Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Грекия теңіз күштерінің (Πολεμικό Ναυτικό) тарихы қазіргі Грекияның тууымен басталады. Елдің теңіздік сипатына байланысты, бұл күш Грекия қарулы күштерінің ең маңызды түрі болып табылады.
The history of the Hellenic Navy (Πολεμικό Ναυτικό) begins with the birth of modern Greece, and due to the maritime nature of the country, this force has been the premier service of the Greek Armed Forces.
Революция кезіндегі әскери-теңіз флоты
Грекияның Тәуелсіздік соғысының басында грек теңіз күштері негізінен Гидра, Спетсай және Порос аралдарының, сондай-ақ Псара және Самос аралдарының сауда флотынан құралды. Флоттың табысқа жетудегі маңызы зор болды. Оның мақсаты – Османдық әскери-теңіз флотының оқшауланған Осман гарнизондарын жабдықтауын және Осман империясының Азия провинцияларынан қосымша күштер жіберуін мүмкіндігінше болдырмау еді. Грек теңізшілерінің тәжірибесі мол болғанымен, көбінесе қаруланған сауда кемелері болған жеңіл грек кемелері тікелей шайқаста түрік кемелеріне қарсы тұра алмады. Сондықтан гректер отты кемелерді (πυρπολικά немесе μπουρλότα) пайдаланып, үлкен жетістіктерге қол жеткізді. Константинос Канарис сияқты батыл теңізшілер осындай кемелерді пайдалану арқылы халықаралық даңққа ие болды. Гидралық Андреас Миаулис басшылығымен грек флоты алғашқы жеңістерге қол жеткізіп, материктегі көтерілістің сақталуын қамтамасыз етті. Алайда, Грекияда азаматтық соғыс басталғанда, солтүстік Грекияның сұлтаны Мұхаммед Әлиден көмек сұрады. Ішкі дау-дамағдарлықтар мен флотты дайын күйде ұстауға байланысты қаржылық қиындықтарға тап болған гректер 1824 жылы Касос пен Псараны басып алу мен жоюға, сондай-ақ Самос пен Геронтаста жеңіске қарамастан, Модонға египет әскерінң қонуына жол берді. Революция 1827 жылы Наварино шайқасына үлкен державалардың араласуына дейін құлдырау қаупіне тап болды. Бұл шайқаста Египет-Осман флоты Ұлыбритания, Франция және Ресей империясының біріккен флотынан жеңілді, бұл Грекияның тәуелсіздігін қамтамасыз етті. Иоаннис Каподистрия жаңадан азат етілген Грекияның губернаторы болғанда, грек флоты тәуелсіздік үшін соғысқа қатысқан азаған кемелерден тұрды. "Теңіз істері" министрі Константинос Канарис болды, ал сол кездегі флоттың ең қуатты кемесі – 1825 жылы АҚШ-та салынған "Геллас" фрегаты еді. Теңіз флоты штаб-пәтерін Порос аралында орналастырды және теңіз базасында жаңа кемелердің құрылысы басталды, ал ескі кемелер біртіндеп қызметтен шығарылды. Сонымен қатар, офицерлерді оқыту жөніндегі жұмыстар күшті дамыды. Жастар бастапқыда Школи Эвельпидон әскери мектебінде оқытылып, кейін теңіз флотына ауыстырылды, себебі Теңіз академиясы болған жоқ. 1831 жылы Грекияда анархия орнады, Мани түбегі мен Гидра сияқты көптеген аймақтар көтеріліске шықты. Осы көтеріліс кезінде Порста тоқтаған "Геллас" флагмандық кемесін адмирал Андреас Миаулис өртеп жіберді. Кейіннен Каподистрия бірнеше айдан соң қаза тапты.
