Солтүстік Ирландияның тәуелсіздігін қолдайтын идеология – Ульстер ұлтшылдығы. Ұлыбританиядан бөлініп, Жеңіл Ирландияға қосылмай тұрақты мемлекет болу мақсады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Солтүстік Ирландияның тәуелсіздігін қолдайтын идеология, Солтүстік Ирландиядағы ирланд ұлтшылдығы.
Ideology that supports independence for Northern Ireland
Irish nationalism in Northern Ireland
Ольстер ұлтшылдығы – Солтүстік Ирландия саясатындағы шағын бағыт, ол Солтүстік Ирландияның Ұлыбританиядан тәуелсіздігін, бірақ Ирландия Республикасына қосылмай, дербес тәуелді мемлекет болуды көздейді. Бұл идеяны "Ulster Third Way" және "Ulster Defence Association" ұйымдарының кейбір топтары қолдаған. Дегенмен, Солтүстік Ирландияда бұл маргиналды көзқарас саналады. Оны Солтүстік Ирландия Ассамблеясында өкілдік ететін ешбір саяси партия, сондай-ақ Ұлыбритания және Ирландия Республикасы үкіметтері қолдамайды. "Ольстер" термині дәстүрлі түрде Солтүстік Ирландияны және Ирландия Республикасының бір бөлігін қамтитын Ирландияның төрт тарихи провинциясының бірін білдірсе де, бұл термин көбінесе ольстерлік лоялистер (Ольстер ұлтшылдығы осы ортадан туындаған) тарапынан Солтүстік Ирландияны атау үшін қолданылады.
Ulster nationalism is a minor school of thought in the politics of Northern Ireland that seeks the independence of Northern Ireland from the United Kingdom without joining the Republic of Ireland, thereby becoming an independent sovereign state separate from both. Independence has been supported by groups such as Ulster Third Way and some factions of the Ulster Defence Association. However, it is a fringe view in Northern Ireland. It is neither supported by any of the political parties represented in the Northern Ireland Assembly nor by the government of the United Kingdom or the government of the Republic of Ireland. Although the term Ulster traditionally refers to one of the four traditional provinces of Ireland which contains Northern Ireland as well as parts of the Republic of Ireland, the term is often used within unionism and Ulster loyalism (from which Ulster nationalism originated) to refer to Northern Ireland.
Крейг 1921 жылы
1921 жылы қарашада Англо-Ирландия шарты бойынша келіссөздер жүргізіліп жатқанда, Ұлыбритания мен Солтүстік Ирландияның премьер-министрлері Дэвид Ллойд Джордж пен сэр Джеймс Крейг арасында хат алмасу өтті. Ллойд Джордж Солтүстік Ирландияға 1920 жылғы Ирландия үкіметі заңы бойынша Ұлыбритания құрамында қалу немесе Оңтүстік Ирландия Доминион статусын алғанда, өзінің де Доминион болуы мүмкіндігін ұсынды. Басқа бір мүмкіндік – Стормонт парламенты Вестминстердің орнына Дублиндегі парламентке бағынышты болатын, біртұтас Ирландия Доминионының құрамына кіру еді. Крейг үшінші нұсқаның Солтүстік Ирландияның Оңтүстік Ирландиямен және басқа "теңдес Доминиондармен" бірдей Доминион статусын алуы мүмкін екенін айтты. Ол, "Солтүстік Ирландия Ұлыбританиямен байланыстың әлсіреуіне қарсы болса да, Вестминстердегі өкілдігінен айырылуды, біртұтас Ирландия Парламентіне қосылудан кем нұқсанды деп санайды" деді.
In November 1921, during negotiations for the Anglo Irish Treaty, there was correspondence between David Lloyd George and Sir James Craig, respective prime ministers of the UK and Northern Ireland. Lloyd George envisaged a choice for Northern Ireland between, on the one hand, remaining part of the UK under the Government of Ireland Act 1920, while what had been Southern Ireland became a Dominion; and, on the other hand, becoming part of an all Ireland Dominion where the Stormont parliament was subordinate to a parliament in Dublin instead of Westminster. Craig responded that a third option would be for Northern Ireland to be a Dominion in parallel with Southern Ireland and the "Overseas Dominions", saying "while Northern Ireland would deplore any loosening of the tie between Great Britain and herself she would regard the loss of representation at Westminster as a less evil than inclusion in an all Ireland Parliament".
