Агро Понтинода (Сабаудия, Априлия) салынды, содан кейін Римдегі әсерлі аяқталмаған EUR құрылысына дейін жетті.
Giorgio de Chirico, unlike many artists of his generation, found little to admire in the works of Cézanne and other French modernists, but was inspired by the paintings of the Swiss Symbolist Arnold Böcklin and the work of German artists such as Max Klinger. His painting The Enigma of an Autumn Afternoon (c. 1910) is considered his first Metaphysical work; it was inspired by what de Chirico called a "revelation" that he experienced in Piazza Santa Croce in Florence. In subsequent works he developed a disquieting imagery of deserted squares, often bordered by steeply receding arcades shown in a raking light. Tiny figures in the distance cast long shadows, or in place of figures there are featureless dressmakers' mannequins. The effect was to produce a sense of dislocation in time and space. In 1913, Guillaume Apollinaire made the first use of the term "metaphysical" to describe de Chirico's paintings. In February 1917, the Futurist painter Carlo Carrà met de Chirico in Ferrara, where they were both stationed during World War I. Carrà developed a variant of the Metaphysical style in which the dynamism of his earlier work was replaced by immobility, and the two artists worked together for several months in 1917 at a military hospital in Ferrara. According to art historian Jennifer Mundy, "Carrà adopted de Chirico's imagery of mannequins set in claustrophobic spaces, but his works lacked de Chirico's sense of irony and enigma, and he always retained a correct perspective". Filippo de Pisis, and Mario Sironi. In the 1920s and later, the legacy of Metaphysical painting influenced the work of Felice Casorati, Max Ernst, and others. Exhibitions of Metaphysical art in Germany in 1921 and 1924 inspired the use of mannequin imagery in works by George Grosz and Oskar Schlemmer. Many paintings by René Magritte, Salvador Dalí, and other Surrealists make use of formal and thematic elements derived from Metaphysical painting. Between the two World Wars in Italy there were numerous architectural vulgarisations of the metaphysical poetics of the "Piazza d'Italia", whose timeless atmosphere seemed to be congenial to the propaganda needs of the time. Squares of metaphysical flavor were built in the historical centers, as in Brescia or Varese, or in newly founded cities, such as those of the Agro Pontino (Sabaudia, Aprilia), to culminate in the spectacular unfinished EUR in Rome.