Кіріспе
Кентукки губернаторы 1808-1812 жылдары Чарльз Скотт (1739 жылғы сәуір – 1813 жылғы 22 қазан) – американдық әскери шенеунік және саясаткер, 1808-1812 жылдары Кентукки губернаторы қызметін атқарды. Жас кезінде жетім қалған Скотт 1755 жылғы қазан айында Вирджиния полкіне қатысып, француз және үнді соғысы кезінде барлаушы және күзетші ретінде қызмет етті. Ол тез арада капитан шеніне көтерілді. Соғыстан кейін ол үйленді және әкесі мирас қалдырған жерінде шаруашылықпен айналысты, бірақ 1775 жылы Американ революциясы күшейген кезде әскери қызметке қайта оралды. 1776 жылғы тамызда полковник шеніне өрледі және 5-ші Вирджиния полкіне қолбасшылық етті. 5-ші Вирджиния сол жылдың соңында Джордж Вашингтонмен Нью-Джерсиде бірігіп, Филадельфия науқаны бойында оның қасында болды. Скотт Вашингтонның жеңіл жаяу әскеріне басшылық етті және 1778 жылдың соңына қарай оның барлау басшысы болды. Филадельфия науқанынан кейін демалысқа шыққан Скотт 1779 жылғы наурызда қайта әскери қызметке кіріп, Оңтүстік Каролинаға генерал Бенджамин Линкольнге көмектесу үшін жіберілді. Ол Генри Клинтон қаланы қоршауға алған кезде Чарльстонға, Оңтүстік Каролинаға келді. Чарльстон капитуляциялағанда Скотт тұтқынға алынды. 1781 жылғы наурызда босатылып, 1782 жылғы шілдеде лорд Роудонмен айырбасталып, соғыс аяқталғанға дейін бірнеше жұмыстарды аяқтады. Соғыстан кейін Скотт 1785 жылы батыс шекарасын аралап, тұрақты көшіп баруға дайындық жасады. 1787 жылы қазіргі Кентукки штатындағы Версальге жақын жерге қоныстанды. Үнді шабуылдарының қаупіне тап болған Скотт 1790 жылы еріктілер тобын жинап, Жосия Хармармен бірге үндістерге қарсы жорыққа қатысты. Хармардың жеңілісінен кейін президент Вашингтон Артур Сент-Клэрге Солтүстік-Батыс аймағындағы үнді жерлерін басып алуға дайындалуға бұйрық берді. Осы уақытта Вирджиния милициясында бригада генералы болған Скоттқа алдын ала шабуылдар жасау тапсырылды. 1791 жылғы шілдеде ол Ouiatenon ауылына қарсы ең маңызды және сәтті шабуылға жетекшілік етті. Сент-Клэрдің сол жылы жасаған басты жорығы сәтсіз аяқталды. 1792 жылы Кентукки Вирджиниядан бөлініп шыққаннан кейін Кентукки Бас Ассамблеясы Скотты генерал-майор етіп тағайындап, Кентукки милициясының 2-дивизиясына қолбасшылық берді. Скотттың дивизиясы "Жабайы" Энтони Уэйннің Америка Құрама Штаттары легионымен бірлесіп Солтүстік-Батыс Үнді соғысының соңына дейін, соның ішінде құлаған ағаштар шайқасындағы шешуші жеңіске қатысты. Бұрын Вирджиния Делегаттар палатасында қызмет еткен және президенттік сайлауға қатысқан қарт Скотт енді губернаторлыққа кандидат болды. Оның 1808 жылғы науқанын күйеу баласы Джесси Бледсо шеберлікпен басқарды, ол Джон Аллен мен Грин Клейден үлкен артықшылықпен жеңіске жетті. Губернатор резиденциясының мұзды баспалдақтарынан құлағаннан кейін Скотт өмірінің соңына дейін таяққа сүйеніп жүрді және Мемлекеттік хатшы болып тағайындалған Бледсоға көп тәуелді болды. Ішкі мәселелер бойынша штат заң шығарушы органымен жиі келіспесе де, оның басшылығының басты мәселесі АҚШ пен Ұлыбритания арасындағы шиеленіс күшеюі болды, бұл 1812 жылғы соғысқа әкелді. Скотттың Уильям Генри Харрисонды Кентукки милициясының генерал-майоры етіп тағайындауы, Харрисон штатта тұрмағандықтан штат конституциясын бұзуы мүмкін болғанымен, штат азаматтары оны мақұлдады. Өкілеттігі аяқталғаннан кейін Скотт Каневудқа оралды. Оның денсаулығы күрт нашарлап, 1813 жылғы 22 қазанда қайтыс болды. Кентукки штатының Скотт округі мен Индиана штатының Скотт округі оның құрметіне аталған, сондай-ақ Кентукки штатының Скоттсвилл қаласы да оның есімімен аталады.