В. Ф. МакКой және Доминион мәртебесі
Ольстерлік ұлтшылдықтың бастауы 1946 жылы Солтүстік Ирландия үкіметіндегі бұрынғы министр В. Ф. Маккой осы мүмкіндікті жақтаған кезде басталды. Ол Солтүстік Ирландияның Канада, Жаңа Зеландия, Австралия және сол кездегі Оңтүстік Африка Одағы немесе 1937 жылға дейінгі Ирландия еркін мемлекеті сияқты саяси жүйеге ие доминион болуын қалады. Өмір бойы Ольстер одағының мүшесі болған Маккой, Солтүстік Ирландияның конституциялық мәртебесінің белгісіздігі Одақтың осалдығын арттырады деп ойлады, сондықтан ол өзінің шектеулі Ольстер ұлтшылдығының түрін Солтүстік Ирландияның Ұлыбританиямен қарым-қатынасын қорғаудың жолы ретінде қарастырды. 1970-ші жылдардың басында Билл Крейг басқарған Ольстер авангарды қозғалысының бірнеше мүшелері осыған ұқсас аргументтерді жариялады, оның ішінде профессор Кеннеди Линдсей ең белгілісі болды. 1970-ші жылдардың басында британ үкіметі Солтүстік Ирландия үкіметінің қызметін тоқтатқан кезде Крейг, Линдсей және басқалар бірнеше жыл бұрын Родезияда жарияланған сияқты Ұлыбританиядан тәуелсіздікті бір жақты түрде жариялауды (UDI) қолдады. Линдсей кейін осы мақсатта Британдық Ольстер Доминион партиясын құрды, бірақ ол 1979 жылға қарай ұмытылып кетті.
Ulster nationalism has its origins in 1946 when W. F. McCoy, a former cabinet minister in the government of Northern Ireland, advocated this option. He wanted Northern Ireland to become a dominion with a political system similar to Canada, New Zealand, Australia and the then Union of South Africa, or the Irish Free State prior to 1937. McCoy, a lifelong member of the Ulster Unionist Party, felt that the uncertain constitutional status of Northern Ireland made the Union vulnerable and so saw his own form of limited Ulster nationalism as a way to safeguard Northern Ireland's relationship with the United Kingdom. Some members of the Ulster Vanguard movement, led by Bill Craig, in the early 1970s published similar arguments, most notably Professor Kennedy Lindsay. In the early 1970s, in the face of the British government prorogation of the government of Northern Ireland, Craig, Lindsay and others argued in favour of a unilateral declaration of independence (UDI) from Great Britain similar to that declared in Rhodesia a few years previously. Lindsay later founded the British Ulster Dominion Party to this end but it faded into obscurity around 1979.
Лоялизм және Ольстерлік ұлтшылдық
Алғашқы Ульстер национализмінің нұсқалары Солтүстік Ирландияның мәртебесін сақтауға бағытталған болатын, бірақ қозғалыс 1970-ші жылдары, әсіресе 1972 жылы Солтүстік Ирландия Парламентінің қызметі тоқтатылғаннан кейін және аймақтағы саяси белгісіздік күшейгеннен кейін қайта жанданды. Гленн Барр, «Авангардтық унионисттік прогрессивті партиясының» Ассамблея мүшесі және «Ольстер қорғаныс қауымдастығының» жетекшісі, 1973 жылы өзін «Ольстер ұлтшылы» деп сипаттады. 1974 жылы Барр басқарған «Ольстер жұмысшылары кеңесінің» сәтті ереуілі Солтүстік Ирландияның мемлекеттік хатшысы Мерлин Рис тарапынан «Ольстер ұлтшылдығының көтерілісі» деп сипатталды. Еңбекші партиясының премьер-министрі Джим Каллаган да тәуелсіз Солтүстік Ирландияның өмір сүруі мүмкін деп ойлады. Ереуілден кейін лоялистер Ольстердің ұлтшыл идеяларын қабылдай бастады, әсіресе UDA осы ұстанымды қолдады. 1976 жылы «Ольстер лоялистерінің орталық үйлестіру комитеті» және 1977 жылы UDA-ның «Жаңа Ольстер саяси зерттеу тобы» тәуелсіз Ольстерге қатысты нақты ұсыныстар жасады. NUPRG құжаты «Діни бөліністің ар жағында» деген жаңа кіріспемен жақында қайта басылды. UDA-ға байланысты «Ольстердің лоялистік демократиялық партиясының» үміткері Джон Макмайкл, 1982 жылғы Оңтүстік Белфастқа қосымша сайлауда тәуелсіздікке қатысты келіссөздер негізінде науқан жүргізді. Алайда, Макмайклдың 576 дауыспен көрсеткен нашар нәтижесінен кейін UDA көп ұзамай бұл жоспарлардан бас тартты, бірақ Рей Смолвудс басшылығымен «Ольстер демократиялық партиясы» бұл саясатты қарастыра берді. «Ольстер тәуелсіздік партиясы» да қысқа ғана уақыт бойы жұмыс істеді, бірақ оның жетекшісі Джон Маккигтің 1982 жылы қаза болуынан кейін партия көбінесе тарап кетті.
