Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Франсуа Доминик де Рейно, Монлозье графы (16 сәуір 1755 жылы Клермон-Ферран қаласында туған, 9 желтоқсан 1838 жылы қайтыс болған) – Бірінші француз империясы, Бурбон монархиясының қайта орнатылуы және шілде монархиясы кезеңдеріндегі көрнекті француз саясаткері және саяси жазушы. Ол кедей дворян отбасының ең кіші баласы болған.
François Dominique de Reynaud, Comte de Montlosier (April 16, 1755, in Clermont Ferrand – December 9, 1838), was a notable French politician and political writer during the First French Empire, Bourbon Restoration and July Monarchy. He was the youngest of a large family belonging to the poorer nobility.
Саяси қызмет
Ол 1789 жылдың қыркүйегінен бастап мүше болған Бас Штаттарға Клермон-Ферран округінің ақсүйектерінен уақытша дипломат ретінде сайланды. Ол француз монархиясын қаттылықпен және шеберлікпен қорғады және француз газеті Les Actes des Apôtres-тің редакциясына көмектесті. 1791 жылдың қыркүйегінде Ассамблея таратылғаннан кейін Монлозье Германияға қашып, Кобленцде Конде армиясына қосылуға тырысты. Ассамблеядағы либералдық көзқарастарына байланысты наразылықтардан кейін ол, ақыры, қабылданып алынды.
He was elected as a stand in diplomat from the nobility of bailiwick of Clermont Ferrand to the Estates General, where he was a member from September 1789. He defended the French monarchy with obstinacy and talent and helped edit the French newspaper Les Actes des Apôtres. In September 1791, after the dissolution of the Assembly, Montlosier fled to Germany where he tried to join the counter revolutionary Army of Condé at Coblenz. After some protest concerning the liberal leanings he had shown in the Assembly, he was finally accepted.
Англиядағы жер аударылу
Валмидегі оқ жаудынан кейін Монлозье Гамбургке, содан кейін Лондонға көшті, онда ағылшын қоғамынан қашып, тек француздық эмигранттардың арасында ғана жүрді. Лондонда жарияланған "Courrier de Londres" газетінде ол орташалықты ұстануды және эмигранттардың кек алу ойларынан бас тартуын жақтады. 1801 жылы ол Парижге қайта шақырылып, Лондонда газетін жариялауға рұқсат алды. Бірақ "Курьер" көп ұзамай жабылды, алайда оның редакторына сыртқы істер министрлігінде жақсы жалақысы бар бос лауазым берілді. Келесі жылы ол өзінің қаламын үкіметке сатып, ағылшындарға қарсы "Бюллетень де Париж" басылымын шығарды.
After the cannonade of Valmy, Montlosier withdrew to Hamburg, and thence to London, where he avoided English society, moving exclusively among the French exiles. In his Courrier de Londres, published in London, he advocated moderation and the abandonment by the exiles of any idea of revenge. He was recalled to Paris in 1801, with permission to publish his paper in London. The Courrier was soon suppressed, nevertheless, its editor being compensated by a comfortable sinecure in the ministry of foreign affairs. Next year he sold his pen to the government to edit the violent anti English Bulletin de Paris.
Тарихи еңбектер
Наполеонның өтініші бойынша ол Францияның ежелгі монархиясы туралы есеп дайындады, ол империяны ақтауға арналған еді. Төрт жылдық еңбекten кейін Монлозье өз жұмысын арнайы тағайындалған комиссияға ұсынды, бірақ патша билігінің феодалдық шектеулеріне ерекше назар бөлгендігі үшін ол қабылданбады. "Француз монархиясы" атты еңбегі . немесе француздың ежелгі институттары туралы зерттеулер . және революцияға әкелген себептер туралы . 1814 жылы үш томдық болып жарық көрді, ал келесі жылы төртінші, қосымша том Наполеонға қарсы пікірлермен жарық көрді. Оның көзқарастары Людовик XVIII-ге де, императорға да ұнамады, сондықтан ол Чарльз X-тің клерикалды және реакциялық саясатына қарсы тұрғанға дейін ауыл шаруашылығымен айналысты. Оның клерикализмге қарсы "Діни, саяси жүйе туралы кеңесшіге арналған естеліктері" (1826) сегіз рет қайта басылды. 1829 жылы ол "Франциядағы шіркеу билігінің пайда болуы, табиғаты және дамуы" деген кітап жариялады. Осы кітабында Монлозье Францияда Париж палатасында, депутаттар палатасында, сарайда, әскерде, соттарда және т.б. 500 000-ға жуық иезуиттер бар екенін мәлімдеді. Ол 1830 жылғы революцияға қатыспады, бірақ Луи Филипптің үкіметін қолдады және 1832 жылы Лордтар палатасына өтті. Ол 1838 жылдың 9 желтоқсанында Блуада қайтыс болды. Оған клерикализмге қарсы жазбаларынан бас тартқаны үшін шіркеу жерлеуінен бас тартты.
At Napoleon's request he undertook an account of the ancient monarchy of France, which should serve as a justification for the empire. After four years' labor Montlosier submitted his work to a specially appointed committee, by which it was rejected because of the stress laid on the feudal limitations of the royal authority. The work De la monarchie française . ou recherches sur les anciennes institutions françaises . et sur les causes qui ont amené la revolution . appeared in 1814 in three volumes, a fourth and supplementary volume in the next year containing a preface hostile to Napoleon. His views were no more acceptable to Louis XVIII than they had been to the emperor, and he devoted himself to agriculture until he was roused by the clerical and reactionary policy of Charles X. His anti clerical Memoire à consulter sur un système religieux, politique . (1826) rapidly passed through eight editions. In 1829 he published De l'origine, de la nature, et des progrés de la puissance écclesiastique en France [On the origin, nature, and progress of ecclesiastical power in France]. In this book, Montlosier claims there were 500,000 affiliated Jesuits in France in the Chamber of Paris, in the Chamber of Deputies, at the court, in the army, in the courts, etc. He had no part in the revolution of 1830, but supported Louis Philippe's government, and entered the House of Peers in 1832. He died on December 9, 1838, at Blois. Ecclesiastical burial was denied him because he had refused to abjure his anti clerical writings.