Charles Scott (April 1739 – October 22, 1813) was an American military officer and politician who served as the governor of Kentucky from 1808 to 1812. Orphaned in his teens, Scott enlisted in the Virginia Regiment in October 1755 and served as a scout and escort during the French and Indian War. He quickly rose through the ranks to become a captain. After the war, he married and engaged in agricultural pursuits on land left to him by his father, but he returned to active military service in 1775 as the American Revolution began to grow in intensity. In August 1776, he was promoted to colonel and given command of the 5th Virginia Regiment. The 5th Virginia joined George Washington in New Jersey later that year, serving with him for the duration of the Philadelphia campaign. Scott commanded Washington's light infantry, and by late 1778 was also serving as his chief of intelligence. Furloughed at the end of the Philadelphia campaign, Scott returned to active service in March 1779 and was ordered to South Carolina to assist General Benjamin Lincoln in the southern theater. He arrived in Charleston, South Carolina, just as Henry Clinton had begun his siege of the city. Scott was taken as a prisoner of war when Charleston surrendered. Paroled in March 1781 and exchanged for Lord Rawdon in July 1782, Scott managed to complete a few recruiting assignments before the war ended. After the war, Scott visited the western frontier in 1785 and began to make preparations for a permanent relocation. He resettled near present day Versailles, Kentucky, in 1787. Confronted by the dangers of Indian raids, Scott raised a company of volunteers in 1790 and joined Josiah Harmar for an expedition against the Indians. After Harmar's Defeat, President Washington ordered Arthur St. Clair to prepare for an invasion of Indian lands in the Northwest Territory. In the meantime, Scott, by now holding the rank of brigadier general in the Virginia militia, was ordered to conduct a series of preliminary raids. In July 1791, he led the most notable and successful of these raids against the village of Ouiatenon. St. Clair's main invasion, conducted later that year, was a failure. Shortly after the separation of Kentucky from Virginia in 1792, the Kentucky General Assembly commissioned Scott as a major general and gave him command of the 2nd Division of the Kentucky militia. Scott's division cooperated with "Mad" Anthony Wayne's Legion of the United States for the rest of the Northwest Indian War, including their decisive victory at the Battle of Fallen Timbers. Having previously served in the Virginia House of Delegates and as a presidential elector, the aging Scott now ran for governor. His 1808 campaign was skillfully managed by his step son in law, Jesse Bledsoe, and he won a convincing victory over John Allen and Green Clay. A fall on the icy steps of the governor's mansion early in his term confined Scott to crutches for the rest of his life, and left him heavily reliant on Bledsoe, whom he appointed Secretary of State. Although he frequently clashed with the state legislature over domestic matters, the primary concern of his administration was the increasing tension between the United States and Great Britain that eventually led to the War of 1812. Scott's decision to appoint William Henry Harrison as brevet major general in the Kentucky militia, although probably in violation of the state constitution as Harrison was not a resident of the state, was nonetheless praised by the state's citizens. After his term expired, Scott returned to his Canewood estate. His health declined rapidly, and he died on October 22, 1813. Scott County, Kentucky, and Scott County, Indiana, are named in his honor, as is the city of Scottsville, Kentucky.