Whilst early versions of Ulster nationalism had been designed to safeguard the status of Northern Ireland, the movement saw something of a rebirth in the 1970s, particularly following the 1972 suspension of the Parliament of Northern Ireland and the resulting political uncertainty in the region. Glenn Barr, a Vanguard Unionist Progressive Party Assemblyman and Ulster Defence Association leader, described himself in 1973 as "an Ulster nationalist". The successful Ulster Workers Council Strike in 1974 (which was directed by Barr) was later described by the Secretary of State for Northern Ireland Merlyn Rees as an "outbreak of Ulster nationalism". Labour Prime Minister Jim Callaghan also thought an independent Northern Ireland might be viable. After the strike loyalism began to embrace Ulster nationalist ideas, with the UDA, in particular, advocating this position. Firm proposals for an independent Ulster were produced in 1976 by the Ulster Loyalist Central Co ordinating Committee and in 1977 by the UDA's New Ulster Political Research Group. The NUPRG document, Beyond the Religious Divide, has been recently republished with a new introduction. John McMichael, as candidate for the UDA linked Ulster Loyalist Democratic Party, campaigned for the 1982 South Belfast by election on the basis of negotiations towards independence. However, McMichael's poor showing of 576 votes saw the plans largely abandoned by the UDA soon after, although the policy was still considered by the Ulster Democratic Party under Ray Smallwoods. A short lived Ulster Independence Party also operated, although the assassination of its leader, John McKeague, in 1982 saw it largely disappear.
Англо-ирландтық келісімнен кейінгі кезең
Бұл идея Англо-Ирландия келісімінен кейін жаңадан өркендеді, және Ольстер клубтары осы идеяны қарастырғандардың қатарында болды. Көптеген қоғамдық жиналыстардан кейін, Ulster Clubs мүшесі, пастор Хью Росс 1988 жылы Солтүстік Ирландия тәуелсіздік комитетін құрды, ол жақын арада Ұлыбританиядан Солтүстік Ирландияның толық тәуелсіздігін жақтаған Солтүстік Ирландия тәуелсіздік қозғалысы ретінде қайта пайда болды. 1990 жылғы Жоғарғы Банн сайлауында лайықты нәтиже көрсеткеннен кейін, топ Даунинг-стрит декларациясынан кейін үгіттік жұмыстарын күшейтті және Ұлы жұма келісімінен кейін бірден қолдаудың артуын байқады (сонымен қатар, тәуелсіздіктің негізі ретінде бүкіл Ольстерді қалаған Өзін-өзі анықтау үшін Ольстер қозғалысын сіңіріп алды). Дегенмен, нақты сайлауда сәттілікке жетпеді, және топ Россқа қарсы Channel 4 телеарнасының "Комитет" атты деректік фильміндегі айыптауларға байланысты одан әрі зардап шекті, бұл 2000 жылы топты ықпалды топ ретінде қайта құруға әкелді. UIM таратылғаннан кейін, Ольстер ұлтшылдығын Ольстердің үшінші жолы өкілдік етті, ол радикалды Ольстер ұлтшылдығының журналы "Ulster Nation" журналын шығаруға қатысты. 2001 жылдың ақпан айында саяси партия ретінде тіркелген Ольстердің үшінші жолы, Солтүстік Ирландия мәселесіне ерекше назар аудара отырып, Ұлыбританиядағы үшінші жолдың Солтүстік Ирландиядағы филиалы болды. Ольстердің үшінші жолы 2001 жылғы жалпы сайлауда Батыс Белфастқа парламенттік орынға таласты, бірақ кандидат және партия басшысы Дэвид Керр көп қолдау таба алмады. Солтүстік Ирландияның тәуелсіздігі әлі де қоғамның кейбір мүшелері үшін саяси дағдарыстың шешілуіне, осы дағдарыс Солтүстік Ирландия саясатын бүгінге дейін мазалап келеді, қадам ретінде қарастырылады. Кейбір экономистер мен саясаткерлер тәуелсіз мемлекеттің өмір сүруі мүмкін деп санайды, ал басқалары Солтүстік Ирландия Ұлыбритания немесе Ирландия Республикасының қолдауы болмаса, өмір сүре алмайды деп есептейді. Оны саяси партия қолдамаса да, 2011 жылғы халық санауы бойынша 533 085 адам өзін Солтүстік Ирландиялық деп жариялады. Бұл олар тәуелсіздікті жақтасады дегенді білдірмейді, алайда Солтүстік Ирландияның болашақ саясаты туралы сауалнамада сайлаушылардың 15% Солтүстік Ирландияның тәуелсіздігін қолдады.
