Ливерпуль және Манчестер темір жолының "Арстан" локомотиві
LMR 57 Lion
Ливерпуль мен Манчестер теміржолының "Арыстан" локомотиві: 1838 ж. жасалған, 200 тонға дейін сүйреуге қабілетті, тарихы мен техникалық ерекшеліктері. 🚂💨
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ливерпуль және Манчестер темір жолының бу локомотиві
Liverpool and Manchester Railway steam locomotive
Ливерпуль және Манчестер темір жолы (LMR) 57 «Арыстан» – ерте 0-4-2 бу локомотиві, оның ең жоғары жылдамдығы және 200 тоннаға дейін (203 тонна) жүкті тарта алатын. «Арыстан» жүк тасымалдауға арналған бір жұптың бірі (екіншісі, 58 нөмірі «Жолбарыс» деп аталды), ол 1838 жылы Лидстегі Тодд, Китсон және Лейрд компаниясымен салынған. Ол 1953 жылғы «Титфилд Thunderbolt» комедиясында көрсетілген.
The Liverpool and Manchester Railway (LMR) 57 Lion is an early 0 4 2 steam locomotive, which had a top speed of and could pull up to 200 tons (203 tonnes). One of a pair designed for hauling freight (the other, number 58, was called Tiger), Lion was built by Todd, Kitson & Laird of Leeds in 1838. It featured in the 1953 Ealing comedy, The Titfield Thunderbolt.
19 ғасыр
Лайон 1837 жылғы қазан айында ЛМР-ге Тодд, Китсон және Лейрд компаниясынан алты локомотивтен тұратын тапсырыс бойынша тапсырыс берілді. Олар Роберт Стивенсонның 6 дөңгелекті локомотиві және LMR локомотивтерді басқарушысы Джон Меллингтің патенттері бойынша салынды, сондай-ақ оның бірнеше патенттік идеяларын қамтыды: қуыс, сумен толтырылған оттықтар, оттық астындағы алдын ала қыздыру резервуары, қауіпсіздік клапанынан шығатын буды оған бағыттау мүмкіндігі, Меллингтің патенттелген радиалды клапандық механизмі және жабысуды жақсартуға арналған біріктіру дөңгелегі. Лайон және оның інісі Тайгер 0-4-2 конфигурациялы "багаж" локомотивтері болып, жүк пойыздарында жұмыс істеді. Олардың цилиндрлері 11 x 20 дюйм, жетекші дөңгелектері 5 фут, таяу дөңгелектері 3 фут 1 дюйм диаметрлі, ал қазандықтары 50 фунт/квадрат дюйм қысыммен жұмыс істеді, ұзындығы 7 фут 4 дюйм және қимасы сәл сопақ болды. Лайон 1841 жылы LMR-дің Edge Hill шеберханасында 8 фут 6 дюйм ұзындығындағы жаңа қазандықпен қайта жабдықталды, бұл ұзын рамалар, жаңа 12 x 18 дюймдік цилиндрлер, жаңа клапандар мен клапандық камералар және 1840-1841 жылдары Уильям Барбер Баддиком жасаған жаңа клапандық механизмді орнатуды талап етті. Лайонның қазіргі цилиндрлері 14 1/8 дюйм x 18 дюйм өлшемдес, бұл олардың кейінірек ауыстырылғанын көрсетеді. 1845 жылы LMR Grand Junction Railway (GJR) компаниясына қосылды, ал бір жылдан кейін ол Лондон және Солтүстік-Батыс темір жолының (LNWR) құрамына кірді. Лайон LNWR Солтүстік бөлімінде 116 нөмірімен тіркелді. Ол 1857 жылға дейін жол жүрісінде пайдаланылды, содан кейін ол No.14 Баласт локомотиві ретінде материалдық-техникалық жабдықтау бөліміне жіберілді. 1859 жылғы мамыр айында Лайон 400 фунт стерлингке Мерси доктары мен порты кеңесіне Ливерпульдегі доктар мен порт жүйесінде жұмыс істеу үшін сатылды. 1865 жылы Порт кеңесі жаңа қазандық орнатты (бұл, мүмкін, қазіргі локомотивтегі қазандық болды).
