Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бхагат Сингх Тинд, 261 U.S. 204 (1923) – АҚШ Жоғарғы Сотының Бхагат Сингх Тиндтің, өзін арийлік текті деп жариялаған үнділік сикхтің, АҚШ азаматтығына натурализациялануға құқығы жоқ екенін шешкен ісі. 1919 жылы Тинд 1906 жылғы натурализация туралы заңға сәйкес натурализация арқылы АҚШ азаматтығын алу үшін өтініш берді. Бұл заң бойынша, тек "еркін ақ терілі адамдар" және "африкалық текті шетелдіктер мен африкалық текті адамдар" ғана АҚШ азаматтығын натурализация арқылы ала алатын болды. Оның өтініші қабылданғаннан кейін, үкіметтік адвокаттар Тиндтің натурализациясын жою процесін бастады, содан кейін сот отырысы өтті. Аталған сотта үкімет Тиндтің Сан-Францискода орналасқан Үндістан тәуелсіздік қозғалысы – Гадар партиясының негіс қалаушысы ретіндегі саяси қызметіне қатысты дәлелдер ұсынды. Тинд нәсілдік шектеулердің конституциялық заңдылығына қарсы шыққан жоқ. Оның орнына, ол Үндістер мен еуропалықтардың прото-үнді-еуропалықтардан ортақ тегі бар екенін ескере отырып, натурализация туралы заңда белгіленген "еркін ақ терілі адам" санатына жатуға тырысты. Тиндті Калифорния штатының адвокаты, америкалық-үндістандық азамат Сахарам Ганеш Пандит қорғады. Сот бір ауыздан Тиндтің аргументін қабылдамады, сондай-ақ Тиндтің "ақ терілі адам" туралы жалпы қабылдаған анықтамаға сәйкес келмейтінін айтып, натурализациялануға құқығы жоқ деп шешті. Сот қорытындысында: "«Арий» термині физикалық емес, тілдік ерекшеліктермен байланысты, және ескі замандағы топырақта жатқан ортақ тілдік тамырды көрсететін тілдік ұқсастық, жалпы нәсілдік текті дәлелдеу үшін жеткіліксіз" делінген.
United States v. Bhagat Singh Thind, 261 U. S. 204 (1923), was a case in which the Supreme Court of the United States decided that Bhagat Singh Thind, an Indian Sikh man who identified himself as an Aryan, was ineligible for naturalized citizenship in the United States. In 1919, Thind filed a petition for naturalization under the Naturalization Act of 1906 which allowed only "free white persons" and "aliens of African nativity and persons of African descent" to become United States citizens by naturalization. After his petition was granted, government attorneys initiated a proceeding to cancel Thind's naturalization and a trial followed in which the government presented evidence of Thind's political activities as a founding member of the Ghadar Party, an Indian independence movement headquartered in San Francisco. Thind did not challenge the constitutionality of the racial restrictions. Instead, he attempted to be classified as a "free white person" within the meaning of the Naturalization Act based on the fact that Indians and Europeans share common descent from Proto Indo Europeans. Thind was represented by a fellow Indian American, Sakharam Ganesh Pandit, a California attorney. The Court unanimously rejected Thind's argument, adding that Thind did not meet a "common sense" definition of white, ruling that Thind could not become a naturalized citizen. The Court concluded that "the term 'Aryan' has to do with linguistic, and not at all with physical characteristics, and it would seem reasonably clear that mere resemblance in language, indicating a common linguistic root buried in remotely ancient soil, is altogether inadequate to prove common racial origin."
