Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Тасманияның батыс жағалауы маңызды сотталғандар мұрасын сақтайды. Батыс жағалауды оқшауланған жаза орындарында сотталғандарды ұстау үшін бекініс ретінде пайдалану 1822–33 және 1846–47 жылдары жүзеге асты. Басты орналасқан жерлер – Маккуори портындағы Сара аралы (ХХ ғасырдың соңында көптеген адамдар оны Елді мекен аралы деп білген) және Граммет аралы болды. Маккуари портының кіреберісі "Тозақ қақпалары" деп аталды, ал осы атқа қатысты ойын 1830 жылдары берілгеннен бастап, 2002 жылы жарық көрген Пол Коллинздің кітабында да сақталған. Сотталғандар бригадалары порттың төңірегіндегі жерді Гордон өзеніне дейін жұмыс алаңы ретінде пайдаланды. Бұл түрме бар болғаны 15 жыл ғана жұмыс істеді, бірақ оның әсері көрнекті әдебиеттердің пайда болуына себеп болды.
The West Coast of Tasmania has a significant convict heritage. The use of the west coast as an outpost to house convicts in isolated penal settlements occurred in the eras 1822–33, and 1846–47. The main locations were Sarah Island (known by many in the late twentieth century as Settlement Island) and Grummet Island in Macquarie Harbour. The entrance to Macquarie Harbour was known as Hells Gates and the play on this name has travelled from its naming in the 1830s to Paul Collins's book published in 2002. Convict parties used the land around the harbour as a work area as far as Gordon River. The prison's existence was for only 15 years, but its hold on the imagination has spawned a significant literature.
Физикалық мұра
Сотталғандар дәуірінің көптеген физикалық іздері тасталып кеткен немесе жоғалып кеткенімен, елді мекеннің көптеген іргетастары мен ғимараттарының сыртқы көрінісін әлі де көруге болады. Сара аралының 1890 жылдары кеншілер қауымдастықтары құрылыс материалдары үшін қиратылғаны айтылады. Дегенмен, аралдағы экскурсиялар сотталғандар мен оларды күзеткендердің өміріне, сондай-ақ түрменің салыстырмалы түрде қысқа ғұмырында болған құрылыс жұмыстары мен жерді меңгеруге байланысты үлкен еңбектерге ерекше және әсерлі үңілуге мүмкіндік береді. Сонымен қатар, пинерлер өзендер мен Маккуори портының жағалауында жұмыс істеген кезде сотталғандар дәуірінен қалған заттарды да кездейсоқ табады.
While most physical traces of the convict era were abandoned or lost, many foundations and outlines of the buildings of the settlement can still be seen. Sarah Island was allegedly vandalised for building materials in the 1890s by mining communities. However, enough remains that guided tours of the island can still give a vivid and moving glimpse into the lives of the convicts and their keepers, and the huge amount of building and land reclamation that took place during the relatively short life of the prison. Piners also have periodically discovered convict era items during their work along the rivers and shore of Macquarie Harbour.
Фредерик
"Фредерик" кемесі 1834 жылы Сара аралынан қашып келген сотталғандар ұрлаған сауда кемесі еді. Ол бірнеше кітап пен пьесаға шабыт берді. "Round Earth Theatre Company" театрының "Страхан" келушілер орталығында, Страхан қаласында ұзақ жылдар бойы қойылып келе жатқан "Ешқашан болмаған кеме" ("The Ship that Never Was") пьесасы, сәтті қашу туралы айтады. Оны Сара аралында экскурсовод және зерттеуші болып жұмыс істеген губернатор Дейвидің ұрпағы Ричард Дейви жазған. Ол сондай-ақ "Сара аралының құпиялары" ("The Sarah Island Conspiracies") – Маккуари порты мен Сара аралына жасалған он екі сапар туралы есеп (Хобарт, 2002) және екі буклет – пьесаның негізі болған оқиға туралы шағын жазбалар жинағы мен "Сара аралы – адамдар, кемелер және кеме жасаушылар: экскурсиялық нұсқаулық" жазған. Коллинз өзінің "Тозақтың қақпалары" ("Hell's Gates") кітабында Дейвиге сілтеме жасайды. Сиан Ристің "Кеме ұрылары" ("The Ship Thieves") кітабы "Фредерик" кемесінде болған сотталғандардың бірі – Джеймс Портерге және Сиднейдегі Диксон кітапханасынан табылған қолжазбаларға арналған. Рис бұрын басқа бір сотталғандардан тұратын кеме – "Леди Джулиана" ("Lady Juliana") туралы жазған болатын.
The Frederick was a merchant ship stolen in 1834 by escaping convicts from Sarah Island. It has inspired several books and a play. The Ship that Never Was, by the Round Earth Theatre Company, at the Strahan Visitor Centre, in Strahan, is a long running play about a successful escape. It was written by Richard Davey, a descendant of Governor Davey who worked on Sarah Island as a guide and researcher. He has also written The Sarah Island Conspiracies — an account of twelve voyages to Macquarie Harbour and Sarah Island (Hobart, 2002) and two pamphlets — a narrative of the event the play was based on and "Sarah Island The People, Ships and shipwrights — a guided tour". Collins refers to Davey in his Hell's Gates book. The Ship Thieves by Sian Rees focuses upon James Porter one of the group of convicts on The Frederick, and manuscripts found in the Dixson Library in Sydney. Rees had previously written about a very different ship of convicts — the Lady Juliana.