The idea enjoyed something of a renaissance in the aftermath of the Anglo Irish Agreement, with the Ulster Clubs amongst those to consider the notion. After a series of public meetings, leading Ulster Clubs member, Reverend Hugh Ross, set up the Ulster Independence Committee in 1988, which soon re emerged as the Ulster Independence Movement advocating full independence of Northern Ireland from Britain. After a reasonable showing in the 1990 Upper Bann by election, the group stepped up its campaigning in the aftermath of the Downing Street Declaration and enjoyed a period of increased support immediately after the Good Friday Agreement (also absorbing the Ulster Movement for Self Determination, which desired all of Ulster as the basis for independence, along the way). No tangible electoral success was gained however, and the group was further damaged by allegations against Ross in a Channel 4 documentary on collusion, The Committee, leading to the group reconstituting as a ginger group in 2000. With the UIM defunct, Ulster nationalism was then represented by the Ulster Third Way, which was involved in the publication of the Ulster Nation, a journal of radical Ulster nationalism. Ulster Third Way, which registered as a political party in February 2001, was the Northern Ireland branch of the UK wide Third Way, albeit with much stronger emphasis on the Northern Ireland question. Ulster Third Way contested the West Belfast parliamentary seat in the 2001 general election, although candidate and party leader David Kerr failed to attract much support. Northern Irish independence is still seen by some members of society as a way of moving forward in terms of the political crisis that continues to haunt Northern Irish politics even today. Some economists and politicians see an independent state as viable but others believe that Northern Ireland would not survive unless it had the support of the United Kingdom or the Republic of Ireland. Although it is not supported by a political party, around 533,085 declared in the 2011 census to be Northern Irish. This identity does not mean they believe in independence, however in a poll based upon what the future policy for Northern Ireland should be, 15% of the poll voters were in favour of Northern Irish independence.
Синдикализммен қарым-қатынасы
Ольстерлік ұлтшылдық – британ үкіметінің Одақтың болашағына қатысты белгісіздік тудырған тұсындағы юнионизм ішінде туындаған реакцияны білдіреді. Оның жетекшілері мен мүшелерінің барлығы юнионистер болған және Солтүстік Ирландияның Ұлыбританияның бір бөлігі ретіндегі мәртебесіне қатысты туындаған дағдарыстарға, мысалы 1970 жылдардағы билікті бөлісуге жасалған әрекеттерге немесе 1998 жылғы Белфаст келісіміне (сол кезде UIM шағын күшке айналған) жауап ретінде әрекет еткен. Мұндай жағдайларда осы идеологиялық қозғалыстың жақтастары біріккен Ирландияны болдырмау үшін британдық элементті ішінара (Достастыққа қатысты мәртебе) немесе толығымен (тәуелсіздік) жоюды дұрыс деп санайды. Дегенмен, Ольстерлік ұлтшылдыққа қолдау көрсету саяси өзгерістерге реакция ретінде көрінгенмен, теория сонымен қатар Ольстердің мәдени ұлтшылдығының және Ольстердің ерекше болмысы мен мәдениетінің маңыздылығын атап көрсетеді. Осы себепті Ольстерлік ұлтшыл қозғалыстар Оранж орденін қолдау және 12 шілдедегі даулы шерулерді осы мәдени мұраның маңызды бөлігі ретінде қолдаумен, сондай-ақ Ольстер шотланд диалектілерін сақтауға шақырумен көш бастады. Дәстүрлі протестанттық Ольстерлік ұлтшылдығынан өзге, кейде қақтығыстың шешімі ретінде сектанттық емес тәуелсіз Солтүстік Ирландия да ұсынылды. Бұған екі мысал – шотланд марксисі Том Нейрн және ирланд ұлтшылы Лиам де Паор.
Ulster nationalism represents a reaction from within unionism to the perceived uncertainty of the future of the Union by the British government. Its leadership and members have all been unionists and have tended to react to what they viewed as crises surrounding the status of Northern Ireland as a part of the United Kingdom, such as the moves towards power sharing in the 1970s or the Belfast Agreement of 1998, which briefly saw the UIM become a minor force. In such instances it has been considered preferable by the supporters of this ideological movement to remove the British dimension either partially (Commonwealth realm status) or fully (independence) to avoid a united Ireland. However, whilst support for Ulster nationalism has tended to be reactive to political change, the theory also underlines the importance of Ulster cultural nationalism and the separate identity and culture of Ulster. As such, Ulster nationalist movements have been at the forefront of supporting the Orange Order and supporting contested 12 July marches as important parts of this cultural heritage, as well as encouraging the retention of the Ulster Scots dialects. Outside traditional Protestant focused Ulster nationalism, a non sectarian independent Northern Ireland has sometimes been advocated as a solution to the conflict. Two notable examples of this are the Scottish Marxist Tom Nairn and the Irish nationalist Liam de Paor.