Өмірбаян
Бхагат Сингх Тинд 1913 жылы Үндістанда бакалавр дәрежесін алғаннан кейін жоғары білім алу үшін АҚШ-қа келді. Ол АҚШ армиясына қабылданып, сержант болып, Бірінші дүниежүзілік соғыста қызмет етті. Ол "көмескі" мінез-құлқымен марапатталып, құрметпен демобилизацияланды. 1918 жылдың шілдесінде Тиндке Вашингтон штатында азаматтық берілді, бірақ оның азаматтығы небәрі төрт күннен кейін алынып тасталды. Тинд 1919 жылдың 6 мамырында Орегон штатында жұмыс істеп жүргенде азаматтық алу үшін қайтадан өтініш берді. Ол 1920 жылдың қарашасында Орегон штатында азаматтық алды, ал бұрын Орегон сотында оның азаматтығын тоқтатуға бағытталған натурализация бюросының әрекеттері сәтсіз аяқталды. Содан кейін бұл іс Жоғарғы Сотқа жетті, онда Калифорния штатының адвокаты және өзге иммигрант Сахарам Ганеш Пандит Тиндтің мүддесін қорғады.
Bhagat Singh Thind had come to the United States in 1913 for higher studies after obtaining a bachelor's degree in India. He enlisted in the United States Army, became a Sergeant and served in World War I. He was discharged honorably with his character designated as "excellent". Thind was granted citizenship in the state of Washington in July 1918 but his citizenship was rescinded in just four days. Thind then applied for citizenship a second time while working in Oregon on May 6, 1919. He received his citizenship in the state of Oregon in November 1920 after the Bureau of Naturalization was unsuccessful in its efforts to stall it in Oregon court. The case then reached the Supreme Court, where Sakharam Ganesh Pandit, a California attorney and fellow immigrant, represented Thind.
Аргумент
Тинд индо-арий тілдері Үндістанның арий бөлігіне, арий тілдері Еуропаға орайлас екенін, индо-арий тілдерінде сөйлейтін халықтар мен еуропалықтардың тілдік байланысын атап көрсетті. Ағылшын тілін қоса алғанда, көптеген еуропалық тілдер хинди сияқты индо-арий тілдеріне ұқсас. Тинд "бірқатар антропологиялық мәтіндерді" пайдаланып, Пунджаб және Солтүстік-Батыс Үндістанның басқа штаттарының халқы "арий нәсіліне" жататынын дәлелдеді. Тиндтің адвокаттары Тиндтің монголоид нәсілінен шыққан әйелге үйленгісі келмейтінін айтты. Бұл Тиндті ақ нәсілді және АҚШ-тағы нәсілдер араласқанға қарсы заңдарды қолдайтын адам ретінде көрсетеді.
Thind argued that Indo Aryan languages are indigenous to the Aryan part of India in the same way that Aryan languages are indigenous to Europe, highlighting the linguistic ties between Indo Aryan speakers and Europeans, as most European languages including English are similar to Indo Aryan languages such as Hindi. Thind argued using "a number of anthropological texts" that people in Punjab and other Northwestern Indian states belonged to the "Aryan race", Thind's lawyers argued that Thind had a revulsion to marrying a woman of the Mongoloid race. This would characterize Thind as being both white and someone who would be sympathetic to the existing anti miscegenation laws in the United States.