Жас шағы мен отбасы
Чарльз Скотт 1739 жылы, мүмкін сәуір айында, Вирджиния штатының Гучленд округінде, қазіргі Паухатан округінде дүниеге келді. Оның әкесі, Сэмюэл Скотт, фермер және Вирджиния Буржуалар Палатасының мүшесі болды. Анасының аты белгісіз, ол шамамен 1745 жылы қайтыс болды. Скотттың ағасы Джон және үш кіші інісі – Эдвард, Жозеф және Марта болды. 1755 жылдың шілдесінің соңында жергілікті сот оны қамқоршыға беруге дайындалып жатқанда, қазан айында, сот шешім қабылдамас бұрын, Скотт Вирджиния полкіне қатысты. 1756 жылдың маусымында ол сержант шеніне көтерілді. 1757 жылдың сәуірінде Дэвид Белл Вашингтон полкінің жалпы қысқартуына байланысты лауазымынан босатылды, ал Скотт Форт Пирсоллдегі капитан Роберт Маккензиге бекітілді. Қараша айында Скотт Форбс экспедициясының құрамында болып, фортты жаулап алуға қатысты. Осы кезеңде Вирджиния күштері Джордж Вашингтоннан алынып, полковник Уильям Бёрдтың басқаруына берілді. 1762 жылға дейін Скотттың ағасы Джон қайтыс болды, осылайша Скотт әкесінен қалған Джеймс өзені мен Мадди-Крик маңындағы жерді мұраға алды. 1766 жылдың шілдесінде ол жергілікті милициядағы екі капитанның бірі болып тағайындалды. Келесі бірнеше жылда Скотт пен оның әйелі төрт ұл және төрт-бес қыз тәрбиеледі. Шілде айында Вирджиния конвенциясы Вирджиния әскерлерінің екі полкін құрды, бірін Патрик Генри, екіншісін Уильям Вудфорд басқарды. Бұл көшбасшылар Уильямсбургке аттанғанда, конвенция Скотты сол жерде жиналған еріктілердің уақытша бас қолбасшысы деп мойындады. Бірнеше күннен кейін бұл күш 1775 жылдың 9 желтоқсанында Ұлы Көпір шайқасында маңызды рөл атқарды, британдық капитан Чарльз Фордайсты өлтіріп, британдықтардың шабуылын тоқтатты. Шайқастан кейін отарлық күштер Вирджиния штатының Норфолк қаласын басып алды, ал Лорд Данмор Вирджиниядан кетіп қалды. 1776 жылдың 13 ақпанында 2-ші Вирджиния Континенттік армияның құрамына кірді, Скотт ауысу кезінде подполковник шенін сақтап қалды. 2-ші Вирджиния полкінің бір бөлігімен Саффолк қаласында қыс өткізгеннен кейін, Скотт Екінші Континенттік Конгресс тарапынан 1776 жылдың 12 тамызында 5-ші Вирджиния полкінің полковнигі болып тағайындалды. Ол отставкаға кеткен полковник Уильям Пичидің орнын басты. 5-ші Вирджиния дивизиясы қыркүйек айының соңына дейін Хэмптон және Портсмут қалаларында орналасты. 1777 жылдың 2 қаңтарында Асунпинк-Крик шайқасында 5-ші Вирджиния британдық жеңіл жаяу әскері мен гессендік жалдамалы әскерлерінің Трентонға қарай жасаған шабуылын баяулатты. 5-ші Вирджиния полкінің мүшесі майор Джордж Джонстон Скотттың Ассунпинк-Криктегі көрсеткен өнері үшін "өлімсіз құрметке" ие болғанын айтты. Осы шайқастардан кейін Вашингтонның негізгі күштері қысты Нью-Джерси штатының Мористоун қаласында өткізуге дайындалды, ал Скотттың полкі жақын маңдағы Чатемде орналасты. Осы базадан ол британдық азық-түлік іздеушілерге қарсы жеңіл жаяу әскерінің рейдтерін ұйымдастырды. Ол 8 ақпанда Куибблтаун шайқасында 2000 шамасындағы үлкен британдық күшке қарсы тағы бір маңызды рейдке жетекшілік етті.