Lion was ordered by the LMR in October 1837 as one of an order of six locomotives from Todd, Kitson & Laird of Leeds. They were built according to the patents of Robert Stephenson for a 6 wheeled locomotive and that of LMR Locomotive Superintendent John Melling, and included several of his patent ideas: hollow water filled firebars, a pre heating tank beneath the firebox into which waste steam from the safety valve could be directed, Melling's patent radial valve gear, and a coupling wheel to aid adhesion. Lion and her sister Tiger were 0 4 2 'luggage' engines for working goods trains. They had 11 x 20 inch cylinders, 5 ft driving wheels, 3 ft 1 in diameter carrying wheels, and 50 psi boilers that were 7 ft 4 in long and slightly oval in cross section. Lion was rebuilt at Edge Hill by the LMR in 1841 with a new boiler 8 ft 6 in long, which necessitated the building of longer frames, new 12 x 18 inch cylinders, new valves and valve chests, and a new valve gear as designed by William Barber Buddicom in 1840 1841. Lions present cylinders measure 14 1/8th inches x 18 inches, indicating that they were changed at a later date. In 1845, the LMR was absorbed by the Grand Junction Railway (GJR), which in turn was one of the constituents of the London and North Western Railway (LNWR) a year later. Lion was re numbered 116 on the LNWR Northern Division. It was used in traffic until 1857, when it was transferred to the Stores Department as Ballast Engine No. 14. Lion was sold to the Mersey Docks and Harbour Board in May 1859 for £400 to work the internal system of the Docks & Harbour Board in Liverpool. A new boiler (that was probably the present boiler carried by the engine) was fitted by the Harbour Board in 1865.
Қайта табу және қалпына келтіру
1874 жылы «Лайон» локомотиві Принс-Док алаңындағы Graving Dock құрылысында сорғыш қозғалтқыш ретінде жұмыс істеуге зейнеткерлікке шықты, ол 1875 жылдың қаңтарында қолданысқа енді. 1923 жылы ол «қайта жаңғырылды», ал 1928 жылы Ливерпуль инженерлік қоғамының мүшелері оны электрлік сорғымен алмастырып, кейіннен Креу жұмыстарында жаңартып жаңалады. «Лайон» локомотивінің тендері бұрыннан жойылғандықтан, Креу компаниясы Манчестердегі Sharp, Stewart компаниясы жасаған Furness Railway тендерінен бөлшектерді пайдаланып жаңа тендер жасады. Басқа жұмыстарға жаңа түтін құбыры, жаңа пеш есіктері, дөңгелекке шашырағыштар, жүргізушінің алабы және кабина қоршау рельстерін орнату, қазандықтың жылу оқшаулауы және қазандық түтікшелерін ауыстыру, сондай-ақ механикалық майлау құрылғысын және қазандық арматурасын орнату кірді. Цилиндрлер де қайта тегістелген болуы мүмкін. 1840 жылдардағы аркалық клайтерлік пештің үлгісін жасау үшін жоғары күмбезді вагонның пешіне келіспеушілік тудырған мыс қаптама орнатылды. Жаңартудан кейін «Лайон» 1930 жылдың қыркүйегінде Уэвертри ойын алаңында өткен Ливерпуль мен Манчестер темір жолының 100 жылдығына арналған көрмеге қатысты, онда ол арнайы салынған вагондарды тарта отырып, дөңгелек жолмен жүріп өтті, ал қазір бұл вагондар Ұлттық теміржол мұражайында сақтаулы. Содан кейін локомотив Ливерпуль Лайм-стрит станциясындағы тұғырға көшірілді және 1937 жылға дейін онда тұрды. Кейін ол Денхам студиясында «Victoria the Great» фильміне түсуге және Лланддуно және Колвин-Бей арасындағы желіде жарнамалық акцияға қатысу үшін қайта іске қосылды, онда ол LNWR Джордж V классының 5348 нөмірі «Коронация» және жаңадан енгізілген «Коронация Скот» сервисімен бірге баяу жылдамдықпен жүрді. «Лайон» 1938 жылы Эустон станциясында Лондон және Бирмингем темір жолының 100 жылдығында да көрсетілді. Соғыс жылдарында ол сақтау үшін Креу жұмыстарына көшірілді.