Үкім
Сот төрешісі Джордж Сазерлендтің айтуынша, нәсіл тақырыбы бойынша сарапшылар ақ нәсілдің ғылыми анықтамасына кіретін адамдар туралы келіспеушілікке тап болғандықтан, Сазерленд нәсілдің ғылыми емес, жалпы қабылданысқан түсінігіне сүйенуді жөн көрді. Ол "еркін ақ терілі адам" деген сөздердің "кавказдық" сөзімен, оның жалпы түсінігінде ғана синоним екенін түсіндірді, сондай-ақ заң тілі "ғылыми емес, қарапайым тілмен, қарапайым түсінік үшін жазылған, ғылыммен айналыспаған адамдардың сөздері" ретінде түсіндірілуі керек екенін атап өтті. Блоқцитат|Осы үміткердің азаматтыққа қабілеттілігінің негізі – оның жоғары касталық индус тегінен шыққандығы, ол Үндістанның солтүстік-батыс аймақтарының бірі – Пәнджабтың Амритсар ауданындағы Тарагарх Талава ауылында дүниеге келгендігі және кейбір ғылыми органдармен кавказдық немесе арий нәсіліне жатқызылғандығы. Пәнджаб және Раджпутанада басқыншылар нәсілдік тазалығын сақтауға көбірек ұмтылғанмен, аралас некелер кездесіп, екі топтың араласуына және "арий" қанның тазалығының белгілі бір дәрежеде жойылуына әкелді. Касталық ережелер осы араласуды болдырмауға бағытталғанмен, толыққанды нәтиже бермеген көрінеді. Аталған топты ешбір анықталған үлкен нәсілдік топқа дұрыс жатқызу мүмкін емес. Қан араласуы нәтижесінде оның типі өзгеретіндей болғандықтан, аралық жіктемеге жіберуге болады. Үндістанда да осындай жағдай орын алды. Осылайша, Хиндустан мен Берарда "арий" басқыншылары қара терілі дравидтермен араласқан. Олар басқа елдердің азаматтығынан бас тартып, АҚШ азаматтығына өткендіктен, АҚШ азаматтығы жойылған кезде, олар елсіз қалды. Тіпті Тиндтің өзінің адвокаты Сахарам Ганеш Пандит та азаматтығынан айыруға ұшырады. Алайда, Пандит 9-шы апелляциялық сотта азаматтығын жою оған және оның әйеліне теңдік принципі бойынша әділетсіз зиян келтіретінін сәтті дәлелдеді. Оның азаматтығы сақталды, ал натурализация бюросы кейіннен американдық үндістерге қатысты азаматтығын жою туралы істерді тоқтатты. Азаматтық статусының жойылуының салдары Калифорнияда тұратын кейбір американдық үнділердің жер иелерінің мысалында көрініс тапты, олар 1913 жылғы Калифорния штатының шетелдік жер заңының билігіне бағынды. Атап айтқанда, Бас прокурор Улисс С. Уэбб олардың жер сатып алуларын жоюға белсенді түрде араласты, Азиялықтарды Шеттету Лигасын күшейту мақсатында американдық үндістерге жер сатып алуға немесе жалға алуға тыйым салуға уәде берді. 1917 жылғы Иммиграциялық заңның жаңа иммиграцияны тоқтатуы және жаңадан құрылған американдық үнді қауымдастығын нығайту мүмкін болмауына байланысты көптеген американдық үндістер АҚШ-ты тастап кетті, 1940 жылға қарай бастапқы американдық халқының жартысы ғана қалды, яғни 2405 адам. Тинд 1935 жылы үшінші рет азаматтыққа өтініш берді, Конгресс Nye Lea Act-ті қабылдағаннан кейін, ол Бірінші дүниежүзілік соғыс ардагерлерін нәсіліне қарамастан азаматтыққа қабылдауға құқылы етті. Бірінші дүниежүзілік соғыста АҚШ армиясының ардагері болғандықтан, ол алғаш рет азаматтыққа өтініш бергеннен кейін шамамен жиырма жылдан кейін АҚШ азаматтығын алды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде азиялық үндістерге қолдау артқан сайын және Үндістанның тәуелсіздігі жақындаған сайын, үндістер заңнамалық кемсітушілікке тоқтату туралы талаптар қойды. 1943 жылы қытайлықтарды шеттету заңдарының күшін жою және қытайлықтарға азаматтыққа қабылдау құқығын беру азиялық үндістерге осындай жетістіктерге үміттенуге мүмкіндік берді. Үндістан иммиграциясы мен натурализациясына кедергі келтіретін заңнамалық шараларды алып тастауға қарсылық білдірген Конгресс мүшелерінің көп саны мен Америка Еңбек Федерациясының қарсылығын еңсеріп, азиялық үнді қауымдастығы бірнеше танымал конгрессмендердің, сондай-ақ президент Франклин Д. Рузвельттің қолдауын алуға жетті. Бұл қолдау президент Гарри С. Трумэннің 1946 жылғы 2 шілдеде Люс-Селлер заңына қол қоюымен аяқталды. Бұл заң Тинд шешімін кері қайтарып, Үндістанның тума тұрғындарына азаматтыққа қабылдау үшін нәсілдік құқықты кеңейтті және олардың иммиграциясы үшін жылына 100 адамдық квота белгіледі.