Филадельфия науқаны
1777 жылдың наурыз айында Скотт Вирджиниядағы шаруа қожалығына оралды, бір жылдан астам уақыттан кейін алғашқы демалысын алды. Вашингтонға көрсеткен қызметі үшін Конгресс оны 1777 жылдың 2 сәуірінде бригадир-генерал қылып бекітті. Вашингтонның өтінішімен ол 1777 жылдың 10 мамырында Трентонға қайта оралды. Вашингтон 1777 жылдың ортасында британдық генерал Уильям Хоудың қимылдарын болжауға және оларға қарсы тұруға көп күш жұмсады. Соғыстың тоқырауы Скоттке өзінің ішкілік дәрежесі мен шенінің қалай есептелгеніне қатысты Конгреске наразылық білдіруге мүмкіндік берді. Сегіз айлық қарастырудан кейін Конгресс Скотттың наразылығымен келісті, оны бригадир-генерал Джордж Уидоннан жоғарырақ дәрежеге қойды. 11 қыркүйектегі Брэндивайн шайқасында 4-ші Вирджиния бригадасы генерал Чарльз Корнуоллистің шабуылына қарсы тұрды, бірақ соңында шегінуге мәжбүр болды. Скотт Хоудың Германтаундағы орналасқан жеріне шабуыл жасауды үнемі қолдады, және ол бастапқыда Вашингтонның генералдары арасында азшылықта болғанымен, ақырында Вашингтонды шабуыл жасауға көндірді. 1777 жылдың 4 қазанында 4-ші Вирджиния Германтаун шайқасында британдықтарға шабуыл жасады. Олар шайқасқа айналып келген жолдарының қиындығынан, келгенде алаң мұшкеттердің гулді түтінімен және британдықтардың құрғақ қара бидай егістігінде жаққан өртімен толып жатты; олар және басқа отарлық күштер түтінге сіңіп, шегінді. Скотт пен тағы төрт генерал бастапқыда желтоқсанда Филадельфияға шабуыл жасауды жоспарлаған, бірақ Вашингтонның жаудың қорғанысы туралы бағасын естігеннен кейін бұл идеядан бас тартты. Уайтмарш маңында Хоудың әскерімен болған бірнеше шайқастан кейін Вашингтонның армиясы қысқы маусымды Вэлли-Форджда өткізді. Вашингтон оған 1778 жылдың наурыз айының ортасында демалыс берді, ал ол 1778 жылдың 20 мамырында Вэлли-Форджға оралды. 1778 жылдың маусым айының ортасында Вашингтон мен оның әскері Вэлли-Форджды тастап кеткенде, Скоттқа 1500 жеңіл жаяу әскерді алып, Нью-Джерси арқылы марш жасап келе жатқан британдықтарды мазалауға бұйрық берілді. 26 маусымда маркиз де Лафайет келесі күні ірі шабуылға дайындалып, Скоттқа қосымша 1000 әскермен қосылды. Ли өзінің генералдарымен ешқандай шайқас жоспарын бөліспеді, кейіннен оны жасау үшін жеткілікті ақпарат болмағанын мәлімдеді. 28 маусым күні таңертең Ли Монмут шайқасын бастау үшін шабуылға шықты. Дәстүр бойынша, шайқастан кейін Скотт Вашингтонның Лиді ұрыс дауысымен айыптағанын көрді, бірақ өмірбаяншы Гарри М. Уорд Скотттың осы кездесуге қатысқаны күмәнді екенін айтты. Кейін Ли шегінуі үшін соғыс кеңесіне тартылып, қызметтен шеттетілді. Монмут шайқасынан кейін британдықтар Нью-Йорк қаласына шегінді. Ол сондай-ақ Вашингтонның барлау басшысы болып қызмет етті, американдықтардың жаңа базасынан, Нью-Йорк штатындағы Уайт-Плейнс қаласынан үздіксіз барлау миссияларын жүргізді.
