Кіріспе
Жанко Полич Камов (17 қараша 1886 – 8 тамыз 1910) – хорват жазушысы және ақыны. Өмірінің қысқа болуына байланысты әдеби мұрасы шағын болғанымен, ол хорват әдебиетінің маңызды жазушысы саналады және өз заманының екіжүзділігі мен әділетсіздігіне деген ашу-ыза мен наразылығын бейнелейді. Оның ең маңызды туындысы – «Исушена калюжа» («Құрғаған батпақ», 1906–1909) модернистік романы, онда иконокласт баяндаушының психосексуалдық және рухани қақтығыстары бейнеленген, кейіннен ол протоэкзистенциалист деп сипатталды. Хорватия авангардының маңызды прозалық туындысы саналған бұл роман, Полич Камовтың қайтысынан шамамен 46 жыл өткен соң, 1956 жылы алғаш рет жарық көрді. Осы себепті ол хорват мәдениеті тарихындағы ең ірі бунтар және иконокласт ретінде танылды.
Janko Polić Kamov (; 17 November 1886 – 8 August 1910) was a Croatian writer and poet. Although his literary corpus is small due to his short life, he is considered a significant writer in Croatian literature, emblematic of the contemporary anger and displeasure over hypocrisy and injustice of his time. His magnum opus is considered to be his modernist novel Isušena kaljuža ("A Dried Mire", 1906–1909), which contains the psychosexual and spiritual conflicts of the iconoclastic narrator, later described as proto existentialist. The novel, described as the premier Croatian avant garde major work of prose, was printed for the first time in 1956, nearly 46 years after Polić Kamov's death. Because of that he earned a reputation as one of the greatest rebels and iconoclasts in the history of Croatian culture.
Өмірбаян
Ол 1886 жылғы 17 қарашада Риеканың Сушак қаласында дүниеге келді. Ол hr және Джемманың он төрт баласының он үшіншісі (неміс правописаниясына сәйкес Gerbaz деп те жазылған). Полич өмірінің басында-ақ әдебиетпен танысты, әкесінің мол кітапханасы оған хорват әдебиетімен кеңінен танысуға мүмкіндік берді. Сондай-ақ, әкесі мемлекеттік қызметкер және ұлттық құқық партиясының белсенді қолдаушысы болғандықтан, сол кезеңнің көрнекті хорваттарымен, мысалы, hr, hr, Анте Старчевич және Франьо Супиломен достық қарым-қатынаста болды. Анте сонымен қатар Иосип Юрай Строссмайер мен Сильвие Страхимир Краньчевичтің хатшысы болды. 1903 жылы Анте Таза Құқықтар партиясын қолдау үшін газет шығарды және бас редактор болып жұмыс істеді, ал Полич бас редактордың орынбасары болды. 1902 жылы отбасының екі қызы туберкулезден қайтыс болғаннан кейін отбасының байлығы құлдырап, Загребке көшіп барды. Венгр банкі Хуэн Хедервариға қарсы өткен демонстрацияға қатысқаны және полициямен болған жанжалы үшін 1903 жылы үш айға түрмеге кесілді. Түрмеден босатылғаннан кейін ол Загребтен шығып, актерлік труппамен Далмация, Босния және Герцеговина, сондай-ақ Черногория арқылы саяхаттады. Черногорияда труппа Черногорияның Никола I патшасы үшін өнер көрсетті, ал Полич Хенрик Ибсеннің «Үлгіргендер» пьесасында суфлёр болып жұмыс істеді. Оның шығармалары протомодернист, авангард, абсурдист, экзистенциалист, футурист және сюрреалист деп сипатталды және ол сол кезеңнің өте өзгеше жазушысы саналады. Оның еңбектері Мирослав Крлежа және Антун Бранко Шимич сияқты кейінгі хорват жазушыларына жол ашты және оларға үлкен әсер етті. Оның көптеген шығармалары 90-шы жылдары ағылшын тіліне аударылды, мысалы, «Sloboda» (Азаттық) немесе «Žalost» (Қайғы), бұл американдық әдебиет зерттеушісі Джеффри Хартманды сол кезеңдегі ең маңызды әдеби жаңалық деп сипаттауға итерді.