At the beginning of the Greek War of Independence, the naval forces of the Greeks consisted primarily of the merchant fleet of the Saronic islanders from Hydra, Spetsai and Poros and also the islanders of Psara and Samos. The fleet was of crucial importance to the success of the revolt. Its goal was to prevent as much as possible the Ottoman Navy from resupplying the isolated Ottoman garrisons and land reinforcements from the Ottoman Empire's Asian provinces. Although Greek crews were experienced seamen, the light Greek ships, mostly armed merchantmen, were unable to stand up to the large Turkish ships of the line in direct combat. So the Greeks resorted to the use of fireships (πυρπολικά or μπουρλότα), with great success. It was in the use of such ships that courageous seamen like Konstantinos Kanaris won international renown. Under the leadership of capable admirals, most prominently Andreas Miaoulis of Hydra, the Greek fleet achieved early victories, guaranteeing the survival of the revolt in the mainland. However, as Greece became embroiled in a civil war, the Sultan called upon his strongest subject, Muhammad Ali of Egypt, for aid. Plagued by internal strife and financial difficulties in keeping the fleet in constant readiness, the Greeks failed to prevent the capture and destruction of Kasos and Psara in 1824, or the landing of the Egyptian army at Modon despite victories at Samos and Gerontas. The Revolution was threatened with collapse until the intervention of the Great Powers in the Battle of Navarino in 1827. There the Egypto Ottoman fleet was decisively defeated by the combined fleets of the Britain, France and the Russian Empire, effectively securing the independence of Greece. When Ioannis Capodistrias became governor of newly liberated Greece, the Greek fleet consisted of few remaining ships, which had participated in the war for independence. The first minister of "Naval affairs" was Konstantinos Kanaris, and the most powerful ship of the fleet at that time, the frigate Hellas, had been constructed in the United States in 1825. The Navy established its headquarters at the island of Poros and the building of a new series of ships began at the naval base while old ships were gradually being retired. Furthermore, continuous efforts towards the education of officers were initiated. Young people were initially trained at the military school of Scholi Evelpidon and afterwards they were transferred to the navy, as there was no such thing as a Naval Academy. In 1831, Greece descended into anarchy with numerous areas, including the Mani Peninsula and Hydra, in revolt. It was during this revolt that the flagship Hellas, docked at Poros, was set on fire by Admiral Andreas Miaoulis. Capodistrias was assassinated a few months after.
Король Оттонның Грек патшалық теңіз флоты
Жаңа патша Отто 1832 жылы британдық HMS Мадагаскар әскери кемесімен Грекияның астанасы Нафплионға келген кезде, грек флоты 1 корвет, 3 бриг, 6 голет, 2 канонерлік қайық, 2 бу кемесі және тағы бірнеше кіші кемеден тұратын. Бірінші әскери-теңіз мектебі 1846 жылы «Людовикос» корветіне құрылды және оның директоры болып Леонидас Паласкас тағайындалды. Алайда офицерлердің тиімсіз даярлығы, модернизацияны жақтаушылар мен тәуелсіздік үшін күрестің ардагерлерінің дәстүрлерін сақтаушылар арасындағы қайшылықтар, теңізде тәртіп сақтау және қарақшылармен күресуге шектелген, шектеулі және тиімсіз теңіз флотына әкелді. 1850 жылдары әскери-теңіз флотының прогрессивті күштері жеңіске жетті және флотқа қосымша кемелер келді. 1855 жылы Англиядан темір винтті бірінші кемелерге тапсырыс берілді. Бұл «Панопи Ι (ατμόπλοιο)», «Пликсавра», «Афроесса (ατμοημιολία)» және «Сфендони» бу кемелері болды. Грек теңіз флоты соғыстағы алғашқы шығынын 1940 жылдың 15 тамызында (жауласудың ресми басталуына екі ай қалғанда) «Элли» крейсері итальяндық «Дельфино» су асты қайығымен батырылғанда көрді, бұл, мүмкін, Муссолинидің бұйрығымен жасалған. Грек-итальян соғысы кезінде Теңіз флоты Эгей және Ион теңіздерінде конвойларды сүйемелдеуді өз міндетіне алды және Отранто бұғазында итальяндық жабдықтау конвойына қарсы үш сәтсіз шабуыл жасады. Ең маңызды рөл су асты қайықтарға берілді, олар ескіргенімен, Адриатика теңізінде бірнеше итальяндық жүк кемелерін батырып, осы процесте бір су асты қайығын жоғалтты. Алайда грек су асты қайық күштері (алты қайық) Италия мен Албания арасындағы жабдықтау желілерін күрт бұзуға қабілетсіз болды (1940 жылдың 28 қазаны мен 1941 жылдың 30 сәуірі аралығында итальяндық кемелер Отранто бұғазы арқылы 3 305 рейс жасады, 487 089 әскери қызметкерді, оның ішінде 22 далалық дивизияны және 584 392 тонна жүкті тасыды, ал жалпы жеті сауда кемесі мен бір сүйемелдеуші кемені жоғалтты). Нацистік Германия Грекияға шабуыл жасағанда, Теңіз флоты Люфтваффеден ауыр зардап шегіп, 1941 жылдың сәуірінде бірнеше күн ішінде 25 кемені жоғалтты. Содан кейін қалған флотты (бір крейсер – атақты грек крейсері «Георгиос Аверов», алты эсминец, бес су асты қайығы, үш торпедалық қайық және бірқатар қосымша кемелер) Египеттің Александрия қаласына көшіру туралы шешім қабылданды. Осы оқиғада 50 адам қаза тапты.