Associate Justice George Sutherland said that authorities on the subject of race were in disagreement over which people were included in the scientific definition of the Caucasian race, so Sutherland instead chose to rely on the common understanding of race rather than the scientific understanding of race. explaining that the words "free white person" in the naturalization act were "synonymous with the word 'Caucasian' only as that word is popularly understood," pointing out that the statutory language was to be interpreted as "words of common speech and not of scientific origin, written in the common speech, for common understanding, by unscientific men." blockquote|The eligibility of this applicant for citizenship is based on the sole fact that he is of high caste Hindu stock, born in village Taragarh Talawa, Amritsar district, Punjab, one of the extreme north western districts of India, and classified by certain scientific authorities as of the Caucasian or Aryan race In the Punjab and Rajputana, while the invaders seem to have met with more success in the effort to preserve their racial purity, intermarriages did occur producing an intermingling of the two and destroying to a greater or less degree the purity of the "Aryan" blood. The rules of caste, while calculated to prevent this intermixture, seem not to have been entirely successful the given group cannot be properly assigned to any of the enumerated grand racial divisions. The type may have been so changed by intermixture of blood as to justify an intermediate classification. Something very like this has actually taken place in India. Thus, in Hindustan and Berar there was such an intermixture of the "Aryan" invader with the dark skinned Dravidian. As they had given up citizenship elsewhere to become naturalized United States citizens, when their United States citizenship was revoked, these Indian Americans became stateless. Even Thind's own lawyer, Sakharam Ganesh Pandit, was targeted for denaturalization. However, Pandit successfully argued before the Ninth Circuit that revoking his citizenship would do him and his wife unfair harm under the equitable estoppel doctrine. His citizenship was upheld, and the Bureau of Naturalization subsequently cancelled its pending denaturalization cases against Indian American citizens. Some of the consequences of revoked naturalized status are illustrated by the example of some Indian American naturalized citizen landowners living in California who found themselves under the jurisdiction of the California Alien Land Law of 1913. Specifically, Attorney General Ulysses S. Webb was very active in revoking their land purchases; in a bid to strengthen the Asiatic Exclusion League, he promised to prevent Indian Americans from buying or leasing land. Under intense pressure, and with Immigration Act of 1917 preventing fresh immigration to strengthen the fledgling Indian American community, many Indian Americans left the United States, leaving only half their original American population, 2,405, by 1940. Thind petitioned for naturalization a third time in 1935 after the Congress passed the Nye Lea Act, which made World War I veterans eligible for naturalization regardless of race. Based on his status as a veteran of the United States military during World War I, he was finally granted United States citizenship nearly two decades after he first petitioned for naturalization. As public support for Asian Indians grew throughout World War II, and as India's independence came closer to reality, Indians argued for an end to their legislative discrimination. The repeal of Chinese exclusion laws in 1943 and the granting of naturalization privileges to Chinese encouraged Asian Indians to hope for similar gains. Hurdling over many members of Congress and the American Federation of Labor, which vehemently opposed removing legislative measures barricading Indian immigration and naturalization, the Asian Indian community finally succeeded in gaining support among several prominent congressmen, as well as President Franklin D. Roosevelt. The support culminated in the signing into law by President Harry S. Truman on July 2, 1946, of the Luce–Celler Act. This Act reversed the Thind decision by explicitly extending racial eligibility for naturalization to natives of India, and set a token quota for their immigration at 100 per year.