Оңтүстік театрда қызмет ету және тұтқындалу
1779 жылдың наурызында Вашингтонның Вирджинияда әлі де демалыста болған Скоттке жазған хатында, Вирджинияда еріктілерді жинап, 1 мамырда Вашингтонға Миддлбрукке қосылуға бұйрық берді. Адамдар мен жабдықтарды алу қиын болды, бұл Скотттың оралуын кешіктірді. Кешігу кезінде Вашингтон рекруттарды Оңтүстік Каролинаға, сол жердегі ополчення күштерінің қолбасшысы Бенджамин Линкольнге қосылуға бұйрық берді. Грузияға қарай британдық әскерлердің ірі қозғалысы туралы хабарлар Вашингтонды жаудың оңтүстіктен шабуылға дайындалып жатқанына көндірді. Скотттың бұйрықтары тағы өзгерді; Вирджиния Делегаттар палатасы оған Коллиер мен Мэтьюдің шабуылдарына қарсы қорғанысқа дереу дайындалуға бұйрық берді. Заң шығарушылар оған қауіпке жылдам жауап бергені үшін ат, мылтық және 500 фунт стерлинг сыйлады. 1779 жылдың қазанында ол өз квотасын орындап, Линкольнге Вашингтонның Солтүстік армиясынан жіберілген әскерлерді Оңтүстік Каролинаға жіберді. Ол Вирджинияда тек Абрахам Бьюфорд полкін ғана сақтап қалды. Вирджиния билігі генерал Генри Клинтон басқаратын оңтүстіктегі британдық күштердің солтүстікке, Вирджинияға бұрылуы мүмкін деген қорқынышпен Скотт пен Вудфордты Клинтонның Чарльстондағы Линкольн позициясына бағытталғаны анықталғанға дейін ұстап тұрды. 13 қараша 1780 жылы Уильям Вудфордтың қайтысымен ол Хаддрелл нүктесіндегі Вирджиния әскерлерінің әл-ауқаты үшін жауапкершілікті толығымен өз мойнына алды. Ол 1781 жылдың 30 қаңтарында денсаулығының нашарлауына байланысты шартты түрде босатуды сұрады, ал наурыздың соңында Чарльз Корнуоллис өтінішті мақұлдады. 1782 жылдың шілдесінде Скотт лорд Роудонмен айырбасталып, шартты түрде босатылуын аяқтады. Грин Скоттқа ешқандай міндеті жоқ екенін және оны Вирджиниядағы Мюлленбергпен бірге қалуын өтінді. 1783 жылдың наурызында АҚШ пен Ұлыбритания арасындағы бейбітшілік шартына қол қойылғаннан кейін, жалдау тоқтатылды. Скотт алғаш рет 1785 жылдың ортасында Кентуккиге сапар жасады. Уилкинсонның серіктестерінің бірі Пейтон Шортпен бірге Монгонгела және Огайо өзендері арқылы Лаймстоунға (қазіргі Мейсвилл, Кентукки) келді. 1787 жылы Скотт Кентукки штатының Версаль қаласының жанында қоныстанды. Скотт екі қабатты ағаш үй, қамал және темекі сапасын тексеру қоймасын салды. Шаунилерді қоныс аударушылардың шағын тобы өзеннен қуғанмен, оларды ұстай алмады. Теодор Рузвельттың "Батысты жеңу" атты еңбегінің үшінші томында, ол Скотттың ұлы қайтыс болғаннан кейін үндістерге қарсы "соғысқа құмар екенін" айтты. Скотт ұлын жоғалтудың қайғысын жеңу үшін үй шаруашылығын дамытуға күш салды. Жерді сатып алғандардың арасында Джеймс Уилкинсон, Абрахам Бьюфорд, судья Джордж Мутер және болашақ конгрессмен және Кентукки губернаторы Кристофер Гринуп болды. Кентуккиді Вирджиниядан бөлуге бағытталған он штаттық конвенцияның ешқайсысына қатыспағанына қарамастан, ол бұл идеяны принцип бойынша қолдады. Вудфорд округі Файет округінің Скотттың жаңа қонысын қамтитын бөлігінен құрылғанда, Скотт жаңа округтің лейтенанты болып тағайындалудан бас тартты. Ол Вирджиния Делегаттар палатасында округтің өкілі болуға келісті. 