When the new King Otto arrived in the Greek capital, Nafplion, in 1832 aboard the British warship HMS Madagascar, the Greek fleet consisted of 1 corvette, 3 brigs, 6 gollettes, 2 gunboats, 2 steamboats and a few more small vessels. The first Naval School was founded in 1846 on the corvette Loudovikos and Leonidas Palaskas was assigned as its director. However the inefficient training of the officers, coupled with conflict between those who pursued modernization and those who were stalwarts of the traditions of the veterans of the struggle for independence, resulted in a restricted and inefficient navy, which was limited to policing the sea and the pursuit of pirates. During the 1850s, the more progressive elements of the navy won out and the fleet was augmented with more ships. In 1855, the first iron propeller driven ships were ordered from England. These were the steamships Πανόπη Ι (ατμόπλοιο), Pliksavra, Αφρόεσσα (ατμοημιολία), and Sfendoni. The Hellenic Navy suffered its first loss of the war on 15 August 1940 (two months before the formal outbreak of hostilities) when the cruiser Elli was sunk by the Italian submarine Delfino, possibly acting on Mussolini's orders. During the Greco Italian War, the Navy took over convoy escort missions in the Aegean and the Ionian Sea and undertook three unsuccessful raids against the Italian supply convoys in the Strait of Otranto. The most important role was given to the submarines, which although obsolete, sank some Italian cargo ships in the Adriatic, losing one submarine in the process. The Greek submarine force (six boats) was however too small to be able to seriously hinder the supply lines between Italy and Albania (between 28 October 1940 and 30 April 1941, Italian ships made 3,305 voyages across the Otranto straits, carrying 487,089 military personnel, including 22 field divisions, and 584,392 tons of supplies while losing overall only seven merchant ships and one escort ship). When Nazi Germany attacked Greece, the RHN was decimated by the Luftwaffe, suffered the loss of 25 ships within a few days during April 1941. It was then decided to shift the remaining fleet (one cruiser the famous Greek cruiser Georgios Averof , six destroyers, five submarines, three torpedo boats and a number of auxiliary vessels) to Alexandria in Egypt. who suffered 50 casualties.
Қазіргі заман 19501990
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Грекия Корольдік теңіз флоты британдық және итальяндық кемелердің берілуі арқасында айтарлықтай күшейтілді. Ұйым да сол дәуірдегі заманауи теңіз доктриналарына сәйкес өзгерді және 1952 жылы НАТО-ға қосылғаннан кейін ескі соғыс кемелерінен бас тартылды. 1950 жылдардың басында АҚШ-тың әскери көмегі елдің қарулы күштерінің негізін құрады. Грекия Корольдік теңіз флоты алғашқы "Канон" класты (сонымен қатар "Босвик" деп те аталады) эсминдерін алды, олар британдық эсминдерінен бас тартылғанда "Жануарлар" (Θηρία) деп аталды. Келесі маңызды өзгеріс 1970 жылдардың басында болды, ол кезде Грекия Жерорта теңізіндегі теңіз күштері арасында алғаш болып зымырандық қарумен жабдықталған жылдам шабуыл кемелерін ("La Combattante II") және 209 типті суасты кемелерін тапсырыс берді, ал АҚШ-тың әскери көмегі FRAM II типті эсминдер түрінде жалғасты. 1979 жылы Грекия теңіз флоты Нидерландыда екі заманауи "Стандарт" класты фрегатқа тапсырыс берді. Бұл соңғы 40 жылда қолданылған кемелердің орнына жаңа негізгі су үсті кемелерін сатып алудың алғашқы жағдайы болды.