Around 1874, Lion was retired to work as a pumping engine at the Graving Dock facility at Prince's Dock which came into use in January 1875. It was "rediscovered" in 1923 and then rescued by members of the Liverpool Engineering Society in 1928 when it was replaced by an electric pump, and then renovated by Crewe Works. Lion's tender had long since been scrapped, so a new one was built by Crewe using parts from a scrapped Furness Railway tender, originally built by Sharp, Stewart of Manchester. Other work included a new chimney, new smokebox doors, wheel splashers, foot plate and cab guard rails, boiler lagging and boiler tubes, the fitting of a mechanical lubricator and new boiler fittings. The cylinders were also probably re bored. A controversial copper cover was fitted over the high crowned wagon top firebox to simulate an arc de cloitre firebox of the 1840s period. Following restoration, Lion took part in the Liverpool and Manchester Railway Centenary exhibition during September 1930 in Wavertree Playground, where it ran round a circular track pulling specially constructed replica carriages which are now preserved in the National Railway Museum. The locomotive was then moved to a pedestal at Liverpool Lime Street station where it stood until 1937. It was then reactivated to appear in the film Victoria the Great at Denham Studios and participate in a publicity stunt on the line between Llandudno Junction and Colwyn Bay, where it ran at slow speed side by side with ex LNWR George the Fifth Class No. 5348 Coronation and the newly introduced Coronation Scot service. Lion also featured in the London and Birmingham Railway centenary at Euston station in 1938. It was moved back to Crewe Works for storage during the war years.
Соғыстан кейінгі
1951 жылдың басында локомотив сақтаудан алынып, Флоренс Найтингейлдің тарихын қайта баяндаған «Лампалы ханым» фильмінде түсу үшін қайта жаңартылды. Ол Гертфордширдегі Коул Грин теміржол станциясында түсірілген пойыз станциясы сахнасында қолданылды. Көп ұзамай, «Лайон» 1953 жылғы «The Titfield Thunderbolt» фильміндегі ең танымал рөліне ие болды, ол Лимпли-Сток-Камертон тармағында түсірілім кезінде ерекше көзге түсті. Фильм түсірілімінің ауқымдылығына байланысты, «Лайон» түсірілімдер арасында жиі бу шығаратыны анықталды, сондықтан қазандықтағы ағынды бақылауға көмектесу үшін демпфер және бу қысымын өлшеуіш орнатылды. Локомотив кездейсоқ түрде соқтығысқа ұшырады, себебі оның жеке тексеру вагоны банкинг локомотиві итергенде жеткілікті түрде баяулаған жоқ, нәтижесінде тендері табандықтағы бөлікке тиді, зақымдануы бүгінге дейін көрініп тұр. «Лайон» осы кезеңде бумен жүрген екінші ең көне локомотив болды, ең көнесі – британдықтар жасаған американдық локомотив «Джон Булл». 1967 жылы «Лайон» сол кездегі Ливерпуль мұражайына берілді және 1970 жылы оларға толығымен табыс етілді. 1979-1980 жылдары ол көрмеден алынып, Ливерпуль мен Манчестер теміржолының 150 жылдығына арналған Rustons Diesels Ltd. компаниясымен қайта жаңартылды. Жаңа қазандық түтікшелері орнатылды, бастапқы негізгі бу құбыры ауыстырылды, ал бастапқы реттегіш жарылғандықтан, жаңасы құйылып орнатылды. Жаңа қазандық жиындары, соның ішінде Бурдон түріндегі қысым өлшегіш, деңгей көрсеткіші және сынақ крандары орнатылды. Жаңа жуу саңылаулары да қосылды. Алдыңғы буферлік балка (алғашқы емес) арналық бөлімшемен күшейтілді. Қауіпсіздік тізбектері орнатылды және тендер коммерциялық жүк көлігінен алынған пневматикалық тежегіштермен жабдықталды. BR берген қазандық сертификатының мерзімі төрт жылды құрады. «Лайон» соңғы рет 1988 жылы Тайслдегі Бирмингем теміржол мұражайында ашық есік күнінде жұмыс істеді, содан кейін тұрақты көрмеге қойылды. 1999-2007 жылдар аралығында «Лайон» Манчестердегі Ғылым және өнеркәсіп мұражайында, жаңа Ливерпуль мұражайы салынып жатқан кезде LMR локомотиві «Планетаның» көшірмесімен бірге қойылды. 2008 жылы Ливерпуль мұражайлары жаңа мұражайда көрсетілгенге дейін оның сыртқы түрін жаңартты. 2007 жылдың 27 ақпанында «Лайон» Манчестерден Ливерпульге жаңа Ливерпуль мұражайында көрмеге қойылмас бұрын консервациялау жұмыстары үшін көліктік құралдармен тасылды.