1790 жылдың сәуірінде Скотт Бурбон және Файет округтерінен еріктілер тобын жинап, Джозиа Хармарға қосылды. Регулярлы әскерлер мен ополченниктердің біріккен күші 1790 жылдың 18 сәуірінде Лаймстоуннан шығып, Огайо өзенінен өтіп, жоғарғы Сциотоға қарай бет алды. Жаңадан тапталған іздердің арасында, екі аяғы бүгілгендіктен "Рельс Фут" деп аталған белгілі шауни жауынгерінің іздері де болды. Хармар Скотт, Исаак Шелби немесе Бенджамин Логан науқасқа қосылып, Кентукки ополченниктерін басқарады деп үміттенген еді, бірақ үшеуі де бас тартты. Ол тағы да мәртебелер мен сайлау жөніндегі комитетке тағайындалды. Оның басты міндеті Огайо өзені бойындағы 18 бекеттің қадағалауы болды. 1791 жылдың қаңтарында президент Вашингтон АҚШ сенаторы Джон Браунның Браун, Скотт, Исаак Шелби, Гарри Иннес және Бенджамин Логаннан тұратын Кентукки соғыс кеңесін тағайындау ұсынысын қабылдады. Комитетке жергілікті ополченниктерді шақырып, федералды әскерлермен бірлесіп үндістерге қарсы әрекет етуге құқық берілді. Олар Огайо өзенінің солтүстігіндегі үндістердің қоныстарын іздеп тауып, жою үшін еріктілер армиясын жинауды ұсынды. Кентуккидің көпшілігі Вашингтонның Артур Сент-Клэрді таңдауына наразы болды, өйткені ол подаградан зардап шегіп, өздігінен атқа міне алмады. Исаак Шелби мен Бенджамин Логан да науқасқа жетекшілік етуді үміттенеді, бірақ ешқайсысы төменгі лауазымды қабылдамайды. Шелби науқасты қолдады, ал Логан оған қарсы шықты. Ополченниктер Майами, Кикапу, Веа және Потаватоми қоныстарында, қазіргі Лафайет, Индиана орналасқан жерге қарай Огайодан өтті. Сегіз күн бойы олар қиын жерлерден өтіп, жиі жаңбырлармен суланып, шаршады. Кикапу ауылынан келген оқтардың көмегімен олар Скотттың әскері шабуыл жасамас бұрын қашып кетті. Жабдықтары жетіспей, Скотт пен оның әскері науқасын аяқтады. Қайтар жолда екі адам Ақ өзенде суға батып қайтыс болды, бұл Скотттың әскерінен шыққан жалғыз өлім болды. Тағы бесеуі жараланды, бірақ аман қалды.
Сент-Клэр экспедициясы
Скотттың Уабаш кампаниясы Кентуккиде де, Вашингтон әкімшілігінде де жақсы қабылданды. Скотт форпосттарды алып тастаудың дұрыс екендігіне күмән келтірді және Соғыс кеңесінің мүшелерін Біг-Бон-Ликтегі бір форпосты және Кентукки өзенінің сағасындағы темір зауытын күзетуге көндірді. Олар аймақтағы үндістердің шабуылына шамадан тыс жақын болды. Хармар сияқты, ол да Кентуккиде танымал болған жоқ, сондықтан Скотт Сент-Клэр экспедициясына қажетті милицияны жинау үшін жаңадан әскер жинауға мәжбүр болды. Ол және Кентуккидегі көптеген офицерлер еркектерді жетекшелеуге тым ауру екендерін айтты; көбісі Сент-Клэрмен байланысы арқасында Кентукки тұрғындарының құрметін жоғалтудан қорқып еді. Үндістердің басып кіруі болмайтыны анық болған кезде, Скотттың адамдары үйлеріне қайтты. Сент-Клэрдің кампаниясының нәтижесінде, бұрын қақтығыста бейтарап болған Делавар және Вайандоттар сияқты тайпалар, Майами және Шоунимен бірге шекарадағы адамдарға қарсы одақтасты. Конгресс 1792 жылдың наурыз айында бұл ұсынысты мақұлдады, ал Скотт Филадельфиядағы досынан Легион командирі лауазымына қаралып жатқанын білді. 25 маусымда Скоттқа Кентукки өзенінің солтүстігінде жұмыс істеуге міндеттелген милицияның 2-ші дивизиясының басшылығы тапсырылды; Логанның 1-ші дивизиясы өзеннің оңтүстігінде жұмыс істеді. Жаңа штаттың заң шығарушы органы жаңа штаттың астанасы болу үшін қала таңдауға бес адамнан тұратын комиссия тағайындады. Скотттың өтініші бойынша, әлі де жаңадан құрылған Петербург астана болып тағайындалды. Ол 1793 жылы президент сайлаушысы болып сайланды. Ол енді Скотт пен Логанның адамдарын өзінің негізгі күштеріне қосып беруді сұрады. Логан федералды офицермен ынтымақтастыққа келуден бас тартты, бірақ Скотт ақырында келісті, ал Уэйн оны 1 шілдеде федералды армия офицері етіп тағайындады. 