After World War II, the Royal Hellenic Navy was significantly strengthened by the concession of British and Italian ships. The organisation also changed in line with modern naval doctrines of that era, leaving aside the old battleships after the entrance into NATO in 1952. At the beginning of the 1950s, US military aid formed the core of the country's armed forces. The Royal Hellenic Navy received the first Cannon class (a. k. a. Bostwick) destroyers which took on the name Beasts (Θηρία), while withdrawing the British ones. The next significant change was during the early 1970s, when Greece was the first Mediterranean naval force to order missile equipped fast attack craft (La Combattante II) and the Type 209 submarines, whereas US military aid continued in the form of FRAM II type destroyers. In 1979, Hellenic Navy placed an order in the Netherlands for two modern Standard class frigates (the ). These were the first acquisitions of new main surface vessels, rather than the use of second hand ships, in almost four decades.
Қазіргі
1990 жылдардағы онжылдықта Грекияның әскери-теңіз күштері едәуір күшейтілді. "Гидра" класының (MEKO 200 HN) және "Стандарт" класының фрегаттарының келуі, сондай-ақ зымырандық корветтерге, "Посейдон" класының (209 типті) суасты кемелеріне және теңіз тікұшақтарына жасалған тапсырыстар ескірген кемелерді қызметтен шығаруға мүмкіндік берді. Бұл ретте, Грекия 1992 жылы АҚШ Әскери-теңіз күштерінен төрт эсминец алғаннан кейін, басқарылатын зымырандармен жабдықталған эсминецтерді алған Жерорта теңізі елдерінің арасында алғашқы болып табылды. Алайда, олардың төртеуі де кейіннен қызметтен шығарылды, себебі олардың электроникасы мен зымырандары қазіргі заманғы жағдайда тиімді емес деп есептелді. Жаңарулар жалғасты, Грекия 214 типті суасты кемелерін, ауадан тәуелсіз қозғалту жүйесімен жабдықталған, Sikorsky S 70B 6/10 Aegean Hawk тікұшақтарын және Ресейден сырғанамалы кемелерді тапсырыс берді. Жоспарларға "Стандарт" класының фрегаттарын жаңа электроника және радар жүйелерімен жаңғырту, "Глаукос" және "Посейдон" класының суасты кемелерін жаңа сонарлармен, электроникамен және ауадан тәуелсіз қозғалту қозғалтқыштарымен (Neptune 1/2 бағдарламалары) жаңғырту, сондай-ақ АҚШ Әскери-теңіз күштерімен екі эсминецтің сатып алуы бойынша келіссөздер жүргізілуде.
The Hellenic Navy was significantly enhanced during the decade of the 1990s. The arrivals of the Hydra class (MEKO 200 HN) and more Standard class frigates along with the orders for more missile corvettes, Poseidon class (Type 209) submarines and naval helicopters allowed the retirement of the obsolete vessels. At the same time, Greece was the first Mediterranean country to receive guided missile destroyers, after the transfer of four s from the US Navy in 1992. But all four have since been decommissioned, since their electronics and missiles were considered not able to stand in a modern battlefield. The advance continued when Greece ordered Type 214 submarines that feature an air independent propulsion system, Sikorsky S 70B 6/10 Aegean Hawk helicopters and hovercraft from Russia. Plans include the modernization of Standard class frigates with new electronics and radar systems, the modernization of Glaukos and Poseidon class submarines with new sonars, electronics and air independent propulsion engines (programs Neptune 1/2), while negotiations are being held with the US Navy for the acquisition of two s.