In early 1951, the locomotive was removed from storage and reconditioned to appear in the film The Lady with a Lamp, which retold the story of Florence Nightingale. It was used for a train station scene filmed at Cole Green railway station in Hertfordshire. Not long after, Lion was selected to feature in the role it is most known for, the title subject of the 1953 film The Titfield Thunderbolt, for which it featured prominently during filming on the Limpley Stoke Camerton branch line. Due to the extensive nature of the film shoot, it was discovered that Lion would often blow off steam between takes, so a damper and a steam pressure gauge were fitted in order to help control the flow in the boiler. The locomotive was accidentally jolted in the scene where its separated inspection train did not slow down sufficiently when pushed by a banking engine and it forced the tender to strike the footplate, the damage of which is still visible today. Lion was the second oldest locomotive to be steamed in this period, the oldest being the British built American locomotive John Bull. In 1967, Lion was loaned to the then Liverpool Museum and presented outright to them in 1970. In 1979 1980 it was removed from display again to be restored by Rustons Diesels Ltd. for the Liverpool and Manchester Railway 150th Anniversary Celebrations. New boiler tubes were fitted; the original main steam pipe was replaced; because the original plug regulator was cracked, a new one was cast and fitted; new boiler fittings, including bourdon type pressure gauge, gauge glass and try cocks were fitted. New wash out plugs were also provided. The front buffer beam (not original) was reinforced with channel section. Safety chains were fitted and the tender equipped with air brakes taken from a commercial HGV. The boiler certificate issued by BR was for four years. Lion last operated at the Birmingham Railway Museum at Tyseley on an open day in 1988 before returning to static display status permanently. Between 1999 and 2007, Lion was on display at the Museum of Science and Industry in Manchester alongside replica LMR locomotive Planet whilst the new Museum of Liverpool was being built. It underwent a cosmetic restoration by Liverpool Museums in 2008 before going on display in the new museum. On 27 February 2007, Lion was moved by road from Manchester to Liverpool for conservation work prior to it becoming an exhibit in the new Museum of Liverpool.
Жеке тұлға
2021 жылы жарық көрген "Лайон: Нағыз Титфилд Түндерболт тарихы" кітабында теміржол тарихшысы Энтони Доусон 1923 жылы табылған және қазір "Лайон" деп сақталған локомотивтің, шындығында LMR 57 "Лайон" локомотиві екенін көрсететін ауызша хабардан басқа ешқандай дәлел жоқ екенін айтады. Ол бұл локомотивтің Мерси доктары мен порты басқармасы сол кезде сатып алған басқа локомотивтердің бірі болуы мүмкін екенін де ұсынады.
In his 2021 book Lion: The Story of the Real Titfield Thunderbolt, railway historian Anthony Dawson suggests that there is no evidence besides oral tradition that the locomotive discovered in 1923 and now preserved as Lion is in fact LMR locomotive 57 Lion, and suggests that it could be one of a number of other locomotives acquired by the Mersey Docks and Harbour Board at around the same time.
Басқа локомотивтер
LMS Royal Scot Class 4 6 0 No. 6142 бастапқыда Lion деп аталды. Бұл локомотив 1927 жылғы қарашада Глазго қаласындағы Солтүстік Британдық локомотив компаниясымен салынды және 1964 жылғы қаңтарда 46142 Йорк және Ланкастер полкі ретінде пайдаланудан алынды. 1962 жылы Бирмингем теміржол вагондар компаниясы салған D0260 дизель локомотивінің прототипі Lion деп аталды. Британдық темір жолының 08 класындағы дизельдік маневрлік локомотиві 13030 (кейін D3030, содан кейін 08022) 1985 жылы Парк Роялдегі Guinness компаниясына сатылды, онда оған Lion деген ат берілді. Ол және оның бауырлас локомотиві Unicorn қазір Cholsey және Wallingford темір жолында орналасқан.
LMS Royal Scot Class 4 6 0 No. 6142 was originally named Lion. This loco was built by the North British Locomotive Company at Glasgow in November 1927 and withdrawn in January 1964 as 46142 The York and Lancaster Regiment. D0260, a prototype diesel locomotive built by Birmingham Railway Carriage and Wagon Company in 1962 was named Lion. British Rail Class 08 diesel shunter 13030 (later D3030 then 08022) was sold to Guinness at Park Royal in 1985 where it was given the name Lion. It and its sister locomotive Unicorn now reside on the Cholsey and Wallingford Railway.