1793 жылдың 21 қазанында Форт-Джефферсонда Уэйнге қосылғанда, ол 1000-ға жуық адамды ғана жинады. 4 қарашада Уэйн Скотттың милициясына жақын маңдағы Делавэр ауылын қиратуға бұйрық берді. Федералды офицерлерге наразылық пен сенімсіздік танытып, Уэйннің қысқа уақытта үлкен шабуыл жасамағанын білген ер адамдар миссияға құлшыныс танытпады, олардың көпшілігі оны маңызсыз деп санады. Сол түні олардың 501-і лагерден қашып кетті, бірақ Уэйн өзінің есебінде Скотт пен оның офицерлері қашып кетуді болдырмау үшін бар күштерін салғанына сенетінін атап өтті. Уэйн Кентукки еріктілері өсекке төзімді болғанымен, жақсы сарбаздар болып көрінгенін байқады. Үндістердің Сент-Клэрдегі жеңісі олардың аңызына айналды және оларды батыс қоныстанушыларына қарсы күресті жалғастыруға шабыс тартты; Уэйннің осы жерде бекініс салуы үндістердің психологиясына соққы болды, ал олар қазып алып, аймаққа шашыратып тастаған 600-ға жуық бас сүйекті қайта жерлеуі Кентукки тұрғындары арасында танымал болды, өйткені олардың көпшілігі өлгендердің арасында болды. Сол кезде Филадельфияда демалыста болған Скотт Уэйннің беделін қорғап, Уилкинсонмен достығын бұза отырып, соғыс министрі Генри Нокске хат жазды. Ол Томас Барбимен бірге Уэйннің 1000 тұрақты әскерін қолдады. Бұл жерде Уэйн Форт Дефайанс құрылысын тапсырды, ол шамамен бір аптаға созылды. 20 тамыз күні сағат 8:45 шамасында майор Уильям Прайс басқаратын еріктілер бригадасы Форт Майами маңында үндістерге шабуыл жасады, осылайша Құлаған ағаштар шайқасы басталды. Форт Майамидің британдық қолбасшысы майор Уильям Кэмпбелл фортты үндістерге ашудан бас тартты, ал Уэйннің күштері шешуші жеңіске жетті. Уэйннің күштерінде жүк таситын жылқы жетіспегендіктен, 1794 жылдың қыркүйегінде еріктілер форттар арасында азық-түлік тасымалдауға да жұмылдырылды. Олар гарнизондық міндеттерден шаршап, жүк тасымалдау үшін жеке жылқыларын пайдалану жануарларды жарақаттады деп шағымдана бастады. 1794 жылдың 4 желтоқсанында Уэйнды мақтау үшін жарияланған құжатта АҚШ Өкілдер палатасы Скотт пен оның адамдарына Құлаған ағаштар шайқасындағы қызметтері үшін ерекше алғыс айтты. Гринвилл келісімі 1795 жылдың ортасында соғысты ресми түрде аяқтады. Ол 1799 жылға дейін штат милициясының 2-ші дивизиясының генерал-майоры лауазымында номиналды түрде қызмет етті. Скотттың әскери ерлігін мерекелеу Кентукки штатының барлық жерінде өтті, бұл оның саяси мансабына қызығушылығын оятып, оны саясатқа итермеледі. Кентукки штатының орталық бөлігінде туған Гаррард фортты Франкфортта салу керектігін талап етті. 1799 жылдың соңында немесе 1800 жылдың басында оның соңғы ұлы Чарльз кіші де қайтыс болды. Ұлы Скотттың әскери қызметінен оралғанға дейін қызы Мэри тұрмысқа шығып, шаруашылықтан кеткен, ал кіші қызы Нэнси 19 ғасырдың басында шаруашылықтан кетіп, бірақ тұрмысқа шыққан жоқ. Әйелінің 1804 жылдың 6 қазанында қайтыс болғаннан кейін, ол қызы мен күйеуі Джон және Мэри Постлтуэйтпен бірге Лексингтонда тұруға көшті. Гринъап сұраған рұқсатты бергенімен, Скотт 1807 жылдың 25 шілдесінде қайтадан үйленді және милиция бөлімін жинамады. 1806 жылдың ортасында штат сенаторы Томас Посей және Лексингтон адвокаты Томас Тодд үміткерліктерін жариялаған еді. Джон Аллен де үміткерлігін жариялаған, ал Грин Клейдің жариялануы Скотттың жариялануынан шамамен бір ай кейін болды. Аллен мен Клей екеуі де адвокаттар болғандықтан, Кентукки сайлаушыларының адвокаттарға деген жалпы сенімсіздігінен зардап шекті. Сонымен қатар, Аллен Аарон Бёррдің кеңесшісі болған, ал штаттың газеттеріне жіберілген бірнеше анонимді хаттар оны Бёррдің оңтүстік-батыста тәуелсіз штат құру жоспарына қатысқан деп айыптады. Скотттың батыр бейнесіне қарсы тұру үшін Клейдің қолдаушылары оның 1782 жылы Шоуниге қарсы экспедицияда Джордж Роджерс Кларкпен бірге қызмет еткенін көрсетті, бірақ бұл науқанның әсері минималды болды. Кентуккидегі революциялық соғыстың ең тәжірибелі офицері ретінде Скотт штаттың ардагерлер лоббисінің танымал басшысы болды. Сайлау күні ол 22 050 дауыс жинады, Алленге қарағанда 8 430, ал Клейге қарағанда 5 516 дауыс көп жинады. Бледсоу 1808 жылдың 13 желтоқсанында Скотттың заң шығарушылар алдындағы алғашқы сөзін жеткізді. Кейін сол қыста Скотт губернатордың сарайының мұзды баспалдақтарынан сырғанап, жарақат алды; жарақат оны өмірінің соңына дейін таяққа тәуелді қылды және оның көптеген ресми функцияларын орындау үшін Бледсоуға көбірек сүйенуге мәжбүр етті. Оның физикалық жағдайы губернаторлық мерзімі бойы нашарлай берді. Ішкі мәселелерде Скотт мемлекеттік қызметкерлердің жалақысын арттыруды, экономикалық даму шараларын және қайта-қайта қылмыс жасағандарға қатысты қатаң жазаларды жақтады. Скотт жиі заң шығарушылармен қақтығысқа түсті, соның ішінде бір рет Сенат штат милициясының екінші полкінің лейтенант-полковнигі болып тағайындалған доктор Уолтер Брасхеарды бекітуден бас тартқанда. Губернатор осы лауазымға басқа адамды ұсынбады, Брасхеар ең жақсы адам екенін айтты және сенаторлар одан нашар ұсыныс күтпесе керек деп ойлады. Харрисон округін құру және басып алған жерді оңтайлы шарттармен сатып алуға рұқсат беру туралы шаралар Скотт оларды тиісті пікірталассыз қабылдады деп ойлағандықтан ветоланды. Бір рет аты-жөні белгісіз адам Скотттың айтқан сөзінен өзінің беделіне нұқсан келтіргенін сезіп, оны дуэльге шақырды. Ол шақыруды қабылдамады, содан кейін шақырушы оны қорқақ деп әшкерелеумен қорқытты. Скотттың губернаторлық қызметінің көп бөлігінде АҚШ пен Ұлыбритания арасындағы шиеленіс күшейді. АҚШ-тың Ұлыбританияға қарсы соғыс жариялауына қолдау білдіру Кентуккиде ерекше күшті болды. Көптеген кентуккиліктер 1807 жылғы Эмбарго заңының орнына 1809 жылғы әлсіз Не-сауда заңымен және Мэйконның 2-ші заңымен наразы болды. Ол Бас Ассамблеяға Францияның да АҚШ-тың теңіз құқықтарын бұзғанын еске салып, екі елдің де жасаған қылмыстарына тең қарауға шақырды. Харрисон штаттан әскер жинауға Скотттың рұқсатын сұрамаған, және Кентуккидің көптеген тұрғындары - Скотттың саяси қарсыласы Хамфри Маршаллдан бастап, оның сенімді кеңесшісі Джесси Бледсоуға дейін - бұл губернаторды жеңілсіздік деп қабылдады.
Өлім және мұра
Губернаторлық қызметтен кейін Скотт әйелі және кіші күйеу баласы Мэри Сесил Гистпен бірге Каневуд имениесіне зейнетке шықты. Оның екі күйеу баласы губернатор болып тұрған кезінде үйленді. Элиза Вайолет Гист 1812 жылдың 21 шілдесінде, Скотттың губернаторлық мерзімі аяқталуға аздай қалғанда, Фрэнсис Престон Блэрге тұрмысқа шықты. Ол 1813 жылдың 22 қазанында қайтыс болды және Каневуд жеріне жерленді.